Εξερευνήστε: Βαρκελώνη

Το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Βαρκελώνης (MACBA) βρίσκεται στην Πλάσα δελς Άντζελς στο Ραβάλ, σε λευκό κτίριο με μακριά γυάλινη πρόσοψη, σχεδιασμένο από τον Αμερικανό αρχιτέκτονα Ρίτσαρντ Μάιερ, που άνοιξε το 1995. Οι αίθουσές του παρουσιάζουν τη συλλογή του μουσείου με τέχνη από τα μέσα του 20ού αιώνα και μετά, μαζί με εναλλασσόμενες περιοδικές εκθέσεις.

Το Ενυδρείο της Βαρκελώνης είναι δημόσιο ενυδρείο στον Μολ δ'Εσπάνια στο Πορτ Βελ, το παλιό λιμάνι, που άνοιξε το 1995. Οι δεξαμενές του φιλοξενούν περίπου 11.000 ζώα με έμφαση στη μεσογειακή θαλάσσια ζωή, και το μεγάλο ωκεανάριο με καρχαρίες και σαλάχια διασχίζεται από υποβρύχια σήραγγα 80 μέτρων.

Η Αψίδα του Θριάμβου είναι μνημειακή αψίδα από κόκκινο τούβλο σε νεομουντεχάρ ρυθμό, σχεδιασμένη από τον Ζουζέπ Βιλασέκα ι Κασανόβας ως κεντρική είσοδος της Παγκόσμιας Έκθεσης της Βαρκελώνης του 1888. Δεσπόζει στον περίπατο Πασέιγ δε Λιουίς Κομπάνις, που οδηγεί στο Πάρκο της Θιουταδέγια, και η μπροστινή ζωφόρος της φέρει το ανάγλυφο του Ζουζέπ Ρεϊνές «Η Βαρκελώνη υποδέχεται τα έθνη».

Το Πάρκο της Θιουταδέγια είναι πάρκο 31 εκταρίων στις παρυφές της Σιουτάτ Βέλια, που διαμορφώθηκε από το 1872 σε σχέδια του Ζουζέπ Φοντσερέ στη θέση μιας στρατιωτικής ακρόπολης του 18ου αιώνα και χρησιμοποιήθηκε αργότερα για την Παγκόσμια Έκθεση του 1888. Περιλαμβάνει λίμνη για βαρκάδα, το μνημειακό σιντριβάνι Κασκάδα, το Κοινοβούλιο της Καταλονίας, τον Ζωολογικό Κήπο της Βαρκελώνης και αρκετά κτίρια του 19ου αιώνα.

Το Τελεφερίκ του Πορτ Βελ είναι εναέριο τελεφερίκ που διασχίζει το παλιό λιμάνι της Βαρκελώνης, συνδέοντας τον Πύργο του Σαντ Σεμπαστιά στη Μπαρθελονέτα με τον σταθμό Μιραμάρ στο Μοντζουίκ μέσω του Πύργου του Ζάουμε Α΄ δίπλα στο World Trade Center. Κατασκευάστηκε για τη Διεθνή Έκθεση του 1929 και άνοιξε το 1931· καλύπτει περίπου 1,3 χλμ. με καμπίνες έως 24 ατόμων.

Ο Ζωολογικός Κήπος της Βαρκελώνης καταλαμβάνει το ανατολικό τμήμα του Πάρκου της Θιουταδέγια και άνοιξε το 1892. Περιλαμβάνει ένα τεράριουμ του 1972, ένα πτηνοτροφείο με περίπου 70 είδη πουλιών και μια ζώνη σαβάνας του Σαχέλ, κατασκευασμένη το 2018 για καμηλοπαρδάλεις, λιοντάρια και ελέφαντες· επί μακρόν ήταν το σπίτι του Snowflake, ενός αλμπίνου γορίλα που πέθανε το 2003.

Το Altamar είναι εστιατόριο στην κορυφή του Πύργου του Σαντ Σεμπαστιά, του χαλύβδινου πύργου ύψους 78 μέτρων του 1931 που αποτελεί τον σταθμό της Μπαρθελονέτα του τελεφερίκ του Πορτ Βελ. Η αίθουσα βρίσκεται περίπου 75 μέτρα πάνω από το λιμάνι, με θέα στο λιμάνι και την πόλη, και σερβίρει μεσογειακή κουζίνα à la carte ή ως μενού γευσιγνωσίας.

