Εξερευνήστε και τις 42 χώρες

Το Κέντρο Κληρονομιάς των Αυτοχθόνων της Αλάσκας, που άνοιξε το 1999 περίπου 10 χλμ. βορειοανατολικά του κέντρου του Άνκορατζ, παρουσιάζει τους πολιτισμούς των αυτόχθονων λαών της Αλάσκας. Στο Welcome House γίνονται χοροί, αφηγήσεις και παραδοσιακά παιχνίδια, και γύρω από τη λίμνη Τιουλάνα έξι οικισμοί δείχνουν τα παραδοσιακά σπίτια των Αθαπασκών, των Γιούπικ και Κούπικ, των Ινιουπιάκ, των Ουνάνγκαξ και Αλουτίικ, καθώς και των Έγιακ, Τλίνγκιτ, Χάιντα και Τσιμσιάν.

Το Αλκάθαρ των Χριστιανών Βασιλέων (Alcázar de los Reyes Cristianos) είναι οχυρωμένο ανάκτορο δίπλα στον Γουαδαλκιβίρ, χτισμένο από το 1328 για τον Αλφόνσο ΙΑ΄ της Καστίλης στη θέση του ομεϋαδικού αλκάθαρ. Η Ισαβέλλα Α΄ και ο Φερδινάνδος Β΄ το χρησιμοποίησαν ως μία από τις κύριες κατοικίες τους. Οι επισκέπτες περπατούν στους πύργους και τα τείχη του, στις αίθουσες γύρω από τις αυλές και στους κήπους σε αναβαθμίδες με μακριές δεξαμενές και σιντριβάνια.

Η Μικρή Βενετία είναι το τμήμα της συνοικίας Κρουτενό όπου ο ποταμός Λοχ κυλά ανάμεσα σε ξυλόπηκτα σπίτια, χτισμένα κυρίως μεταξύ 14ου και 18ου αιώνα. Οι λαχανοκαλλιεργητές κάποτε έφερναν τα λαχανικά με βάρκες με επίπεδο πάτο στην προκυμαία Πουασονερί· σήμερα το κομμάτι από τη σκεπαστή αγορά έως τη γέφυρα Σεν-Πιερ φαίνεται από τις προκυμαίες, τις γέφυρες ή μικρές βάρκες.

Η Μονή του Χριστού στο Τομάρ ξεκίνησε ως κάστρο των Ναϊτών Ιπποτών τον 12ο αιώνα και έγινε η έδρα του Τάγματος του Χριστού το 1357. Ο κυκλικός ναός των Ναϊτών, η Σαρόλα, ενώνεται με έναν κυρίως ναό καλυμμένο με μανουελικά γλυπτά των Ντιόγκο ντε Αρούντα και Ζοάο ντε Καστίλιο. Το συγκρότημα έχει πολλά περιστύλια και είναι Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από το 1983.

Δρόμος στη συνοικία Ζανκτ Πάουλι του Αμβούργου και κέντρο της νυχτερινής ζωής και της κόκκινης συνοικίας της, με το παρατσούκλι «το αμαρτωλό μίλι». Το όνομά του προέρχεται από τα σχοινοποιεία που μεταφέρθηκαν εδώ, έξω από τα παλιά τείχη, τον 17ο αιώνα, όπου φτιάχνονταν σχοινιά για πλοία. Σήμερα είναι γεμάτος μπαρ, κλαμπ και θέατρα, και κατά μήκος του γίνεται κάθε χρόνο το Reeperbahn Festival.

Η πρώην ζυθοποιία της Heineken στη Stadhouderskade, σήμερα κέντρο επισκεπτών για το πώς παρασκευάζεται η μπίρα, με γευσιγνωσία που περιλαμβάνεται στο εισιτήριο.

Η Εθνική Πινακοθήκη της Ιρλανδίας φιλοξενεί την εθνική συλλογή ιρλανδικής και ευρωπαϊκής τέχνης. Ιδρύθηκε το 1854 και άνοιξε το 1864 σε ένα κτίριο του Φράνσις Φάουκ στη δυτική πλευρά της Πλατείας Μέριον, που επεκτάθηκε αργότερα με τις πτέρυγες Μίλταουν, Μπάιτ και Χιλιετίας. Η συλλογή καλύπτει την ιρλανδική ζωγραφική, την ιταλική μπαρόκ τέχνη και τους Ολλανδούς δασκάλους, από τον Βερμέερ ως τον Τζακ Μπ. Γέιτς.

