Εξερευνήστε: Νάπολη

Το Υπόγειο των Κρισταλίνι (Ipogeo dei Cristallini) είναι ένα σύνολο τεσσάρων ελληνικών θαλαμωτών τάφων των τελών του 4ου και αρχών του 3ου αιώνα π.Χ., περίπου 12 μέτρα κάτω από τη συνοικία Σανιτά της Νάπολης. Βρέθηκαν το 1889 κάτω από τον κήπο του Παλάτσο Ντι Ντονάτο και άνοιξαν στους επισκέπτες το 2022· διατηρούν σκαλιστές και ζωγραφιστές ταφικές κλίνες, τοιχογραφημένους τοίχους και ένα ανάγλυφο κεφάλι της Μέδουσας.

Οι Κατακόμβες του Σαν Γκαουντιόζο βρίσκονται κάτω από τη Βασιλική της Σάντα Μαρία ντέλα Σανιτά και αναπτύχθηκαν γύρω από τον τάφο του Γκαουντιόζο, ενός βορειοαφρικανού επισκόπου που θάφτηκε εδώ τον 5ο αιώνα. Σώζονται παλαιοχριστιανικές τοιχογραφίες και ψηφιδωτά, και τον 17ο αιώνα οι Δομινικανοί έθαβαν εδώ ευγενείς, εντοιχίζοντας τα κρανία τους σε τοιχογραφίες που απεικόνιζαν τα σώματά τους.

Οι Κατακόμβες του Σαν Τζενάρο είναι παλαιοχριστιανικοί χώροι ταφής σκαμμένοι στον τόφο του λόφου Καποντιμόντε από τον 2ο αιώνα, σε δύο επίπεδα. Περιλαμβάνουν τον τάφο όπου τοποθετήθηκαν τον 5ο αιώνα τα λείψανα του Αγίου Ιανουαρίου, τοιχογραφίες από τον 2ο έως τον 10ο αιώνα και τη Βασιλική του Σαν Τζενάρο έξω από τα τείχη. Οι επισκέψεις γίνονται με ξενάγηση.

Το Μουσείο του Καποντιμόντε καταλαμβάνει το Ανάκτορο του Καποντιμόντε, που ξεκίνησε το 1738 για τον βασιλιά Κάρολο των Βουρβόνων στον λόφο βόρεια της παλιάς πόλης, εν μέρει για να στεγάσει τη συλλογή Φαρνέζε που κληρονόμησε από τη μητέρα του. Λειτουργεί στη σημερινή του μορφή από το 1957 και παρουσιάζει ναπολιτάνικη και ιταλική ζωγραφική, διακοσμητικές τέχνες και τα βασιλικά διαμερίσματα, μέσα σε ένα μεγάλο δασωμένο πάρκο.

Το Εθνικό Σιδηροδρομικό Μουσείο της Πιετράρσα καταλαμβάνει τα βουρβονικά εργαστήρια της Πιετράρσα, που ίδρυσε το 1840 ο Φερδινάνδος Β΄ δίπλα στη γραμμή Νάπολη–Πόρτιτσι, τον πρώτο σιδηρόδρομο της Ιταλίας, που άνοιξε το 1839. Περισσότερες από 55 ιστορικές ατμομηχανές και άμαξες στέκουν στα παλιά περίπτερα των εργαστηρίων δίπλα στη θάλασσα, από ένα αντίγραφο της μηχανής Bayard έως ηλεκτρικά τρένα.

Το Ερκουλάνεο είναι η ρωμαϊκή παραθαλάσσια πόλη στη σημερινή Ερκολάνο, που θάφτηκε από πυροκλαστική ροή του Βεζούβιου το 79 μ.Χ.· βρέθηκε το 1709 και ανασκάπτεται συστηματικά από το 1738. Τα βαθιά στρώματα απανθράκωσαν και διατήρησαν ξύλινες στέγες, κρεβάτια και πόρτες, και οι ανασκαμμένοι δρόμοι αποκαλύπτουν σπίτια με μάρμαρα και ψηφιδωτά, λουτρά και τα υπόστεγα σκαφών όπου βρέθηκαν περίπου 300 σκελετοί.