Εξερευνήστε: Μαδρίτη

Η Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών του Σαν Φερνάντο, που ιδρύθηκε το 1752, εδρεύει από το 1773 στο μέγαρο Γκογενέτσε στην Κάγιε δε Αλκαλά, το οποίο ανακαίνισε σε νεοκλασικό ρυθμό ο Ντιέγο δε Βιγιανουέβα. Το μουσείο της παρουσιάζει ισπανική και ευρωπαϊκή ζωγραφική και γλυπτική από τον 16ο έως τον 20ό αιώνα, με έργα των Γκόγια, Θουρμπαράν, Ριμπέρα και Αρτσιμπόλντο.

Η Μονή των Δεσκάλθας Ρεάλες είναι μοναστήρι Κλαρισσών μοναχών στο κέντρο της Μαδρίτης, που ίδρυσε το 1559 η Ιωάννα της Αυστρίας, κόρη του αυτοκράτορα Καρόλου Ε΄, στο ανάκτορο όπου είχε γεννηθεί. Το διαχειρίζεται η Patrimonio Nacional και επισκέπτεται με ξενάγηση· φιλοξενεί μια ζωγραφισμένη κεντρική σκάλα, παρεκκλήσια και μια σειρά ταπισερί σε σχέδια του Ρούμπενς.

Το Τεάτρο Ρεάλ είναι η όπερα της Μαδρίτης, στην Πλάθα δε Οριέντε απέναντι από το Βασιλικό Ανάκτορο. Άρχισε να χτίζεται το 1818 και εγκαινιάστηκε από τη βασίλισσα Ισαβέλλα Β΄ το 1850· έκλεισε το 1925, λειτούργησε ως αίθουσα συναυλιών από το 1966 και ξαναάνοιξε ως όπερα το 1997. Εκτός από παραστάσεις, προσφέρει ξεναγήσεις στο κτίριο με ξεναγό ή ηχητικό οδηγό.

Το Μουσείο Τίσεν-Μπορνεμίσα στεγάζεται στο Ανάκτορο Βιγιαερμόσα στο Πασέο δελ Πράδο, απέναντι από το Πράδο. Προήλθε από την ιδιωτική συλλογή της οικογένειας Τίσεν-Μπορνεμίσα, την οποία αγόρασε το ισπανικό κράτος το 1993, και καλύπτει την ευρωπαϊκή ζωγραφική από τον 13ο αιώνα έως την ποπ αρτ, με Ιταλούς πρώιμους ζωγράφους, Ολλανδούς δασκάλους, ιμπρεσιονισμό, εξπρεσιονισμό και αμερικανική τέχνη.

Το Βασιλικό Ανάκτορο της Μαδρίτης είναι η επίσημη κατοικία της ισπανικής βασιλικής οικογένειας, που χρησιμοποιείται σήμερα για κρατικές τελετές. Χτίστηκε μεταξύ 1738 και 1755 στη θέση του παλιού Αλκάθαρ, που κάηκε το 1734, και έχει 3.418 δωμάτια. Οι επισκέπτες βλέπουν την Αίθουσα του Θρόνου, τα διαμερίσματα του Καρόλου Γ΄, το Βασιλικό Παρεκκλήσι και τη Βασιλική Οπλοθήκη.

Ο καθεδρικός ναός της Αλμουδένα είναι η έδρα της Αρχιεπισκοπής της Μαδρίτης, απέναντι από το Βασιλικό Ανάκτορο. Άρχισε να χτίζεται το 1883 σε σχέδια του Φρανθίσκο δε Κούβας, ολοκληρώθηκε περισσότερο από έναν αιώνα αργότερα και καθαγιάστηκε από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄ το 1993. Πίσω από το γκρίζο-λευκό κλασικό εξωτερικό του βρίσκεται ένας νεογοτθικός κυρίως ναός με μοντέρνα παρεκκλήσια, και από κάτω μια νεορομανική κρύπτη.

Το Μουσείο του Πράδο είναι το εθνικό μουσείο τέχνης της Ισπανίας, που άνοιξε το 1819 σε νεοκλασικό κτίριο στο Πασέο δελ Πράδο, σχεδιασμένο από τον Χουάν δε Βιγιανουέβα. Βασισμένο στην πρώην βασιλική συλλογή, παρουσιάζει ευρωπαϊκή τέχνη από τον 12ο έως τις αρχές του 20ού αιώνα, με μεγάλα σύνολα πινάκων των Βελάθκεθ, Γκόγια, Ελ Γκρέκο, Τιτσιάνο, Ρούμπενς και Ιερώνυμου Μπος.

Η Πινακοθήκη των Βασιλικών Συλλογών, που τη διαχειρίζεται η Patrimonio Nacional, άνοιξε το 2023 σε κτίριο επενδυμένο με γρανίτη των Mansilla + Tuñón, ενσωματωμένο στην πλαγιά ανάμεσα στο Βασιλικό Ανάκτορο και τους κήπους του Κάμπο δελ Μόρο. Εκθέτει πίνακες, γλυπτά, ταπισερί, άμαξες και πολυτελή αντικείμενα από τις ισπανικές βασιλικές συλλογές των δυναστειών των Αψβούργων και των Βουρβόνων.