Η Κένιγκσαλε είναι λεωφόρος μήκους περίπου 1 χλμ. στο κέντρο του Ντίσελντορφ, που ολοκληρώθηκε το 1802-1804 μετά την κατεδάφιση των παλιών οχυρώσεων της πόλης. Στο κέντρο της κυλά ένα κανάλι που τροφοδοτείται από τον ποταμό Ντίσελ, με μεγάλα καταστήματα μόδας στην ανατολική πλευρά και γραφεία, τράπεζες και ξενοδοχεία στην πιο ήσυχη δυτική πλευρά. Οι ντόπιοι την αποκαλούν Kö.

Ο Ζωολογικός Κήπος του Ζάγκρεμπ καλύπτει περίπου επτά εκτάρια μέσα στο Πάρκο Μάξιμιρ, εν μέρει σε νησιά της πρώτης λίμνης του πάρκου. Άνοιξε στις 27 Ιουνίου 1925 με πέντε ζώα και σήμερα φιλοξενεί αρκετές εκατοντάδες είδη· οι χώροι του περιλαμβάνουν ένα τροπικό σπίτι του 1972, έναν χώρο λιονταριών που άνοιξε το 2014 και ένα επισκέψιμο πτηνοτροφείο για αφρικανικά πουλιά.

Ο Κομφουκιανός Ναός Ταϊνάν, στην οδό Ναμμέν, ιδρύθηκε το 1665 από τον Τσεν Γιονγκχουά επί του Βασιλείου του Τουνγκνίνγκ ως το πρώτο σχολείο της Ταϊβάν, γνωστό ως Πρώτη Ακαδημία της Ταϊβάν. Οι αυλές του με τους κόκκινους τοίχους περιλαμβάνουν τον ναό, με την Αίθουσα Νταντσένγκ και τις αυτοκρατορικές πινακίδες των Τσινγκ, δίπλα στην Αίθουσα Μινγκλούν της παλιάς ακαδημίας, ανάμεσα σε βανιανούς.

Η Όπερα της Πόλης Χο Τσι Μινχ, γνωστή επίσης ως Όπερα της Σαϊγκόν ή Δημοτικό Θέατρο, ολοκληρώθηκε το 1900 σε σχέδια του Φελίξ Ολιβιέ, με πρόσοψη που θυμίζει το Petit Palais του Παρισιού. Από το 1956 στέγασε την Εθνοσυνέλευση του Νοτίου Βιετνάμ και ξανάγινε θέατρο το 1976. Σήμερα έχει 500 θέσεις και ανεβάζει μπαλέτο, όπερα και συναυλίες.

Η Λα Κόντσα είναι η ημισεληνοειδής αστική παραλία του Σαν Σεμπαστιάν, που απλώνεται κατά μήκος του κόλπου της Λα Κόντσα ανάμεσα στην παλιά πόλη και το Ανάκτορο Μιραμάρ, με το νησί Σάντα Κλάρα στη μέση του κόλπου. Ένας περίπατος με λευκό σιδερένιο κιγκλίδωμα την ακολουθεί. Η παλίρροια αλλάζει σημαντικά το πλάτος της άμμου κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Το Queen: The Studio Experience στεγάζεται στα πρώην Mountain Studios μέσα στο Casino Barrière του Μοντρέ, όπου οι Queen ηχογράφησαν επτά άλμπουμ. Το Mercury Phoenix Trust το εγκαινίασε το 2013. Οι επισκέπτες βλέπουν το διατηρημένο control room, με ένα αντίγραφο της κονσόλας μίξης για να κάνουν remix τραγούδια των Queen, καθώς και χειρόγραφους στίχους, κοστούμια και όργανα.

Το μουσείο καλών τεχνών της Τουλούζης, που άνοιξε το 1795 σε ένα μοναστήρι Αυγουστινιανών του 14ου αιώνα. Φιλοξενεί ρωμανική και γοτθική γλυπτική από τις εκκλησίες της πόλης και πίνακες έως τις αρχές του 20ού αιώνα, που εκτίθενται γύρω από το περιστύλιο και σε αίθουσες που πρόσθεσαν τον 19ο αιώνα ο Βιολέ-λε-Ντικ και ο μαθητής του Νταρσί. Τμήματά του βρίσκονται ακόμη υπό αποκατάσταση.

