Εξερευνήστε και τις 42 χώρες

Η Βασιλική του Αγίου Γεωργίου είναι η ενοριακή εκκλησία της παλιάς πόλης της Βικτώρια, ξαναχτισμένη από το 1672 σε σχέδια που αποδίδονται στον Βιτόριο Κασάρ, με πρόσοψη του 1818. Το εσωτερικό της, γνωστό στους ντόπιους ως η χρυσή βασιλική λόγω των επιχρυσώσεών του, έχει ζωγραφιές οροφής του Τζοβάνι Μπατίστα Κόντι, εικόνα της Αγίας Τράπεζας με τον Άγιο Γεώργιο του Μάτια Πρέτι και ξύλινο άγαλμα του αγίου σκαλισμένο το 1841.

Το K20 είναι το κεντρικό κτίριο της Kunstsammlung Nordrhein-Westfalen στη Γκράμπεπλατς του Ντίσελντορφ, που άνοιξε το 1986 πίσω από μια πρόσοψη από μαύρο γρανίτη, με επέκταση το 2010. Η συλλογή του επικεντρώνεται στην τέχνη του 20ού αιώνα, με περίπου 100 έργα του Πάουλ Κλέε μαζί με πίνακες των Πικάσο, Ματίς και Μοντριάν.

Η Παραλία Μι Κε είναι αμμουδιά στην Ανατολική Θάλασσα κατά μήκος της ανατολικής πλευράς του Ντα Νανγκ, που εκτείνεται νότια από τους πρόποδες της χερσονήσου Σον Τρα. Πριν από το 1975 μέρος της λειτουργούσε ο αμερικανικός στρατός ως χώρο αναψυχής για στρατιώτες· σήμερα είναι κεντρική παραλία της πόλης για κολύμπι, με παραλιακό δρόμο, ξενοδοχεία και ψαροταβέρνες, και στρογγυλές βάρκες-καλάθια πάνω στην άμμο.

Η Κουλταράντα είναι η θερινή κατοικία του Προέδρου της Φινλανδίας στο νησί Λουόνονμαα, στο Ναντάλι. Το γρανιτένιο κεντρικό της κτίριο, σχεδιασμένο από τον Λαρς Σονκ για τον επιχειρηματία Άλφρεντ Κόρντελιν, ολοκληρώθηκε το 1915. Το σπίτι δεν είναι ανοιχτό στους επισκέπτες· το καλοκαίρι περιηγούνται τον γεωμετρικό κήπο των Σβάντε και Πάουλ Όλσον, με τα παρτέρια με τριαντάφυλλα, το σιντριβάνι και το πάρκο.

Το Ανάκτορο των Νορμανδών (Palazzo dei Normanni) ήταν το βασιλικό ανάκτορο των Νορμανδών βασιλέων της Σικελίας, χτισμένο στο ψηλότερο σημείο της παλιάς πόλης πάνω σε παλαιότερες αραβικές οχυρώσεις· από το 1946 είναι η έδρα της Περιφερειακής Συνέλευσης της Σικελίας. Οι επισκέπτες βλέπουν την Καπέλα Παλατίνα, που καθαγιάστηκε το 1140 και καλύπτεται από βυζαντινά ψηφιδωτά, τα βασιλικά διαμερίσματα και τους κήπους.

Ο καθεδρικός ναός της Γρανάδας, έδρα της Αρχιεπισκοπής της Γρανάδας, άρχισε να χτίζεται το 1518 από τον Ενρίκε Έγας στη θέση του κύριου τεμένους της πόλης και συνεχίστηκε από το 1529 από τον Ντιέγο δε Σιλόε, ο οποίος του έδωσε πέντε κλίτη και κυκλικό κεντρικό παρεκκλήσι σε αναγεννησιακό ρυθμό. Ο Αλόνσο Κάνο επανασχεδίασε την κύρια πρόσοψη το 1667. Στο εσωτερικό υπάρχουν δύο εκκλησιαστικά όργανα του 18ου αιώνα και βιτρό του 16ου αιώνα.

Ο Πομοσά είναι κεντρικός ναός του Τάγματος Τζογκιέ του κορεατικού βουδισμού στις ανατολικές πλαγιές του Κουμτζονγκσάν, στο βόρειο Πουσάν, που ιδρύθηκε το 678 από τον μοναχό Ουισάνγκ. Ξαναχτίστηκε μετά την ιαπωνική εισβολή του 1592 και διατηρεί μια κεντρική αίθουσα του 1614, τη μονόστυλη πύλη Τζογκιεμούν και μια πέτρινη παγόδα της εποχής Σίλα, ενώ άγρια γλυσίνα γεμίζει την κοιλάδα γύρω του.

