Εξερευνήστε και τις 42 χώρες

Η Ακρόπολη του Βίσεγκραντ, γνωστή ως Φέλεγκβαρ, είναι πενταγωνικό φρούριο σε κορυφή λόφου, χτισμένο από το 1250 επί της βασίλισσας Μαρίας Λασκαρίνας σε έναν βράχο 328 μέτρα πάνω από τον Δούναβη. Αναστηλώθηκε τον 20ό αιώνα και σήμερα στεγάζει εκθέσεις για την ιστορία του κάστρου, μια μακέτα του μεσαιωνικού Βίσεγκραντ και ένα αντίγραφο του Ουγγρικού Ιερού Στέμματος.

Η Ορσανμικέλε είναι κτίριο του 14ου αιώνα που ξεκίνησε ως αγορά σιτηρών και μετατράπηκε σε εκκλησία, με το μαρμάρινο κιβώριο του Αντρέα Ορκάνια στο εσωτερικό. Κόγχες στους εξωτερικούς τοίχους της φιλοξενούν αγάλματα των προστατών αγίων των συντεχνιών από τους Γκιμπέρτι, Ντονατέλο και Νάνι ντι Μπάνκο, σήμερα αντίγραφα· τα πρωτότυπα εκτίθενται στο μουσείο των επάνω ορόφων.

Αίθουσα συναυλιών που άνοιξε το 1982 κοντά στο σπίτι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, της οποίας η αίθουσα Καρλ Νίλσεν έχει 1.212 θέσεις και ένα όργανο Marcussen 46 ρεγκίστρων.

Το Εθνικό Μουσείο Επιστήμης και Τεχνολογίας Λεονάρντο ντα Βίντσι άνοιξε το 1953 στην πρώην μονή του Σαν Βιτόρε αλ Κόρπο, γύρω από δύο περίστυλα. Οι συλλογές του παρουσιάζουν την επιστήμη, την τεχνολογία και τη βιομηχανία στην Ιταλία, από μοντέλα κατασκευασμένα με βάση τα σχέδια του Λεονάρντο έως την αστρονομία, την ενέργεια, τις ατμομηχανές, τα πλοία και τα αεροσκάφη, ενώ το υποβρύχιο Enrico Toti στέκει στον περίβολο.

Η Εκκλησία του Αγίου Όλαφ είναι γοτθική εκκλησία στο βόρειο τμήμα της Παλιάς Πόλης του Ταλίν, που αναφέρεται πρώτη φορά το 1267 και πήρε το όνομά της από τον Νορβηγό βασιλιά Όλαφ Β΄. Το καμπαναριό της υψώνεται στα 123,7 μέτρα· μια απότομη ελικοειδής σκάλα 258 σκαλοπατιών οδηγεί σε πλατφόρμα παρατήρησης στα 60 μέτρα με θέα στην Παλιά Πόλη και στον κόλπο του Ταλίν. Η εκκλησία χρησιμοποιείται σήμερα από μια βαπτιστική κοινότητα.

Η Οδός του Τρένου του Ανόι είναι ένα στενό τμήμα της σιδηροδρομικής γραμμής βόρεια του σταθμού του Ανόι, όπου τα τρένα περνούν λίγα μέτρα από τα σπίτια και στις δύο πλευρές. Η γραμμή κατασκευάστηκε από τους Γάλλους το 1902 και τα σπίτια χτίστηκαν για σιδηροδρομικούς από το 1956· καφέ κατά μήκος των γραμμών εξυπηρετούν σήμερα τους επισκέπτες, και η αστυνομία έχει κατά καιρούς περιορίσει την πρόσβαση για λόγους ασφαλείας.

Το Vinseum είναι το μουσείο των καταλανικών πολιτισμών του κρασιού στη Βιλαφράνκα δελ Πενεδές, που στεγάζεται στο μεσαιωνικό ανάκτορο των βασιλέων του Στέμματος της Αραγονίας στην Πλάσα δε Ζάουμε Α΄, χτισμένο τον 12ο και τον 13ο αιώνα. Οι συλλογές του παρουσιάζουν την αμπελοκαλλιέργεια και την οινοποίηση μέσα από εργαλεία, μακέτες και διοράματα, μαζί με τέχνη, αρχαιολογία και γεωλογία.

