Εξερευνήστε και τις 42 χώρες

Το Ανάκτορο του Σαρλότενμπουργκ είναι μπαρόκ ανάκτορο στο δυτικό Βερολίνο, που άρχισε να χτίζεται το 1695 ως θερινή κατοικία της Σοφίας Καρλότας, συζύγου του μετέπειτα βασιλιά Φρειδερίκου Α΄. Επεκτάθηκε τους δύο επόμενους αιώνες και είναι η μεγαλύτερη σωζόμενη πρώην βασιλική κατοικία στο Βερολίνο, γύρω από έναν γεωμετρικό κήπο. Οι επισκέπτες μπορούν να δουν το Δωμάτιο των Πορσελανών και τα βασιλικά διαμερίσματα.

Η Γέφυρα Αδόλφου μεταφέρει οδική κυκλοφορία και τραμ 42 μέτρα πάνω από την κοιλάδα του Πετρούς, συνδέοντας την παλιά πόλη με τη συνοικία του σταθμού. Σχεδιασμένη από τους Πολ Σεζουρνέ και Αλμπέρ Ροντάνζ και χτισμένη το 1900–1903, έχει κεντρικό πέτρινο τόξο περίπου 85 μέτρων, το μεγαλύτερο στον κόσμο εκείνη την εποχή. Ένα κατάστρωμα για ποδηλάτες και πεζούς αναρτήθηκε από κάτω της το 2018.

Εκθεσιακός χώρος για σύγχρονη τέχνη, αρχιτεκτονική και σχεδιασμό σε ένα σπίτι του 1916 στην ακτή κοντά στο Ντρόνινγκμελε, με κήπο που κατεβαίνει ως την παραλία και θέα προς το Κούλεν στη Σουηδία. Ανοιχτό εποχικά.

Τα Ρωμαϊκά Λουτρά είναι τα απομεινάρια ενός λουτρικού συγκροτήματος και ναού που έχτισαν οι Ρωμαίοι γύρω από τη θερμή πηγή του Μπαθ από περίπου το 60–70 μ.Χ., στην πόλη που ονόμαζαν Aquae Sulis. Οι επισκέπτες περνούν από την Ιερή Πηγή, το Μεγάλο Λουτρό, τον περίβολο του ναού και ένα μουσείο ευρημάτων· τα κτίρια στο επίπεδο του δρόμου χρονολογούνται από τον 19ο αιώνα.

Ο Σταθμός Σάο Μπέντο είναι σιδηροδρομικός τερματικός σταθμός στο ιστορικό κέντρο του Πόρτο, χτισμένος από το 1904 σε σχέδια του αρχιτέκτονα Ζοζέ Μάρκες ντα Σίλβα στη θέση ενός βενεδικτίνικου μοναστηριού. Η αίθουσα εισόδου του είναι ντυμένη με περίπου 20.000 πλακίδια αζουλέζου ζωγραφισμένα από τον Ζόρζε Κολάσο μεταξύ 1905 και 1916, που απεικονίζουν επεισόδια της πορτογαλικής ιστορίας και σκηνές της αγροτικής ζωής.

Οι Κατακόμβες του Σαν Γκαουντιόζο βρίσκονται κάτω από τη Βασιλική της Σάντα Μαρία ντέλα Σανιτά και αναπτύχθηκαν γύρω από τον τάφο του Γκαουντιόζο, ενός βορειοαφρικανού επισκόπου που θάφτηκε εδώ τον 5ο αιώνα. Σώζονται παλαιοχριστιανικές τοιχογραφίες και ψηφιδωτά, και τον 17ο αιώνα οι Δομινικανοί έθαβαν εδώ ευγενείς, εντοιχίζοντας τα κρανία τους σε τοιχογραφίες που απεικόνιζαν τα σώματά τους.

Η Κάσα δελ Λαμπραδόρ είναι νεοκλασικό περίπτερο στον Χαρδίν δελ Πρίνθιπε του Αρανχουέθ, που χτίστηκε για τον Κάρολο Δ΄ από το 1794 σε σχέδια του Χουάν δε Βιγιανουέβα και ολοκληρώθηκε από τον Ισίδρο Γκονθάλεθ Βελάθκεθ. Οι αίθουσές του διατηρούν τις αρχικές μεταξωτές επενδύσεις, τα έπιπλα και τα ρολόγια, με ρωμαϊκά ψηφιδωτά από τη Μέριδα ενσωματωμένα στα δάπεδα, και παρουσιάζονται με ξενάγηση.

