Εξερευνήστε και τις 42 χώρες

Το Όσκαρσχαλ είναι νεογοτθικό θερινό ανάκτορο πάνω από τον κολπίσκο Φρόγκνερκιλεν στο Μπίγκντεϊ, χτισμένο από το 1847 ως το 1852 από τον Δανό αρχιτέκτονα Γιόχαν Χένρικ Νέμπελονγκ για τον βασιλιά Όσκαρ Α΄ και τη βασίλισσα Ιωσηφίνα. Νορβηγοί καλλιτέχνες της εποχής, ανάμεσά τους ο Άντολφ Τίντεμαν και ο Χανς Γκούντε, διακόσμησαν τις αίθουσές του, και το αναστηλωμένο ρομαντικό πάρκο κατεβαίνει ως το νερό.

Η Λεωφόρος της Κρουαζέτ είναι η παραλιακή λεωφόρος των Καννών, που εκτείνεται περίπου 2,6 χλμ. κατά μήκος του κόλπου, από το Μέγαρο των Φεστιβάλ έως το ακρωτήριο της Κρουαζέτ. Πήρε το όνομά της από έναν μικρό σταυρό που υπήρχε κάποτε στο ακρωτήριο και έχει φαρδύ πεζόδρομο με παγκάκια και φοίνικες ανάμεσα στις παραλίες και ξενοδοχεία όπως το Carlton, το Majestic και το Martinez.

Η Πινακοθήκη της Δυτικής Αυστραλίας είναι η πολιτειακή πινακοθήκη στο Πολιτιστικό Κέντρο του Περθ. Το κεντρικό της κτίριο, μπρουταλιστικό σχέδιο του Τσαρλς Σιερακόφσκι, άνοιξε το 1979 και συνδέεται με το πρώην δικαστικό μέγαρο, σημερινές Αίθουσες της Εκατονταετηρίδας. Η συλλογή περιλαμβάνει τέχνη των Αβοριγίνων από τη Δυτική Αυστραλία και τη Βόρεια Επικράτεια και τέχνη της Δυτικής Αυστραλίας από τη δεκαετία του 1820 και μετά.

Το Κάστρο Νοϊσβανστάιν είναι ιστοριστικό ανάκτορο του 19ου αιώνα, χτισμένο από το 1869 για τον βασιλιά Λουδοβίκο Β΄ της Βαυαρίας σε έναν λόφο πάνω από το Χοενσβάνγκαου, κοντά στο Φίσεν. Έχει ύψος 65 μέτρα και επισκέπτεται κανείς μόνο με ξενάγηση. Από το 2025 αποτελεί, μαζί με τρία άλλα ανάκτορα του Λουδοβίκου Β΄, Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Το Σόμερσετ Χάουζ είναι νεοκλασικό κτιριακό συγκρότημα στο Strand, σχεδιασμένο από τον σερ Γουίλιαμ Τσέιμπερς και ξεκινημένο το 1776 στη θέση ενός ανακτόρου των Τυδώρ για να στεγάσει κυβερνητικές υπηρεσίες. Σήμερα είναι κέντρο τεχνών: οι επισκέπτες διασχίζουν τη μεγάλη αυλή του με τα σιντριβάνια στο δάπεδο, περπατούν στην παραποτάμια ταράτσα και βλέπουν εναλλασσόμενες εκθέσεις και εκδηλώσεις.

Το Μουσείο Οικονομίας – Βασιλικό Νομισματοφυλάκιο είναι το εθνικό μουσείο της Σουηδίας για το χρήμα και την οικονομική ιστορία, από το 2019 στο κτίριο του Σουηδικού Ιστορικού Μουσείου στη λεωφόρο Νάρβαβέγκεν. Η συλλογή του, περίπου 650.000 αντικειμένων, περιλαμβάνει θησαυρούς αργύρου της εποχής των Βίκινγκ, τα πρώτα νομίσματα της Σουηδίας και πρώιμα χαρτονομίσματα, μαζί με διαδραστικούς σταθμούς για το πώς λειτουργεί το χρήμα.

Μουσείο ιστορίας των σιδηροδρόμων στο Όντενσε, με εκθέσεις, δραστηριότητες και εμπειρίες για οικογένειες σε ένα αυθεντικό κτίριο αμαξοστασίου του 1954.