Οι Σκεπαστές Γέφυρες είναι τρεις πέτρινες γέφυρες και τέσσερις τετράγωνοι πύργοι στον Ιλ, στην άκρη της συνοικίας Μικρή Γαλλία του Στρασβούργου. Χτίστηκαν από το 1230 ως μέρος των οχυρώσεων της πόλης· οι γέφυρες έχασαν τις στέγες τους το 1784 και ξαναχτίστηκαν από πέτρα το 1865, ενώ οι πύργοι χρησίμευσαν αργότερα ως φυλακές. Σήμερα οι γέφυρες είναι πεζόδρομος.

Το Phoenix des Lumières είναι χώρος εμβυθιστικής ψηφιακής τέχνης στο Ντόρτμουντ-Χέρντε, μέσα σε μια πρώην αίθουσα φυσητήρων αερίου χτισμένη το 1905 για τις υψικαμίνους του χαλυβουργείου Phoenix-West. Διατηρητέο κτίριο από το 2002, η αίθουσα προβάλλει σε μεγάλη κλίμακα κινούμενες εκδοχές έργων τέχνης στους τοίχους και στο δάπεδο, με εκθέσεις του δικτύου Culturespaces.

Ο Ναός του Αγίου Ιλδεφόνσου υψώνεται πάνω από την πλατεία Πράσα ντα Μπατάλια στο Πόρτο· χτίστηκε από το 1709 στη θέση ενός μεσαιωνικού παρεκκλησιού και ευλογήθηκε το 1739. Η γρανιτένια πρόσοψή του με τους δίδυμους πύργους φέρει περίπου 11.000 πλακίδια αζουλέζου του Ζόρζε Κολάσο του 1932, και στο εσωτερικό υπάρχουν ένα τέμπλο του Νικολάου Νάζονι και ένα μικρό μουσείο εκκλησιαστικής τέχνης.

Το Τεχνικό Ναυτικό Μουσείο είναι το μουσείο του Ιταλικού Πολεμικού Ναυτικού δίπλα στην κεντρική πύλη του Ναυστάθμου της Λα Σπέτσια. Η συλλογή του προέρχεται από το ναυτικό μουσείο του βασιλείου της Σαβοΐας, που μεταφέρθηκε εδώ από τη Γένοβα μετά τη λειτουργία του ναυστάθμου το 1869, και βρίσκεται στο σημερινό του κτίριο από το 1958. Τα εκθέματα περιλαμβάνουν μοντέλα πλοίων, ακρόπρωρα, όπλα και ναυτικά όργανα.

Ο Κόλπος του Ντουμπάι είναι θαλάσσιος βραχίονας του Περσικού Κόλπου που χωρίζει το Μπουρ Ντουμπάι από τη Ντέιρα και χρησιμεύει στην πόλη ως λιμάνι για εμπόριο και αλιεία από την ίδρυσή της. Ξύλινες άμπρα μεταφέρουν επιβάτες ανάμεσα στους σταθμούς των δύο οχθών, φορτηγά ντάου φορτώνουν στις αποβάθρες της Ντέιρα, και διάδρομοι περνούν δίπλα από το Αλ Φαχίντι, το Αλ Σιφ και τα παλιά σουκ.

Ο αναβατήρας του Βιάντεν, που λειτουργεί από το 1955 και ανακαινίστηκε πλήρως το 2006, είναι ο μόνος αναβατήρας με καθίσματα στο Λουξεμβούργο. Διθέσια καθίσματα κινούνται από την Rue du Sanatorium στην κοιλάδα του Ουρ, σε υψόμετρο περίπου 220 μέτρων, πάνω από τον ποταμό ως μια κορυφή λόφου στα 440 μέτρα περίπου, όπου ένα σημείο θέας βλέπει την πόλη, το Κάστρο του Βιάντεν και το φράγμα, και δίπλα στον πάνω σταθμό υπάρχει ένα πανδοχείο.