Η Κνωσός είναι αρχαιολογικός χώρος 5 χλμ. νότια του Ηρακλείου, κατοικημένος από τη νεολιθική εποχή και κύριο κέντρο της μινωικής Κρήτης. Το ανάκτορό της, που χτίστηκε αρχικά γύρω στο 1900 π.Χ. γύρω από μια κεντρική αυλή, ανασκάφηκε και ανακατασκευάστηκε εν μέρει από τον Άρθουρ Έβανς από το 1900. Οι επισκέπτες βλέπουν την αίθουσα του θρόνου, τη βόρεια είσοδο με τους κόκκινους κίονες και τις αποθήκες.

Η Αψίδα των Σεργίων είναι ρωμαϊκή θριαμβική αψίδα χτισμένη γύρω στο 29–27 π.Χ. στην εσωτερική πλευρά της πρώην Χρυσής Πύλης της Πούλα. Τη χρηματοδότησε η Σαλβία Ποστούμα προς τιμήν τριών ανδρών της οικογένειας των Σεργίων· η δυτική όψη της φέρει τις επιγραφές τους, ζεύγη κορινθιακών κιόνων, φτερωτές Νίκες και μια ζωφόρο με άρματα. Σηματοδοτεί την είσοδο της παλιάς πόλης.

Ο Ροδόκηπος είναι δημόσιο πάρκο στον λόφο βορειοανατολικά της παλιάς πόλης της Βέρνης, που διαμορφώθηκε το 1913 σε ένα πρώην νεκροταφείο και φυτεύτηκε με τριαντάφυλλα από το 1917. Περίπου 220 ποικιλίες τριαντάφυλλων, 200 είδη ίριδας και 28 ροδόδενδρων φυτρώνουν γύρω από μια λιμνούλα με συμπλέγματα γλυπτών, και από την άκρη του η θέα αγκαλιάζει την καμπή του Άαρε, τις στέγες της παλιάς πόλης και τον Καθεδρικό Ναό.

Η Χοντρή Μαργαρίτα είναι στρογγυλός πύργος πυροβολικού στο βόρειο άκρο της οδού Pikk, χτισμένος το 1511–1530 δίπλα στη Μεγάλη Παράκτια Πύλη για να φυλάει την πρόσβαση στο λιμάνι· έχει διάμετρο 25 μέτρων και τοίχους πάχους έως 5 μέτρων. Από το 1981 στεγάζει το Εσθονικό Ναυτικό Μουσείο, με εκθέσεις για την εσθονική ναυσιπλοΐα και μια ταράτσα.

Το Παλάτι των Δόγηδων ήταν η έδρα των δόγηδων της Δημοκρατίας της Γένοβας από τον 14ο αιώνα. Μετά από πυρκαγιά το 1777, ο Σιμόνε Καντόνι ξανάχτισε το κεντρικό του τμήμα με νεοκλασική μαρμάρινη πρόσοψη στην Πιάτσα Ματεότι. Σήμερα είναι πολιτιστικό κέντρο με εκθέσεις τέχνης, ομιλίες και τον Πύργο Γκριμαλντίνα με τα πρώην κελιά της φυλακής του.

Το Γκόρνεργκρατ είναι βραχώδης κορυφογραμμή στα 3.135 μ. πάνω από το Ζερμάτ, με θέα στον Παγετώνα Γκόρνερ και το Μάτερχορν. Ο οδοντωτός σιδηρόδρομος του Γκόρνεργκρατ, που άνοιξε το 1898, ανεβαίνει από τον σταθμό του, απέναντι από τον σιδηροδρομικό σταθμό του Ζερμάτ, ως τον σταθμό της κορυφής στα 3.090 μ. Κοντά στην κορυφή βρίσκεται το Κουλμχοτέλ, του οποίου οι δύο πύργοι στεγάζουν αστρονομικά παρατηρητήρια.

