Εξερευνήστε και τις 42 χώρες

Το Ντίμουμποργκιρ είναι μια περιοχή με κολόνες, αψίδες και σπηλιές λάβας ανατολικά της Λίμνης Μίβατν, που σχηματίστηκε πριν από περίπου 2.300 χρόνια όταν μια λίμνη λάβας αδειάστηκε και άφησε πίσω της κούφιες στήλες, οι οποίες είχαν σχηματιστεί πάνω από βαλτότοπο που έβραζε. Σηματοδοτημένα μονοπάτια διαφόρων μηκών περνούν μέσα από τους σχηματισμούς, μεταξύ άλλων ως την τοξωτή σπηλιά που λέγεται Κίρκιαν.

Το Γκριότουγκιαου είναι μια μικρή σπηλιά λάβας με γεωθερμική λίμνη, σε μια σχισμή του ορίου των πλακών, περίπου 2 χλμ. νοτιοανατολικά του Ρέικιαχλιθ, δίπλα στη Λίμνη Μίβατν. Ήταν τόπος κολύμβησης ώσπου οι εκρήξεις της Κράφλα του 1975–84 ζέσταναν το νερό στους περίπου 60 °C. Η σπηλιά βρίσκεται σε ιδιωτική γη και το μπάνιο απαγορεύεται· οι επισκέπτες κοιτούν μέσα από την είσοδο και περπατούν κατά μήκος του ρήγματος από πάνω.

Το Χβέρφιατλ, που ονομάζεται επίσης Χβέρφετλ, είναι ηφαίστειο-δακτύλιος από τέφρα ανατολικά της Λίμνης Μίβατν, που σχηματίστηκε σε μια έκρηξη πριν από περίπου 2.500 χρόνια. Ο μαύρος κρατήρας του έχει διάμετρο περίπου 1 χλμ. Δύο σηματοδοτημένα μονοπάτια, από τα βορειοδυτικά και από τα νότια, ανεβαίνουν ως το χείλος, και το περπάτημα σε οποιαδήποτε άλλη διαδρομή απαγορεύεται.

Η Earth Lagoon Mývatn, γνωστή πριν από τη μετονομασία της ως Φυσικά Λουτρά του Μίβατν (Jarðböðin), είναι γεωθερμική λιμνοθάλασσα στο Γιάρθμπαθσχολαρ ανατολικά της Λίμνης Μίβατν, που άνοιξε το 2004. Το νερό από τη γεώτρηση Μπιάρναρφλαγκ αναβλύζει στους 130 °C και ψύχεται στους 36–40 °C· είναι αλκαλικό, πλούσιο σε θείο και χωρίς χλώριο. Υπάρχει επίσης ατμόλουτρο.

Το Χβέριρ, που ονομάζεται επίσης Χβέραρεντ, είναι γεωθερμικό πεδίο υψηλής θερμοκρασίας στους πρόποδες του Νάουμαφιατλ, ανατολικά του Ρέικιαχλιθ και της Λίμνης Μίβατν. Ατμίδες που αχνίζουν, λασποπηγές που βράζουν και αποθέσεις θείου χρωματίζουν το έδαφος κίτρινο, γκρίζο και κόκκινο, και μονοπάτια οριοθετημένα με σχοινιά περνούν ανάμεσά τους· η μυρωδιά του υδρόθειου είναι έντονη.

Η Γιέκουλσαουρλοουν είναι παγετώδης λιμνοθάλασσα στους πρόποδες του παγετώνα Μπρέιθαμερκουργιέκουλ, δίπλα στον Δρόμο 1 ανάμεσα στο Σκάφταφετλ και το Χεφν. Άρχισε να σχηματίζεται τη δεκαετία του 1930 καθώς ο παγετώνας υποχωρούσε και σήμερα έχει βάθος πάνω από 280 μ. Παγόβουνα αποκολλώνται από τον παγετώνα και παρασύρονται προς τον σύντομο ποταμό που οδηγεί στη θάλασσα· ένα μονοπάτι 1,2 χλμ. οδηγεί από τον χώρο στάθμευσης στη ράχη Χέλγκουχόουλ.

Η Κράφλα είναι ηφαιστειακή καλντέρα πλάτους περίπου 10 χλμ. βορειοανατολικά της Λίμνης Μίβατν, περίπου 11 χλμ. από το Ρέικιαχλιθ. Οι επισκέπτες περπατούν ως το Βίτι, έναν κρατήρα έκρηξης από τις εκρήξεις του Μίβατν του 1724–29 με μια πράσινη λίμνη, και στο πεδίο λάβας Λέιρχνιούκουρ, όπου μονοπάτια διασχίζουν έδαφος που αχνίζει και λάβα από τις εκρήξεις της Κράφλα του 1975–84.