Το Βασιλικό Ανάκτορο της Λα Γκράνχα δε Σαν Ιλδεφόνσο χτίστηκε από το 1721 για τον Φίλιππο Ε΄ σε ένα αγρόκτημα που αγόρασε από τους Ιερωνυμίτες μοναχούς, στους πρόποδες της οροσειράς Γουαδαράμα κοντά στη Σεγκόβια. Ο Τεοδόρο Αρδεμάνς σχεδίασε το ανάκτορο, στο οποίο αργότερα οι Γιουβάρα και Σακέτι πρόσθεσαν την πρόσοψη προς τον κήπο. Οι επισκέπτες βλέπουν τα βασιλικά διαμερίσματα με τις τοιχογραφίες, τη συλλειτουργική εκκλησία και γαλλικούς κήπους με γλυπτά σιντριβάνια.

Το Μνημείο των Ηρώων του Γκέτο τιμά την Εξέγερση του Γκέτο της Βαρσοβίας το 1943 και στέκει εκεί όπου έγινε η πρώτη ένοπλη σύγκρουση της εξέγερσης. Σχεδιασμένο από τον Νάθαν Ραπόπορτ με τον αρχιτέκτονα Μάρεκ Σούζιν, αποκαλύφθηκε τον Απρίλιο του 1948· τα χάλκινα ανάγλυφά του απεικονίζουν τους μαχητές του γκέτο και τον εκτοπισμό των Εβραίων. Απέναντι βρίσκεται το Μουσείο POLIN.

Το Βασιλικό Αλκάθαρ της Σεβίλλης είναι ανακτορικό συγκρότημα που προήλθε από την ισλαμική ακρόπολη η οποία άρχισε να χτίζεται τον 10ο αιώνα και ξαναχτίστηκε μετά την καστιλιανή κατάκτηση του 1248. Στο κέντρο του βρίσκεται το ανάκτορο μουντεχάρ ρυθμού που έχτισε ο Πέτρος Α΄ τη δεκαετία του 1360, γύρω από την Αυλή των Παρθένων (Patio de las Doncellas), με γοτθικές και αναγεννησιακές αίθουσες και μεγάλους κήπους δίπλα του.

Το Σπίτι της Ιουλιέτας είναι μεσαιωνική πυργοκατοικία στη Βία Καπέλο, που αναφέρεται για πρώτη φορά το 1351 και συνδέθηκε αργότερα με την Ιουλιέτα του Σαίξπηρ λόγω του οικοσήμου της οικογένειας Καπέλο με το καπέλο πάνω από την καμάρα της αυλής. Από τον Απρίλιο του 2026 η επίσκεψη ξεκινά από το Teatro Nuovo και οδηγεί στην αυλή, στο μπαλκόνι που προστέθηκε τη δεκαετία του 1930 και στα δωμάτια του σπιτιού.

Το Ανάκτορο των Παπών στο Βιτέρμπο διευρύνθηκε από το επισκοπικό μέγαρο μετά το 1257, όταν η παπική αυλή μετακόμισε στην πόλη, και ήταν η κατοικία των παπών ως το 1281. Μια σκάλα του 1267 οδηγεί στη Sala del Conclave, όπου συνεδρίασε το κονκλάβιο του 1268–1271, και στην ανοιχτή λότζια με τη στοά επτά ανοιγμάτων· η επίσκεψη περιλαμβάνει το Museo del Colle del Duomo.

Ο Ναός Γουέν Γου βρίσκεται στην πλαγιά πάνω από τη βόρεια όχθη της Λίμνης Ήλιου και Φεγγαριού. Δημιουργήθηκε το 1938, όταν δύο παραλίμνιοι ναοί, που απειλούνταν από την άνοδο των νερών ενός υδροηλεκτρικού φράγματος, μεταφέρθηκαν εδώ και συγχωνεύτηκαν, και ξαναχτίστηκε το 1969 σε ρυθμό ανακτόρου της βόρειας Κίνας. Οι τρεις αίθουσές του τιμούν τον Γκουάν Γιου και τον Γιούε Φέι, τον θεό της λογοτεχνίας και τον Κομφούκιο.

