Εξερευνήστε: Παλέρμο

Το Παλάτσο Μπονοκόρε βρίσκεται στην Πιάτσα Πρετόρια του Παλέρμο, απέναντι από την Κρήνη Πρετόρια. Χτίστηκε στα τέλη του 16ου αιώνα, απέκτησε νεοκλασική άνω πρόσοψη τον 19ο και πήρε το όνομά του από τον τραπεζίτη Σαλβατόρε Μπονοκόρε, που το αγόρασε το 1875. Ο κύριος όροφός του με τις τοιχογραφίες φιλοξενεί το Palermo Felicissima, μια έκθεση πολυμέσων για την Μπελ Επόκ της πόλης.

Η Σάντα Κατερίνα είναι εκκλησία και πρώην δομινικανή μονή ανάμεσα στην Πιάτσα Μπελίνι και την Πιάτσα Πρετόρια, που ιδρύθηκε το 1310 και ξαναχτίστηκε μεταξύ 1566 και 1596. Το εσωτερικό της καλύπτεται από μπαρόκ μαρμάρινα ένθετα. Μοναχές ζούσαν εδώ έως το 2014· από το 2017 οι επισκέπτες μπορούν να δουν την εκκλησία, το περίστυλο και τα άνδηρα της στέγης, και το αρτοποιείο της μονής πουλά γλυκά φτιαγμένα με παλιές συνταγές.

Η Εκκλησία του Σαν Κατάλντο στην Πιάτσα Μπελίνι χτίστηκε γύρω στο 1154 για τον Μάιο του Μπάρι, καγκελάριο του βασιλιά Γουλιέλμου Α΄, ως ιδιωτικό παρεκκλήσι του μεγάρου του. Ο λιτός πέτρινος κύβος της με τυφλά τόξα και τρεις κόκκινους τρούλους είναι έργο αραβονορμανδικής αρχιτεκτονικής. Από το 1937 ανήκει στο Τάγμα του Παναγίου Τάφου.

Η Μαρτοράνα, ή Σάντα Μαρία ντελ' Αμιράλιο, είναι εκκλησία στην Πιάτσα Μπελίνι που ίδρυσε το 1143 ο Γεώργιος ο Αντιοχεύς, αμιράλης του βασιλιά Ρογήρου Β΄. Πίσω από τη μπαρόκ πρόσοψη και το νορμανδικό καμπαναριό της, το εσωτερικό διατηρεί βυζαντινά ψηφιδωτά του 12ου αιώνα. Είναι συγκαθεδρικός ναός της ιταλοαλβανικής Επαρχίας της Πιάνα ντέλι Αλμπανέζι βυζαντινού τυπικού.

Ο καθεδρικός ναός του Παλέρμο χτίστηκε από το 1185 επί του αρχιεπισκόπου Ουόλτερ Οφαμίλ στη θέση μιας παλαιότερης βασιλικής που είχε χρησιμεύσει ως τζαμί. Το εξωτερικό του συνδυάζει νορμανδικά, γοτθικά και καταλανικά στοιχεία, ενώ ο τρούλος και το εσωτερικό προέρχονται από την ανακαίνιση του 1781–1801 υπό τον Φερντινάντο Φούγκα. Οι βασιλικοί τάφοι, η κρύπτη, ο θησαυρός και η στέγη επισκέπτονται με ξεχωριστό εισιτήριο.

Το Περιφερειακό Αρχαιολογικό Μουσείο Αντονίνο Σαλίνας καταλαμβάνει την πρώην μονή των Ορατοριανών στην Ολιβέλα, χτισμένη από τα τέλη του 16ου αιώνα. Φέρει το όνομα του αρχαιολόγου που το διηύθυνε από το 1873 έως το 1914 και φιλοξενεί καρχηδονιακά και ελληνικά ευρήματα από τη δυτική Σικελία, ανάμεσά τους τις σκαλιστές μετόπες από τους ναούς του Σελινούντα.

Το Θέατρο Μάσιμο Βιτόριο Εμανουέλε είναι η όπερα στην Πιάτσα Βέρντι, σχεδιασμένη από τον Τζοβάν Μπατίστα Φιλίπο Μπαζίλε και ολοκληρωμένη από τον γιο του Ερνέστο Μπαζίλε· άνοιξε το 1897. Καλύπτει περίπου 7.700 τετραγωνικά μέτρα και είναι η μεγαλύτερη όπερα της Ιταλίας. Το θέατρο είναι ανοιχτό για ξεναγήσεις, στις οποίες μπορεί να προστεθεί επίσκεψη στα παρασκήνια.