Το Μουσείο Ρέινα Σοφία είναι το εθνικό μουσείο τέχνης του 20ού αιώνα και σύγχρονης τέχνης της Ισπανίας, κοντά στον σταθμό Ατότσα, που άνοιξε το 1992 στο κτίριο του Γενικού Νοσοκομείου του 18ου αιώνα του Φραντσέσκο Σαμπατίνι, με γυάλινους πύργους ανελκυστήρων που προστέθηκαν το 1989 και επέκταση του 2005 από τον Ζαν Νουβέλ. Η συλλογή του περιλαμβάνει την «Γκερνίκα» του Πικάσο και έργα του Σαλβαδόρ Νταλί.

Η Μονή των Κομενδαδόρας δε Σαντιάγο, στην Πλάθα δε λας Κομενδαδόρας κοντά στο Κόντε Ντούκε, στεγάζει μοναχές του Τάγματος του Σαντιάγο από το 1650. Η εκκλησία της, έργο των αδελφών Μανουέλ και Χοσέ δελ Όλμο με χρονολογία 1697, έχει σταυροειδή κάτοψη ελληνικού σταυρού κάτω από κεντρικό τρούλο. Η επίσκεψη καλύπτει την εκκλησία, τον κάτω χορό, το Παρεκκλήσι των Κοριτσιών και το Σκευοφυλάκιο των Ιπποτών.

Το Φλαμένκο δε Λεόνες είναι ταμπλάο φλαμένκο και εστιατόριο στο ισόγειο ενός κτιρίου στην Πλάθα δε λα Ινδεπενδένθια, δίπλα στην Πουέρτα δε Αλκαλά. Εμπνευσμένο από τα παλιά cafés cantantes, συνδυάζει ισπανική κουζίνα με βραδινή παράσταση τραγουδιού, κιθάρας και χορού υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του χορευτή Χονατάν Μιρό.

Το Μουσείο Κέρινων Ομοιωμάτων της Μαδρίτης στο Πασέο δε Ρεκολέτος, δίπλα στην Πλάθα δε Κολόν, άνοιξε στις 14 Φεβρουαρίου 1972. Παρουσιάζει περισσότερες από 450 κέρινες μορφές, τις περισσότερες σε σκηνικά, από την ισπανική και την παγκόσμια ιστορία, την πολιτική, τον αθλητισμό, τον κινηματογράφο και τα παιδικά παραμύθια, καθώς και ένα τμήμα τρόμου και ένα δωμάτιο απόδρασης.

Το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο ιδρύθηκε το 1867 με διάταγμα της Ισαβέλλας Β΄ και από το 1895 καταλαμβάνει την πλευρά της Κάγιε δε Σεράνο ενός νεοκλασικού μεγάρου του Φρανθίσκο Χαρένιο, το οποίο μοιράζεται με την Εθνική Βιβλιοθήκη. Οι συλλογές του εκτείνονται από την προϊστορία έως τον 19ο αιώνα και περιλαμβάνουν την Κυρία του Έλτσε και τα βησιγοτθικά αναθηματικά στέμματα του Γκουαραθάρ.

Το Ανάκτορο Λίρια είναι η κατοικία των δουκών της Άλμπα στη Μαδρίτη, νεοκλασικό ανάκτορο χτισμένο γύρω στο 1770 σε σχέδια του Βεντούρα Ροδρίγκεθ. Κάηκε εσωτερικά κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο και ξαναχτίστηκε πίσω από τις αρχικές προσόψεις του· είναι ανοιχτό στους επισκέπτες από το 2019, οι οποίοι περιηγούνται τις αίθουσές του και τη συλλογή της οικογένειας με πίνακες, γλυπτά και διακοσμητικές τέχνες.

Η Λα Νεομουδέχαρ είναι κέντρο πρωτοποριακής και πειραματικής τέχνης που άνοιξε το 2013 στα πρώην σιδηροδρομικά εργαστήρια της εταιρείας Μαδρίτης-Σαραγόσας-Αλικάντε δίπλα στον σταθμό Ατότσα, ένα πλίνθινο κτίριο του 19ου αιώνα σε νεομουντεχάρ ρυθμό. Παρουσιάζει βιντεοτέχνη, αστική τέχνη, περφόρμανς και ηχητική τέχνη, φιλοξενεί καλλιτεχνικές φιλοξενίες και διατηρεί τη μηχανή που κάποτε τροφοδοτούσε τον σταθμό.

Το Μουσείο της Αμερικής (Museo de América) είναι εθνικό μουσείο στην Πανεπιστημιούπολη της Μαδρίτης, αφιερωμένο στην αρχαιολογία, την τέχνη και την εθνογραφία της Αμερικής. Ιδρύθηκε το 1941 και άνοιξε το 1965 σε πλίνθινο κτίριο με πύργο των Λουίς Μόγια και Λουίς Μαρτίνεθ-Φεντούτσι. Η συλλογή του περιλαμβάνει τον Κώδικα της Μαδρίτης, ένα από τα τέσσερα σωζόμενα βιβλία των Μάγια, και τον χρυσό του Θησαυρού των Κιμπάγια.