Το κάστρο του Καντιγιάκ είναι δουκική κατοικία που άρχισε το 1598 για τον Ζαν-Λουί ντε Νογκαρέ ντε Λα Βαλέτ, πρώτο δούκα του Επερνόν, στην τειχισμένη πόλη Καντιγιάκ στον Γαρούνα. Υπήρξε γυναικεία φυλακή και αργότερα αναμορφωτήριο έως το 1951, και σήμερα δείχνει ζωγραφισμένα γαλλικά ταβάνια, μνημειώδη τζάκια και ταπισερί του 16ου και 17ου αιώνα.

Η Πόντε Πιέτρα είναι ρωμαϊκή τοξωτή γέφυρα πάνω από τον Αδίγη στη Βερόνα, που ολοκληρώθηκε γύρω στο 100 π.Χ. και είναι η παλαιότερη γέφυρα της πόλης· από αυτήν η Via Postumia διέσχιζε τον ποταμό. Το τόξο που βρίσκεται πιο κοντά στη δεξιά όχθη ξαναχτίστηκε το 1298, και τα τέσσερα τόξα που ανατίναξαν τα γερμανικά στρατεύματα κατά την υποχώρησή τους στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ξαναχτίστηκαν το 1957 με την αρχική πέτρα.

Το elBulli1846 είναι το μουσείο του elBulli, του εστιατορίου του Φεράν Αδριά στην Κάλα Μοντζόι, στο Φυσικό Πάρκο του Καπ δε Κρέους, που έκλεισε το 2011. Δημιουργήθηκε από το elBullifoundation μέσα και γύρω από το πρώην εστιατόριο και καλύπτει περίπου 3.800 m² σε εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους, όπου 69 εγκαταστάσεις παρουσιάζουν την ιστορία του εστιατορίου, την ομάδα του και την προσέγγισή του στη μαγειρική και την καινοτομία.

Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Ζένκενμπεργκ είναι μουσείο φυσικής ιστορίας στη Φρανκφούρτη, το δεύτερο μεγαλύτερο του είδους του στη Γερμανία, που το διαχειρίζεται η Εταιρεία Ερευνών της Φύσης Ζένκενμπεργκ, ιδρυμένη το 1817. Μεταφέρθηκε στο σημερινό κτίριο στη Ζένκενμπεργκαναλάγκε το 1907 και σήμερα εκθέτει 18 ανακατασκευασμένους δεινόσαυρους ανάμεσα στις συλλογές του.

Το Διεθνές Κέντρο Ανταρκτικής είναι κέντρο επισκεπτών για την Ανταρκτική δίπλα στο αεροδρόμιο του Κράισττσερτς, πλάι στις βάσεις των ανταρκτικών προγραμμάτων της Νέας Ζηλανδίας, των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ιταλίας στο Κράισττσερτς. Οι επισκέπτες περνούν από μια αίθουσα ανταρκτικής καταιγίδας, βλέπουν τη φροντίδα μικρών γαλάζιων πιγκουίνων, κάνουν βόλτα με ένα όχημα παντός εδάφους Hägglunds και βλέπουν εκθέματα για την επιστήμη και την ιστορία της Ανταρκτικής.

Η είσοδος του λιμανιού του Λίνταου στη Λίμνη της Κωνσταντίας σημαδεύεται από δύο τοπόσημα που ολοκληρώθηκαν το 1856: τον Νέο Φάρο, έναν πύργο 33 μέτρων στον δυτικό μώλο, και έναν μεγάλο πέτρινο Βαυαρικό Λέοντα στον ανατολικό μώλο. Ο φάρος αντικατέστησε τον μεσαιωνικό Μανγκτουρμ ως φάρο της πόλης και παραμένει ο μόνος φάρος της Βαυαρίας, με τις Άλπεις να φαίνονται απέναντι στο νερό.

Η Πλατεία Βικτώριας είναι πεζοδρομημένη πλατεία στο κέντρο του Μπέρμιγχαμ ανάμεσα στο Δημαρχείο και το Council House, που μετονομάστηκε το 1901 προς τιμήν της βασίλισσας Βικτώριας. Εδώ στέκεται ένα άγαλμα της βασίλισσας του Τόμας Μποκ, και το σιντριβάνι The River του Ντρούβα Μίστρι, που κατασκευάστηκε όταν ανασχεδιάστηκε η πλατεία το 1992–94, είναι γνωστό τοπικά ως Floozie in the Jacuzzi.