Η Κάσα Αματλιέ είναι κατοικία στο Πασέιγ δε Γκράσια, την οποία ο Ζουζέπ Πούιγ ι Καδαφάλκ ανακαίνισε μεταξύ 1898 και 1900 για τον σοκολατοποιό Αντόνι Αματλιέ, δίνοντάς της κλιμακωτό αέτωμα επενδυμένο με κεραμικά πλακίδια. Τα δωμάτια της οικογένειας διατηρούν τα αρχικά τους έπιπλα και τη διακόσμηση του 1900 και επισκέπτονται με ξενάγηση ή ηχητικό οδηγό.

Η Κάσα Μπατλό είναι κατοικία στο Πασέιγ δε Γκράσια, την οποία ο Αντόνι Γκαουντί ανακαίνισε από το 1904 για τον Ζουζέπ Μπατλό· ανήκει στο οικοδομικό τετράγωνο μοντερνιστικών κτιρίων που είναι γνωστό ως Ίλια δε λα Ντισκόρντια. Η πρόσοψή της καλύπτεται από ψηφιδωτό με σπασμένα πλακίδια, με κολόνες που θυμίζουν κόκαλα και στέγη σε σχήμα ράχης δράκου· οι επισκέπτες περιηγούνται τον κύριο όροφο, τον φωταγωγό και την ταράτσα.

Το Μουσείο Τάπιες είναι μουσείο τέχνης που ίδρυσε το 1984 ο ζωγράφος Αντόνι Τάπιες και άνοιξε το 1990 στον πρώην εκδοτικό οίκο Μοντανέρ ι Σιμόν, ένα πρώιμο μοντερνιστικό κτίριο από τούβλο και σίδερο του Λιουίς Ντομένεκ ι Μοντανέρ. Ένα μεγάλο συρμάτινο γλυπτό του Τάπιες στέφει τη στέγη, και οι αίθουσες παρουσιάζουν το έργο του μαζί με περιοδικές εκθέσεις.

Το Πασέιγ δε Γκράσια είναι φαρδιά λεωφόρος στο Εϊσάμπλε που εκτείνεται από την Πλάσα δε Καταλούνια έως την Κάρερ Γκραν δε Γκράσια, χαραγμένη τον 19ο αιώνα στον παλιό δρόμο μεταξύ της Βαρκελώνης και της πόλης Γκράσια. Πλαισιώνεται από καταστήματα και μοντερνιστικά κτίρια, ανάμεσά τους η Κάσα Αματλιέ, η Κάσα Λιεό Μορέρα και η Κάσα Μπατλό και η Κάσα Μιλά του Αντόνι Γκαουντί.

Το Τελεφερίκ του Μοντζουίκ είναι εναέριο τελεφερίκ με καμπίνες που ανεβαίνει στο Μοντζουίκ από τον πάνω σταθμό του φουνικουλάρ μέχρι έναν σταθμό δίπλα στο Κάστρο του Μοντζουίκ. Άνοιξε το 1970 και ανακατασκευάστηκε με κλειστές καμπίνες το 2007· η γραμμή των 752 μέτρων υψώνεται περίπου 85 μέτρα πάνω από τον κάτω σταθμό της και έχει θέα στο λιμάνι και την πόλη.

Η Κάσα Μιλά, γνωστή ως Λα Πεδρέρα, είναι πολυκατοικία στο Πασέιγ δε Γκράσια, σχεδιασμένη από τον Αντόνι Γκαουντί και χτισμένη μεταξύ 1906 και 1912 για τον Πέρε Μιλά και τη Ροζέρ Σετζιμόν. Έχει αυτοφερόμενη κυματιστή πέτρινη πρόσοψη με μπαλκόνια από σφυρήλατο σίδερο, και οι επισκέπτες βλέπουν τις εσωτερικές αυλές, τη σοφίτα και την ταράτσα με τις γλυπτές καμινάδες.

Το Παλάου Μπαρό δε Κουάδρας είναι αστική κατοικία στη Λεωφόρο Διαγκονάλ, που ο Ζουζέπ Πούιγ ι Καδαφάλκ ανακαίνισε μεταξύ 1904 και 1906 για τον Μανουέλ δε Κουάδρας, πρώτο βαρόνο του Κουάδρας. Η πρόσοψη προς τη Διαγκονάλ φέρει σκαλιστή πέτρινη στοά σε νεογοτθικό ρυθμό, έργο των Ευσέμπι Αρνάου και Αλφόνς Ζουγιόλ· το κτίριο είναι έδρα του Ινστιτούτου Ραμόν Λιουλ και ο κύριος όροφός του παρουσιάζεται με ξενάγηση.