Η Παραλία των Διαμαντιών είναι η παραλία μαύρης άμμου Φέτλσφιαρα στο Μπρέιθαμερκουρσαντουρ, και στις δύο πλευρές της εκβολής του Γιέκουλσαουρλοουν νότια του Δρόμου 1. Κομμάτια πάγου από τον παγετώνα, που η παλίρροια βγάζει από τη λιμνοθάλασσα, ξεβράζονται και μένουν πάνω στην άμμο. Ένα μονοπάτι 1 χλμ. ακολουθεί την ανατολική παραλία, την Έιστρι-Φέτλσφιαρα, και ο ποταμός μπορεί να διασχιστεί με τα πόδια κάτω από τη γέφυρα.

Το Άουσμπιργκι είναι φαράγγι σε σχήμα πετάλου στο Εθνικό Πάρκο Βατναγιέκουλ, περίπου 38 χλμ. ανατολικά του Χούσαβικ. Έχει μήκος 3,5 χλμ. και πλάτος περίπου 1,1 χλμ., με γκρεμούς ύψους έως 100 μ., ένα δάσος σημύδας και ιτιάς και τη λιμνούλα Μποτνστιέρν στο βάθος του. Το σκάλισαν απότομες πλημμύρες του Γιέκουλσαου α Φιέτλουμ, και η βραχώδης ράχη Έιιαν το χωρίζει στη μέση.

Ο Ντέτιφος είναι καταρράκτης στον ποταμό Γιέκουλσαου α Φιέτλουμ στο Εθνικό Πάρκο Βατναγιέκουλ, όπου ο παγετώδης ποταμός πέφτει 44 μ. πάνω από ένα χείλος πλάτους 100 μ. μέσα στο φαράγγι Γιέκουλσαουργκλιούβουρ. Το φορτωμένο με ιζήματα νερό έχει γκριζόλευκο χρώμα. Ο δρόμος 862 φτάνει στη δυτική όχθη, με μονοπάτι και εξέδρα θέας· ένας χωματόδρομος εξυπηρετεί την ανατολική όχθη το καλοκαίρι.

Ο Χόφετλσγιεκουλ είναι παγετώνας εκροής του Βατναγιέκουλ στο Εθνικό Πάρκο Βατναγιέκουλ, περίπου 25 χλμ. βόρεια του Χεφν. Ένας χωματόδρομος 4 χλμ. από τη φάρμα Χόφετλ οδηγεί σε χώρο στάθμευσης, και ένα σύντομο μονοπάτι ανεβαίνει σε ένα σημείο θέας πάνω από τη λιμνοθάλασσα Χόφετλσλοουν, όπου παγόβουνα επιπλέουν μπροστά στο μέτωπο του παγετώνα. Για να βγει κανείς πάνω στον πάγο χρειάζεται οδηγό.

Το Στούθλαγκιλ είναι φαράγγι του ποταμού Γιέκουλσαου α Νταλ στην κοιλάδα Γιέκουλνταλουρ, περίπου 44 χλμ. από το Έγιλσσταθιρ, με τοιχώματα από ψηλές εξαγωνικές βασαλτικές στήλες. Τα τοιχώματα αποκαλύφθηκαν όταν το φράγμα Κάουραχνιούκαρ, που ολοκληρώθηκε το 2009, μείωσε τη ροή του ποταμού, κάτι που έκανε επίσης το νερό γαλαζοπράσινο το καλοκαίρι. Μια εξέδρα θέας βρίσκεται στη δυτική όχθη· στην ανατολική όχθη φτάνει κανείς με περπάτημα 5 χλμ.

Το Στόκσνες είναι ακρωτήριο περίπου 12 χλμ. ανατολικά του Χεφν, κάτω από την οδοντωτή κορυφογραμμή Βέστραχορν, με παραλία μαύρης άμμου, αμμόλοφους με θυσάνους χόρτου και έναν φάρο. Ένας σταθμός ραντάρ χτίστηκε στην άκρη του το 1955 και χρησιμοποιείται ακόμη από το Ισλανδικό Σύστημα Αεράμυνας. Η γη είναι ιδιωτική: η πρόσβαση γίνεται από έναν χωματόδρομο δίπλα από το Viking Café στο Χόρνι, που εισπράττει τέλος εισόδου.