Το Κάστρο της Ταορμίνα, γνωστό και ως Castello di Monte Tauro, στέκει στην κορυφή του όρους Ταύρος σε υψόμετρο σχεδόν 400 μέτρων, πάνω από την πόλη. Τα τείχη και ο κεντρικός του πύργος ανάγονται σε βυζαντινές και μεσαιωνικές οχυρώσεις στη θέση της αρχαίας κάτω ακρόπολης. Ανήκει στο αρχαιολογικό πάρκο Νάξου Ταορμίνα, και η θέα φτάνει από τον Πορθμό της Μεσσήνης ως την Αίτνα.

Το Φουσίμι Ινάρι-τάισα είναι το κεντρικό ιερό του θεού (κάμι) Ινάρι, που λατρεύεται για το ρύζι, τη σοδειά και τις επιχειρήσεις, στους πρόποδες του όρους Ινάρι στο νότιο Κιότο. Ιδρύθηκε το 711 και έχει μονοπάτια με χιλιάδες κατακόκκινες πύλες τορίι, δωρεές επιχειρήσεων, που ανηφορίζουν μέσα από το δάσος, περνώντας από μικρότερα ιερά, ως την κορυφή των 233 μ.

Το Άνω Μπελβεντέρε είναι το μεγαλύτερο από τα δύο μπαρόκ ανάκτορα που χτίστηκαν για τον πρίγκιπα Ευγένιο της Σαβοΐας, σε σχέδια του Γιόχαν Λούκας φον Χίλντεμπραντ, και ολοκληρώθηκε το 1723 πάνω από έναν κλιμακωτό κήπο. Στεγάζει τη συλλογή του Μπελβεντέρε με αυστριακή τέχνη από τον Μεσαίωνα ως σήμερα, μεταξύ αυτών το «Φιλί» του Γκούσταβ Κλιμτ και έργα των Σίλε και Κοκόσκα.

Το Κάστρο της Πούλα, γνωστό τοπικά ως Κάστελ, είναι βενετσιάνικο φρούριο χτισμένο το 1630–1633 σε σχέδια του Γάλλου στρατιωτικού μηχανικού Αντουάν ντε Βιλ στον λόφο στο κέντρο της παλιάς πόλης της Πούλα. Τέσσερις γωνιακοί προμαχώνες περικλείουν μια αυλή. Από το 1961 το φρούριο στεγάζει το Ιστορικό και Ναυτικό Μουσείο της Ίστριας, με εκθέσεις για την ιστορία της πόλης.

Το Ευρωπαϊκό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (MEAM) είναι ιδιωτικό μουσείο σύγχρονης παραστατικής τέχνης στο Παλάου Γκόμις, ένα μέγαρο κοντά στο Μουσείο Πικάσο στη συνοικία Λα Ριμπέρα, που ξαναχτίστηκε το 1792 για τον έμπορο υφασμάτων Γκόμις. Το άνοιξε το 2011 το Ίδρυμα Fundación de las Artes y los Artistas και παρουσιάζει γλυπτική του 20ού αιώνα και παραστατική ζωγραφική και γλυπτική του 21ου αιώνα.

Το Παιδικό Λούνα Παρκ Ταϊπέι είναι δημοτικό λούνα παρκ στο Σιλίν, που άνοιξε το 2014 για να αντικαταστήσει το παλιό παιδικό πάρκο Γιουανσάν. Τα παιχνίδια του, ανάμεσά τους μια ρόδα, ένα καρουζέλ, ένα τρενάκι του λούνα παρκ και ένας πύργος ελεύθερης πτώσης, είναι φτιαγμένα για οικογένειες με μικρότερα παιδιά, δίπλα στο Αστρονομικό Μουσείο Ταϊπέι και στο κέντρο επιστημών.

Η Οικία Στόρνο είναι μπαρόκ γωνιακό σπίτι στην πλατεία Φε του Σόπρον, με τη σημερινή του μορφή από το 1720, και ένα στρογγυλεμένο διώροφο γωνιακό έρκερ. Ο βασιλιάς Ματθίας έμεινε εδώ το 1482–83, και ο Φραντς Λιστ έδωσε συναυλίες εδώ. Στον δεύτερο όροφο το Μουσείο του Σόπρον παρουσιάζει τη Συλλογή Στόρνο: τα δωμάτια της οικογένειας του ζωγράφου και συντηρητή Φέρεντς Στόρνο, επιπλωμένα όπως ζούσαν σε αυτά.