Ο Καθεδρικός Ναός του Τάμπερε είναι λουθηρανική πέτρινη εκκλησία σε ύφος εθνικού ρομαντισμού, σχεδιασμένη από τον Λαρς Σονκ και χτισμένη το 1902–1907 ως Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη. Στο εσωτερικό υπάρχουν τοιχογραφίες του Χούγκο Σίμπεργκ, ανάμεσά τους «Ο Πληγωμένος Άγγελος» και «Ο Κήπος του Θανάτου», και ένα τέμπλο του Μάγκνους Ένκελ. Είναι η έδρα της Επισκοπής Τάμπερε.

Η Πιάτσα Ναβόνα είναι μακρόστενη ωοειδής πλατεία που διατηρεί το περίγραμμα του Σταδίου του Δομιτιανού, χτισμένου τον 1ο αιώνα μ.Χ. Η μπαρόκ μορφή της χρονολογείται από τον 17ο αιώνα: η Κρήνη των Τεσσάρων Ποταμών του Μπερνίνι στέκει στο κέντρο, με μια κρήνη σε κάθε άκρη, και η εκκλησία Σαντ' Ανιέζε ιν Αγκόνε του Μπορομίνι τη βλέπει από τη δυτική πλευρά.

Το Μουσείο της Μπενφίκα – Κόσμε Νταμιάο είναι το μουσείο του αθλητικού συλλόγου της Λισαβόνας S.L. Benfica, που άνοιξε το 2013 δίπλα στο Εστάντιο ντα Λουζ και φέρει το όνομα ενός από τους ιδρυτές του συλλόγου το 1904. Οι τρεις όροφοί του παρουσιάζουν τρόπαια, φανέλες, έγγραφα και φιλμ σε 29 θεματικές ενότητες και καταλήγουν σε έναν γεωδαιτικό θόλο· ξεναγήσεις στο γήπεδο ξεκινούν από το ίδιο συγκρότημα.

Η Πλατεία της Επανάστασης, που ως το 1989 ονομαζόταν Πλατεία του Ανακτόρου, βρίσκεται στην Calea Victoriei ανάμεσα στο πρώην Βασιλικό Ανάκτορο, το Ρουμανικό Αθήναιο και την Κεντρική Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη. Ο τελευταίος λόγος του Τσαουσέσκου στις 21 Δεκεμβρίου 1989 μετατράπηκε στην εξέγερση που τερμάτισε το καθεστώς του· την επόμενη μέρα διέφυγε με ελικόπτερο από το πρώην κτίριο της Κεντρικής Επιτροπής εδώ.

Το Γκραν Οτέλ-Ντιέ είναι το πρώην κεντρικό νοσοκομείο της Λυών στην όχθη του Ροδανού, που ιδρύθηκε τον 12ο αιώνα και όπου ο Φρανσουά Ραμπελέ ήταν γιατρός τη δεκαετία του 1530. Η μακριά πρόσοψή του προς τον ποταμό και ο τρούλος χτίστηκαν σε σχέδια του Ζακ-Ζερμέν Σουφλό από το 1741. Αφού το νοσοκομείο έκλεισε το 2010, το κτίριο άνοιξε ξανά το 2019 με δημόσιες αυλές, καταστήματα, εστιατόρια και ξενοδοχείο.

Ο καθεδρικός ναός του Μονρεάλε είναι ο νορμανδικός καθεδρικός της πόλης, σε μια πλαγιά πάνω από το Παλέρμο, που ξεκίνησε το 1174 από τον βασιλιά Γουλιέλμο Β΄ της Σικελίας. Το εσωτερικό του καλύπτεται από ψηφιδωτά σε χρυσό βάθος με βιβλικές σκηνές κάτω από έναν Χριστό Παντοκράτορα στην αψίδα, και δίπλα του βρίσκεται το βενεδικτίνικο περίστυλο με σκαλιστούς δίδυμους κίονες. Ανήκει σε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.