Ο Χένγκιφος είναι καταρράκτης ύψους 128 μ. στον ποταμό Χένγκιφοσάου στο Φλιότσνταλουρ της Ανατολικής Ισλανδίας. Πέφτει από έναν βασαλτικό βράχο με λεπτές κόκκινες στρώσεις αργίλου, που περιέχουν επίσης απολιθωμένους κορμούς δέντρων και λιγνίτη από μια θερμότερη περίοδο. Ένα μονοπάτι ανεβαίνει από τον χώρο στάθμευσης ως τον καταρράκτη σε 40 έως 60 λεπτά, περνώντας από τον Λίτλανεσφος και τις βασαλτικές του στήλες.

Η Εκκλησία του Σέιθισφιορδουρ είναι η γαλάζια ξύλινη εκκλησία του Σέιθισφιορδουρ, μιας πόλης σε φιόρδ περίπου 18 χλμ. από το Έγιλσσταθιρ μέσω του περάσματος Φιάρθαρχέιθι. Χτίστηκε το 1920–22 εν μέρει από μια παλαιότερη εκκλησία που βρισκόταν στο Βέσνταλσέιρι, σχεδιάστηκε από τον Γιον Γκ. Γιόνασον και έχει πύργο στη στέγη και μεγάλα τοξωτά παράθυρα. Αναστηλώθηκε μετά από πυρκαγιά το 1989.

Το Εθνικό Πάρκο Κονεμάρα καλύπτει περίπου 2.000 εκτάρια βουνών, τυρφώνων, χερσότοπων, λιβαδιών και δασών στο Λέτερφρακ της κομητείας Γκόλγουεϊ, μαζί με τμήμα της οροσειράς Twelve Bens. Άνοιξε στο κοινό το 1980 σε γη που ανήκε εν μέρει στο κτήμα του Αβαείου Κάιλμορ. Τέσσερα σηματοδοτημένα μονοπάτια ξεκινούν κοντά στο κέντρο επισκεπτών, μεταξύ αυτών και διαδρομές προς την κορυφή του Diamond Hill.

Το Αβαείο Κάιλμορ είναι βενεδικτίνικο μοναστήρι στην όχθη μιας λίμνης κοντά στο Λέτερφρακ στην Κονεμάρα, που στεγάζεται στο Κάστρο Κάιλμορ, χτισμένο από το 1867 για τον Μίτσελ Χένρι σε σχέδια του Τζέιμς Φράνκλιν Φούλερ. Βενεδικτίνες μοναχές που είχαν φύγει από το Βέλγιο στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ίδρυσαν το αβαείο το 1920. Οι επισκέπτες βλέπουν δωμάτια της έπαυλης, τη γοτθική εκκλησία και έναν περιτειχισμένο κήπο που διαμορφώθηκε το 1870.

Οι Γκρεμοί του Μόχερ είναι θαλάσσιοι γκρεμοί στην ακτή του Ατλαντικού της κομητείας Κλερ, κοντά στο Ντούλιν, που εκτείνονται περίπου 14 χλμ. στην άκρη του Μπάρεν. Φτάνουν τα 214 μ. λίγο βόρεια του Πύργου του Ο'Μπράιεν, ενός κυκλικού πέτρινου πύργου του 1835. Μονοπάτια στην κορυφή των γκρεμών, ο πύργος και ένα κέντρο επισκεπτών χτισμένο μέσα στην πλαγιά βλέπουν προς τα νησιά Άραν.

Το Σπήλαιο του Ντούλιν είναι επισκέψιμο ασβεστολιθικό σπήλαιο κοντά στο Ντούλιν, στο δυτικό άκρο του Μπάρεν στην κομητεία Κλερ. Το ανακάλυψαν Άγγλοι σπηλαιολόγοι το 1952 και άνοιξε στους επισκέπτες το 2006. Μια ξενάγηση κατεβαίνει από ένα φρεάτιο ως τον Μεγάλο Σταλακτίτη, που κρέμεται περίπου 7,3 μ. από την οροφή του σπηλαίου. Πάνω από το έδαφος, ένα μονοπάτι φύσης διασχίζει τα γύρω χωράφια.

Το Κάστρο Ρος είναι οχυρωμένος πύργος-κατοικία του 15ου αιώνα στην όχθη της Λοχ Λιν κοντά στο Κιλάρνεϊ, χτισμένος από τη φατρία Ο'Ντόναχιου Μορ και αργότερα στην κατοχή των Μπράουν, κόμητων του Κένμερ. Το 1652 ήταν ένα από τα τελευταία οχυρά του Μάνστερ που παραδόθηκαν στις δυνάμεις του Κρόμγουελ. Το εσωτερικό επισκέπτεται κανείς με ξεναγήσεις της Υπηρεσίας Δημοσίων Έργων (OPW).