Εξερευνήστε: Πέζαρο

Το Δουκικό Ανάκτορο είναι το αναγεννησιακό μέγαρο στην Πιάτσα ντελ Πόπολο του Πέζαρο, που ξεκίνησε για τον Αλεσάντρο Σφόρτσα στα μέσα του 15ου αιώνα πάνω σε σπίτια των Μαλατέστα και διευρύνθηκε από τους δούκες Ντέλα Ρόβερε τον 16ο. Στεγάζει τη νομαρχία από την ενοποίηση της Ιταλίας· οι ξεναγήσεις παρουσιάζουν το Salone Metaurense με τη ζωγραφιστή φατνωματική οροφή του 1616 περίπου.

Τα δημοτικά μουσεία του Πέζαρο στεγάζονται από το 1936 στο Παλάτσο Μόσκα, την αστική κατοικία μιας εμπορικής οικογένειας που απέκτησε τίτλο ευγενείας στην πόλη. Πέντε αίθουσες στον πρώτο όροφο εκθέτουν πίνακες και διακοσμητικές τέχνες διαφόρων αιώνων, με κορυφαίο την εικόνα της Στέψης της Θεοτόκου του Τζοβάνι Μπελίνι του 1475 περίπου, δίπλα στη συλλογή μαγιόλικας της πόλης.

Ο καθεδρικός ναός του Πέζαρο, αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου, βρίσκεται στη θέση παλαιοχριστιανικών εκκλησιών: κάτω από το δάπεδό του βρίσκονται δύο επάλληλα ψηφιδωτά δάπεδα του 4ου και 6ου αιώνα, που οι επισκέπτες μπορούν να δουν κλείνοντας ώρα. Η λιτή πλινθόκτιστη ρωμανική πρόσοψη χρονολογείται από το 1282–1312, ενώ το εσωτερικό ανακαινίστηκε σε νεοκλασικό ύφος γύρω στο 1900.

Το Θέατρο Ροσίνι είναι η όπερα του Πέζαρο, που άνοιξε στους πρώην δουκικούς στάβλους ως Teatro del Sole το 1637 και ξαναχτίστηκε από τον Πιέτρο Γκινέλι το 1816–1818. Ξανάνοιξε με τον Ροσίνι να διευθύνει την Κλέφτρα Κίσσα και αργότερα πήρε το όνομα του συνθέτη. Η πεταλόσχημη αίθουσά του με τέσσερις σειρές θεωρείων είναι η κύρια σκηνή του Φεστιβάλ Όπερας Ροσίνι τον Αύγουστο.