Το Μουσείο Μαγκρίτ είναι αφιερωμένο στον σουρεαλιστή ζωγράφο Ρενέ Μαγκρίτ και ανήκει στα Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών του Βελγίου. Άνοιξε το 2009 σε ένα νεοκλασικό κτίριο του 18ου αιώνα στην Πλας Ρουαγιάλ και παρουσιάζει πίνακες, σχέδια, γλυπτά, αφίσες, φωτογραφίες και ταινίες του Μαγκρίτ σε αρκετούς ορόφους.

Το Κάστρο του Σίλβες βρίσκεται στο ψηλότερο σημείο του λόφου πάνω από το Σίλβες και χρονολογείται κυρίως από τη μαυριτανική περίοδο, μεταξύ 8ου και 13ου αιώνα. Τα τείχη του από τον κόκκινο ψαμμίτη του Σίλβες περικλείουν περίπου 12.000 τετραγωνικά μέτρα, με έντεκα πύργους που ενώνονται με έναν περίδρομο 388 μέτρων. Στο εσωτερικό υπάρχουν μια μεγάλη ορθογώνια στέρνα και τα ερείπια του ανακτόρου των κυβερνητών.

Το Κάστρο Ζίγκμουντσκρον είναι φρούριο σε λόφο στη νοτιοδυτική άκρη του Μπολτσάνο, που αναφέρεται για πρώτη φορά το 945 ως Formicaria. Ο δούκας Σιγισμούνδος του Τιρόλου το αγόρασε γύρω στο 1473, το μετονόμασε και το ξανάχτισε ώστε να αντέχει στα πυροβόλα όπλα. Από το 2006 τα ερείπιά του στεγάζουν το Messner Mountain Museum Firmian, το μουσείο του Ράινχολντ Μέσνερ για τους ανθρώπους και τα βουνά.

Το Πρώην Βρετανικό Προξενείο στο Τακάο βρίσκεται σε έναν λόφο στην περιοχή Γκουσάν, πάνω από τον κόλπο Σιζιχουάν και την είσοδο του λιμανιού της Καοσιούνγκ. Η κατοικία του προξένου από κόκκινα τούβλα, με τοξωτές βεράντες, ολοκληρώθηκε το 1879 και ένα παλιό μονοπάτι κατεβαίνει στο γραφείο του προξενείου δίπλα στο λιμάνι. Και τα δύο κτίρια φιλοξενούν εκθέσεις για την εποχή των λιμανιών των συνθηκών.

Το Εθνικό Πάρκο Χαλεακάλα προστατεύει την κορυφή του ηφαιστείου που σχηματίζει το ανατολικό Μάουι, ύψους 3.055 μ. και περίπου 35 χλμ. νοτιοανατολικά του Καχούλουι. Από την κορυφή οι επισκέπτες βλέπουν μέσα σε ένα τεράστιο διαβρωμένο κοίλωμα, διάσπαρτο με κόκκινους και γκρίζους κώνους σκωρίας, όπου ζει το σπάνιο ασημόσπαθο του Χαλεακάλα. Η ανατολή του ηλίου πάνω από τον κρατήρα προσελκύει πολλούς επισκέπτες, και το πάρκο φτάνει ως την ακτή στο Κιπαχούλου.

Το κάστρο της Καέν χτίστηκε γύρω στο 1060 από τον Γουλιέλμο τον Κατακτητή σε ένα βραχώδες ύψωμα στο κέντρο της Καέν, και τα τείχη του περικλείουν περίπου 5,5 εκτάρια. Οι επισκέπτες μπορούν να περπατήσουν στα τείχη και να δουν τη βάση του ακρόπυργου, την αίθουσα του Θησαυροφυλακίου του 12ου αιώνα και την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου· το Μουσείο της Νορμανδίας και το Μουσείο Καλών Τεχνών βρίσκονται μέσα στα τείχη.