Το Παλάτσο Κιαραμόντε-Στέρι είναι οχυρωμένο γοτθικό μέγαρο στην Πιάτσα Μαρίνα, που ξεκίνησε γύρω στο 1307 για την οικογένεια Κιαραμόντε. Από το 1604 έως το 1782 ήταν η έδρα της Ιεράς Εξέτασης στο Παλέρμο, της οποίας τα κελιά διατηρούν τα γκράφιτι των κρατουμένων. Οι ξεναγήσεις παρουσιάζουν τη ζωγραφιστή ξύλινη οροφή της Σάλα Μάνια και τον πίνακα του Ρενάτο Γκουτούζο La Vucciria.

Το Ανάκτορο των Νορμανδών (Palazzo dei Normanni) ήταν το βασιλικό ανάκτορο των Νορμανδών βασιλέων της Σικελίας, χτισμένο στο ψηλότερο σημείο της παλιάς πόλης πάνω σε παλαιότερες αραβικές οχυρώσεις· από το 1946 είναι η έδρα της Περιφερειακής Συνέλευσης της Σικελίας. Οι επισκέπτες βλέπουν την Καπέλα Παλατίνα, που καθαγιάστηκε το 1140 και καλύπτεται από βυζαντινά ψηφιδωτά, τα βασιλικά διαμερίσματα και τους κήπους.

Το Παλάτσο Αμπατέλις είναι γοτθικό-καταλανικό μέγαρο των τελών του 15ου αιώνα στη συνοικία Κάλσα, σχεδιασμένο από τον Ματέο Καρνιλιβάρι για τον λιμενάρχη Φραντσέσκο Αμπατέλις. Από το 1954 στεγάζει την Galleria Regionale della Sicilia, σε διαμόρφωση του Κάρλο Σκάρπα, με την τοιχογραφία του Θριάμβου του Θανάτου, την Ευαγγελιζόμενη του Αντονέλο ντα Μεσίνα και την προτομή της Ελεονόρας της Αραγωνίας του Φραντσέσκο Λαουράνα.

Το Ανάκτορο της Ζίζα είναι νορμανδικό θερινό ανάκτορο που ξεκίνησε γύρω στο 1165 επί του βασιλιά Γουλιέλμου Α΄ και ολοκληρώθηκε επί του Γουλιέλμου Β΄, χτισμένο από Άραβες τεχνίτες έξω από τα τείχη του μεσαιωνικού Παλέρμο. Το όνομά του προέρχεται από το αραβικό al-Aziza. Στο εσωτερικό, η Αίθουσα της Κρήνης διατηρεί τον θόλο της με μουκάρνας και τα ψηφιδωτά της, και οι επάνω αίθουσες στεγάζουν μουσείο ισλαμικής τέχνης.

Οι Κατακόμβες των Καπουτσίνων είναι ταφικοί διάδρομοι κάτω από τη μονή των Καπουτσίνων του Παλέρμο, σκαμμένοι από τα τέλη του 16ου αιώνα· ο πρώτος μοναχός τοποθετήθηκε εκεί το 1599. Περίπου 8.000 μουμιοποιημένα σώματα και σκελετοί μοναχών και κατοίκων της πόλης, ακόμη ντυμένα με τα ρούχα τους, παρατάσσονται στους τοίχους σε τμήματα για άνδρες, γυναίκες, ιερείς και επαγγελματίες.

Ο καθεδρικός ναός του Μονρεάλε είναι ο νορμανδικός καθεδρικός της πόλης, σε μια πλαγιά πάνω από το Παλέρμο, που ξεκίνησε το 1174 από τον βασιλιά Γουλιέλμο Β΄ της Σικελίας. Το εσωτερικό του καλύπτεται από ψηφιδωτά σε χρυσό βάθος με βιβλικές σκηνές κάτω από έναν Χριστό Παντοκράτορα στην αψίδα, και δίπλα του βρίσκεται το βενεδικτίνικο περίστυλο με σκαλιστούς δίδυμους κίονες. Ανήκει σε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.