Το Ίδρυμα Χουάν Μιρό (Fundació Joan Miró) είναι μουσείο μοντέρνας τέχνης στο Μοντζουίκ, που δημιούργησε ο ίδιος ο Χουάν Μιρό και άνοιξε το 1975 σε λευκό κτίριο με αυλές και ταράτσες, σχεδιασμένο από τον φίλο του Ζουζέπ Λιουίς Σερτ. Διαθέτει μεγάλη συλλογή από πίνακες, γλυπτά, ταπισερί και σχέδια του Μιρό, και ο χώρος του Espai 13 παρουσιάζει έργα νέων καλλιτεχνών.

Το Κάστρο του Μοντζουίκ είναι στρατιωτικό φρούριο στην κορυφή του λόφου Μοντζουίκ, πάνω από το λιμάνι. Ένα πρώτο οχυρό υψώθηκε το 1640, και το σημερινό κάστρο με την τάφρο και τους προμαχώνες του πήρε τη μορφή του μεταξύ 1751 και 1799 υπό τον μηχανικό Χουάν Μαρτίν Θερμένιο. Σήμερα το διαχειρίζεται η πόλη· έχει εκθέσεις για την ιστορία του και τείχη με θέα στη Βαρκελώνη και τη θάλασσα.

Η Σαγράδα Φαμίλια είναι καθολική βασιλική στο Εϊσάμπλε της Βαρκελώνης, που άρχισε να χτίζεται το 1882 και από το 1883 την καθοδήγησε ο Αντόνι Γκαουντί, ο οποίος εργάστηκε σε αυτήν έως τον θάνατό του το 1926 και είναι θαμμένος στην κρύπτη της. Ο κεντρικός Πύργος του Ιησού Χριστού, που ολοκληρώθηκε το 2026, έχει ύψος 172,5 μέτρα. Οι επισκέπτες βλέπουν τις προσόψεις της Γέννησης και των Παθών και τις δενδρόμορφες κολόνες του κυρίως ναού.

Το Ολυμπιακό και Αθλητικό Μουσείο Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ άνοιξε το 2007 στο Μοντζουίκ, απέναντι από το Ολυμπιακό Στάδιο Λιουίς Κομπάνις, και πήρε το σημερινό του όνομα το 2010. Το διαχειρίζεται το Ολυμπιακό Ίδρυμα της Βαρκελώνης και καλύπτει τους Ολυμπιακούς Αγώνες και τους Αγώνες της Βαρκελώνης του 1992, τον αθλητισμό σε διάφορους πολιτισμούς και τον αθλητισμό ατόμων με αναπηρία, με διαδραστικές εκθέσεις πολυμέσων.

Το Μαγικό Σιντριβάνι του Μοντζουίκ είναι φωτιζόμενο σιντριβάνι που σχεδίασε ο Καρλές Μπουίγας για τη Διεθνή Έκθεση του 1929, στην κορυφή της Λεωφόρου Ρέινα Μαρία Κριστίνα κάτω από το Παλάου Νασιονάλ. Ορισμένα βράδια παρουσιάζει θεάματα με πίδακες νερού, χρωματιστό φως και μουσική, διοχετεύοντας περίπου 2.600 λίτρα νερού το δευτερόλεπτο σε τρεις ομόκεντρες λεκάνες.

Η Πλάσα δ'Εσπάνια είναι μεγάλη κυκλική πλατεία στους πρόποδες του Μοντζουίκ, που διαμορφώθηκε για τη Διεθνή Έκθεση του 1929. Στο κέντρο της υπάρχει σιντριβάνι σχεδιασμένο από τον Ζουζέπ Μαρία Ζουζόλ με γλυπτά του Μικέλ Μπλάι, και δύο Βενετσιάνικοι Πύργοι ύψους 47 μέτρων σηματοδοτούν τη λεωφόρο που ανεβαίνει προς το Παλάου Νασιονάλ. Στη βόρεια πλευρά της βρίσκεται η πρώην αρένα ταυρομαχιών Αρένας.