Ο Λόφος της Τάρα κοντά στο Νάβαν της κομητείας Μιθ είναι αρχαίος τελετουργικός και ταφικός χώρος που η παράδοση θεωρεί έδρα των Ύπατων Βασιλέων της Ιρλανδίας. Τα χωμάτινα έργα του χρονολογούνται από τη Νεολιθική ως την Εποχή του Σιδήρου και περιλαμβάνουν τον τάφο με διάδρομο Τύμβο των Ομήρων, κυκλικούς περιβόλους και έναν όρθιο λίθο που πιστεύεται ότι είναι η Λία Φαλ. Στην κορυφή του λόφου στέκει μια εκκλησία.

Ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Μιχαήλ είναι η έδρα της Αρχιεπισκοπής του Βέσπρεμ, στην Πλατεία της Αγίας Τριάδας στη συνοικία του κάστρου. Αναφέρεται πρώτη φορά το 1001 και ξαναχτίστηκε σε νεορομανικό ρυθμό το 1907–1910 σε σχέδια του Σάντορ Άιγκνερ, διατηρώντας τη γοτθική του κρύπτη. Το εισιτήριο επισκεπτών καλύπτει την κρύπτη, με τον τάφο του επισκόπου Μάρτον Πάντανι Μπίρο, και το Παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου.

Το Loro Parque είναι ζωολογικός κήπος περίπου 13,5 εκταρίων στο δυτικό άκρο του Πουέρτο δε λα Κρους, που άνοιξε το 1972 ο Βόλφγκανγκ Κίσλινγκ ως πάρκο παπαγάλων με 150 πουλιά. Σήμερα φιλοξενεί περίπου 4.000 παπαγάλους από περίπου 350 είδη και υποείδη, μαζί με γορίλες, χιμπατζήδες, μεγάλα αιλουροειδή, θαλάσσια λιοντάρια, πιγκουίνους, δελφίνια και όρκες. Η είσοδός του είναι ένα σύνολο περιπτέρων ταϊλανδέζικου ρυθμού.

Το Θέατρο Μανοέλ χτίστηκε το 1731 με έξοδα του Μεγάλου Μαγίστρου Αντόνιο Μανουέλ ντε Βιλένα και είναι από τα παλαιότερα θέατρα της Ευρώπης που λειτουργούν ακόμη. Η ωοειδής αίθουσά του έχει τρεις σειρές επίχρυσων ξύλινων θεωρείων και οροφή ζωγραφισμένη με φύλλα χρυσού. Είναι το εθνικό θέατρο της Μάλτας, και ξεναγήσεις δείχνουν την αίθουσα, τη σκηνή και ένα μικρό μουσείο.

Το Πανόραμα του Ρατσλάβιτσε είναι κυκλοραματικός πίνακας ύψους 15 μ. και μήκους 114 μ., που φιλοτέχνησαν στο Λβιβ το 1893–1894 ο Γιαν Στίκα και ο Βόιτσεχ Κοσάκ για τα εκατό χρόνια από τη Μάχη του Ρατσλάβιτσε του 1794. Από το 1985 εκτίθεται σε μια κυκλική ροτόντα στο Βρότσλαβ και φαίνεται από μια κεντρική εξέδρα σε συνεδρίες 30 λεπτών με ηχογραφημένο σχολιασμό.

Τα Σπήλαια του Ντρακ είναι τέσσερα συνδεδεμένα ασβεστολιθικά σπήλαια στο Πόρτο Κρίστο, που αναφέρονται ήδη το 1338 και εξερευνήθηκαν το 1896 από τον Εντουάρ-Αλφρέντ Μαρτέλ. Η επίσκεψη, περίπου μίας ώρας, περνά από αίθουσες με σταλακτίτες και τελειώνει στη Λίμνη Μαρτέλ, μια υπόγεια λίμνη μήκους περίπου 115 μέτρων, με μια σύντομη ζωντανή συναυλία κλασικής μουσικής.

Ο καθεδρικός ναός του Μπάρι, αφιερωμένος στον Άγιο Σαβίνο, είναι ρωμανική εκκλησία της Απουλίας που ξαναχτίστηκε από τα τέλη του 12ου αιώνα πάνω στα ερείπια του βυζαντινού καθεδρικού που καταστράφηκε το 1156, και καθαγιάστηκε το 1292. Η πρόσοψή του έχει τρεις πύλες κάτω από μια ροζέτα που πλαισιώνεται από σκαλιστά θηρία, και κάτω από τον κεντρικό κλίτος βρίσκονται λείψανα παλαιότερων εκκλησιών με ψηφιδωτά δάπεδα.