Εξερευνήστε: Σαντιπόνθε

Η Μονή του Σαν Ισίδορο δελ Κάμπο στο Σαντιπόνθε ιδρύθηκε το 1301 από τον Αλόνσο Πέρεθ δε Γκουθμάν ως τόπος ταφής της οικογένειάς του. Οι δίδυμες εκκλησίες της φιλοξενούν ένα τέμπλο του Χουάν Μαρτίνεθ Μοντανιές, και το Αίθριο των Νεκρών είναι έργο τέχνης μουντεχάρ. Ο Κασιοδόρο δε Ρέινα, αργότερα μεταφραστής της πρώτης πλήρους ισπανικής Βίβλου, ήταν μοναχός εδώ.

Το Ελ Παλάθιο Ανδαλούθ είναι ταμπλάο φλαμένκο στην Ίσλα δε λα Καρτούχα στη Σεβίλλη, που στεγάζεται στο πρώην περίπτερο της Cruzcampo της Παγκόσμιας Έκθεσης του 1992. Η αίθουσα καφέ-θεάτρου ανεβάζει κάθε βράδυ μια παράσταση ενενήντα λεπτών από έναν θίασο με περισσότερους από δέκα χορευτές, τραγουδιστές και κιθαρίστες, και ένα μικρό μουσείο με φορέματα φλαμένκο ανοίγει πριν από αυτήν.

Το Μουσείο Καλών Τεχνών της Σεβίλλης στεγάζεται στο πρώην μοναστήρι της Λα Μερθέδ Καλθάδα, που ξαναχτίστηκε στις αρχές του 17ου αιώνα από τον Χουάν δε Οβιέδο, και άνοιξε ως μουσείο το 1835. Οι αίθουσες και τα τρία μοναστηριακά αίθριά του φιλοξενούν ισπανική τέχνη από τον Μεσαίωνα έως τις αρχές του 20ού αιώνα, με μεγάλο σύνολο έργων της σεβιλιάνικης μπαρόκ ζωγραφικής των Μουρίγιο, Θουρμπαράν και Βαλδές Λεάλ.

Το Ανάκτορο των Ντουένιας (Palacio de las Dueñas) είναι ανάκτορο στο κέντρο της Σεβίλλης, χτισμένο τον 15ο και τον 16ο αιώνα σε ένα μείγμα γοτθικού-μουντεχάρ και αναγεννησιακού ρυθμού, που ανήκει στον Οίκο της Άλμπα από το 1612. Οι επισκέπτες βλέπουν τις αυλές με τις στοές, τους κήπους και αίθουσες με μια συλλογή τέχνης άνω των 1.400 αντικειμένων· ο ποιητής Αντόνιο Ματσάδο γεννήθηκε εδώ το 1875.

Ο Ναός του Σαν Χασίντο είναι η εκκλησία ενός δομινικανού μοναστηριού στην Τριάνα, που ξαναχτίστηκε μετά την κατάρρευση της προηγούμενης εκκλησίας το 1730 και άνοιξε το 1775, πιθανότατα σε σχέδια του Ματίας Χοσέ δε Φιγκερόα. Η πρόσοψή του από κόκκινο και ώχρα τούβλο έχει μπαρόκ πύλη και μεγάλο φεγγίτη· στο εσωτερικό υπάρχουν τρία κλίτη και τρούλος πάνω από τη διασταύρωση. Φιλοξενεί το θέαμα φωτός και μουσικής Luminiscence.

Η Κάσα δε Πιλάτος είναι ανάκτορο στη Σεβίλλη, χτισμένο κυρίως τον 15ο και τον 16ο αιώνα από την οικογένεια Ενρίκεθ δε Ριμπέρα και ακόμη κατοικία των δουκών του Μεδινασέλι. Συνδυάζει τη γοτθική-μουντεχάρ παράδοση με μορφές της ιταλικής Αναγέννησης, γύρω από μια κεντρική αυλή με σιντριβάνι, κήπους και περίπου 150 σχέδια πλακιδίων αθουλέχος της δεκαετίας του 1530 από τους Ντιέγο και Χουάν Πουλίδο.

Ο καθεδρικός ναός της Σεβίλλης, ο Καθεδρικός της Αγίας Μαρίας της Έδρας, είναι γοτθικός καθεδρικός που ολοκληρώθηκε στις αρχές του 16ου αιώνα στη θέση του αλμοχαδικού τεμένους της πόλης, του οποίου ο μιναρές σώζεται ως το καμπαναριό της Χιράλντα, ύψους 104,5 μέτρων. Στο εσωτερικό υπάρχουν το επίχρυσο κεντρικό τέμπλο, το Βασιλικό Παρεκκλήσι και ο τάφος του Χριστόφορου Κολόμβου.

Ο Χώρος Εξπλορατέρα (Espacio Exploraterra) είναι κέντρο του Ιδρύματος Νάο Βικτόρια στον Γουαδαλκιβίρ, κοντά στον Τόρε δελ Όρο. Η μόνιμη έκθεσή του αφηγείται το πρώτο ταξίδι γύρω από τον κόσμο του Μαγγελάνου και του Ελκάνο με οπτικοακουστικά μέσα, σκηνικά και πανομοιότυπα, και οι επισκέπτες μπορούν να ανέβουν στο Nao Victoria 500, ένα αντίγραφο του πλοίου σε φυσικό μέγεθος που κατασκευάστηκε στην Πούντα Ουμπρία και καθελκύστηκε το 2020.

Η Κάσα δε Σαλίνας είναι ιδιωτικό ανάκτορο του 16ου αιώνα στην παλιά πόλη κοντά στον καθεδρικό, που έχτισε το 1577 ο Μπαλτασάρ δε Χαέν και ανήκει στην οικογένεια Σαλίνας από τον 20ό αιώνα. Οι επισκέψεις με ηχητικό οδηγό δείχνουν την κεντρική αυλή διπλού ύψους με μαρμάρινους κίονες, γύψινα διακοσμητικά του 16ου αιώνα και πλακίδια της Τριάνα, καθώς και ένα ρωμαϊκό ψηφιδωτό του Βάκχου του 2ου αιώνα από την Ιτάλικα.

Το Βασιλικό Αλκάθαρ της Σεβίλλης είναι ανακτορικό συγκρότημα που προήλθε από την ισλαμική ακρόπολη η οποία άρχισε να χτίζεται τον 10ο αιώνα και ξαναχτίστηκε μετά την καστιλιανή κατάκτηση του 1248. Στο κέντρο του βρίσκεται το ανάκτορο μουντεχάρ ρυθμού που έχτισε ο Πέτρος Α΄ τη δεκαετία του 1360, γύρω από την Αυλή των Παρθένων (Patio de las Doncellas), με γοτθικές και αναγεννησιακές αίθουσες και μεγάλους κήπους δίπλα του.