Το Μουσείο Εβραϊκής Ιστορίας στεγάζεται σε μεσαιωνικό σπίτι στην καρδιά του Καλ, της πρώην εβραϊκής συνοικίας της Τζιρόνα, στη θέση της τελευταίας συναγωγής της κοινότητας. Άνοιξε το 2000 και παρουσιάζει τη ζωή των εβραϊκών κοινοτήτων της Καταλονίας από τον 9ο αιώνα έως την εκδίωξη του 1492, με εβραϊκές επιτύμβιες πλάκες και ένα ανασυρμένο τελετουργικό λουτρό.

Το Πάρκο Τσιάνι είναι δημόσιο πάρκο στο Λουγκάνο, που απλώνεται κατά μήκος της όχθης της λίμνης από την παλιά πόλη ως τις εκβολές του ποταμού Κασαράτε. Πήρε το όνομά του από τους αδελφούς Τσιάνι, που έχτισαν εδώ τη νεοκλασική Βίλα Τσιάνι το 1840–1843, και έγινε δημοτικό πάρκο το 1912· μονοπάτια περνούν δίπλα από αιωνόβια δέντρα, παρτέρια, αγάλματα και τη βίλα, που σήμερα φιλοξενεί εκθέσεις.

Το Δημαρχείο του Μπρισμπέιν, στην πλατεία Κινγκ Τζορτζ, είναι η έδρα του Δημοτικού Συμβουλίου του Μπρισμπέιν και ολοκληρώθηκε το 1930. Το σχέδιό του από ψαμμίτη εμπνέεται από το ρωμαϊκό Πάνθεον και το καμπαναριό του Αγίου Μάρκου στη Βενετία, με έναν πύργο ρολογιού που χτυπά κάθε τέταρτο. Στο εσωτερικό υπάρχουν ένα αμφιθέατρο με τρούλο, το Μουσείο του Μπρισμπέιν και ξεναγήσεις που περιλαμβάνουν τον πύργο του ρολογιού.

Το Ρωμαϊκό Θέατρο της Κατάνης είναι το ανασκαμμένο ερείπιο ενός θεάτρου στη νότια πλαγιά του λόφου Μοντεβέρτζινε, που χτίστηκε αρχικά τον 1ο αιώνα μ.Χ. και διευρύνθηκε τον 2ο, όταν προστέθηκε δίπλα του το μικρότερο Ωδείο. Οι κερκίδες του χωρούσαν περίπου 7.000 άτομα. Αργότερα σπίτια το κάλυψαν, και δύο από αυτά, που διατηρήθηκαν κατά τις ανασκαφές, παρουσιάζουν σήμερα τα ευρήματα ως Antiquarium.

Το Καλ Τζερέρ είναι σπίτι-μουσείο στο πρώην κεραμοποιείο Αρπί, ένα κτίριο των μέσων του 19ου αιώνα δίπλα στη Μονή του Σαντ Κουγκάτ, του οποίου η πρόσοψη είναι διακοσμημένη με κομμάτια που φτιάχτηκαν επί τόπου. Το Ίδρυμα Καμπάνας το αναστήλωσε μεταξύ 2006 και 2015· παρουσιάζει κεραμικά Αρπί, έργα των αδελφών Καμπάνας-Αλιμπάου, μια συλλογή για τη Μέριλιν Μονρόε και μια ταράτσα.

Μουσείο πλαστικοποιημένων ανθρώπινων σωμάτων στη βάση του τηλεοπτικού πύργου του Βερολίνου, που άνοιξε το 2015 με περίπου 20 ολόσωμα δείγματα και έως 200 ανατομικά εκθέματα. Τα σώματα συντηρούνται με την πλαστικοποίηση, τεχνική που ανέπτυξε ο ανατόμος Γκούντερ φον Χάγκενς τη δεκαετία του 1970, και δωρίστηκαν για την ιατρική εκπαίδευση, ώστε να δείχνουν τα συστήματα οργάνων και συνηθισμένες ασθένειες.

Το Μουσείο Ασιατικών Πολιτισμών στεγάζεται στο Empress Place Building, στον ποταμό της Σιγκαπούρης, νεοκλασικό κυβερνητικό κτίριο που πρωτοολοκληρώθηκε το 1867 και όπου μεταφέρθηκε το 2003. Οι αίθουσές του για το θαλάσσιο εμπόριο, την πίστη και τις θρησκείες, και τα υλικά και το σχέδιο, παρουσιάζουν τους πολιτισμούς της Κίνας και της Νοτιοανατολικής, Νότιας και Δυτικής Ασίας, από τους οποίους κατάγονται οι κοινότητες της Σιγκαπούρης.