Εξερευνήστε και τις 42 χώρες

Το Μουσείο Κορεάλε καταλαμβάνει την έπαυλη των κομήτων Κορεάλε ντι Τερανόβα στο Σορέντο, που κληροδότησαν στην πόλη οι αδελφοί Αλφρέντο και Πομπέο Κορεάλε. Εκθέτει ναπολιτάνικους πίνακες του 17ου έως 19ου αιώνα, πορσελάνες Καποντιμόντε και Σεβρών, γυαλικά Μουράνο, ρολόγια, έπιπλα με ένθετη διακόσμηση και αρχαιολογικά ευρήματα, με έναν κήπο εσπεριδοειδών και ένα άνδηρο πάνω από τον κόλπο της Νάπολης.

Το Ετρουσκικό Πηγάδι είναι στέρνα-πηγάδι λαξευμένο στον βράχο κάτω από το Παλάτσο Σορμπέλο στην παλιά πόλη της Περούτζια, που χρονολογείται στο δεύτερο μισό του 3ου αιώνα π.Χ. Το φρέαρ, επενδυμένο με μεγάλους πέτρινους όγκους, έχει βάθος περίπου 37 μ. και τροφοδοτείται ακόμη από φλέβες νερού. Οι επισκέπτες μπαίνουν από την Πιάτσα Ντάντι και διασχίζουν το φρέαρ πάνω σε μια διάβαση από γυαλί και ατσάλι.

Το Βασιλικό Ανάκτορο του Μιλάνου βρίσκεται δεξιά από τον καθεδρικό ναό στην Πιάτσα ντελ Ντουόμο και ήταν επί πολλούς αιώνες η έδρα της διοίκησης της πόλης, από τη μεσαιωνική κοινότητα έως τους δούκες Σφόρτσα και αργότερα τους κυβερνήτες. Υπέστη σοβαρές ζημιές από βομβαρδισμό το 1943 και σήμερα είναι πολιτιστικό κέντρο που φιλοξενεί μεγάλες περιοδικές εκθέσεις τέχνης.

Το Καμπαναριό της Ναμούρ είναι στρογγυλός αμυντικός πύργος χτισμένος από το 1388 ως Πύργος Σεν-Ζακ, μέρος του μεσαιωνικού τείχους της πόλης, που έγινε καμπαναριό της πόλης το 1746, αφού καταστράφηκε η εκκλησία που φιλοξενούσε τη δημοτική καμπάνα. Με φανάρι και βολβό από σχιστόπλακες στην κορυφή, ανήκει στα Καμπαναριά του Βελγίου και της Γαλλίας του καταλόγου Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO· το εσωτερικό του φαίνεται μόνο σε ξεναγήσεις με κράτηση.

Το Μουσείο Πιτ Ρίβερς φιλοξενεί τις αρχαιολογικές και ανθρωπολογικές συλλογές του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Ξεκίνησε το 1884 με περίπου 22.000 αντικείμενα που δώρισε ο Ώγκαστους Πιτ Ρίβερς και σήμερα έχει πάνω από 600.000. Οι αίθουσες, χτισμένες το 1885–1886 με είσοδο μέσα από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, ομαδοποιούν τα αντικείμενα ανάλογα με τη χρήση τους και όχι ανά περιοχή ή εποχή.

Το Εθνικό Μουσείο της Ιρλανδίας – Αρχαιολογία στην οδό Kildare άνοιξε το 1890 σε ένα παλλαδιανό κτίριο του Τόμας Νιούναμ Ντιν και του γιου του Τόμας Μάνλι Ντιν, με είσοδο από μια θολωτή ροτόντα. Παρουσιάζει ιρλανδικές αρχαιότητες από τη Λίθινη Εποχή ως τον ύστερο Μεσαίωνα, μεταξύ των οποίων πτώματα από τυρφώνες, προϊστορικό χρυσό, ευρήματα των Βίκινγκ και μεσαιωνικά εκκλησιαστικά μεταλλοτεχνήματα.

Το Θέατρο Ροσίνι είναι η όπερα του Πέζαρο, που άνοιξε στους πρώην δουκικούς στάβλους ως Teatro del Sole το 1637 και ξαναχτίστηκε από τον Πιέτρο Γκινέλι το 1816–1818. Ξανάνοιξε με τον Ροσίνι να διευθύνει την Κλέφτρα Κίσσα και αργότερα πήρε το όνομα του συνθέτη. Η πεταλόσχημη αίθουσά του με τέσσερις σειρές θεωρείων είναι η κύρια σκηνή του Φεστιβάλ Όπερας Ροσίνι τον Αύγουστο.

Το Τα' Πίνου είναι το εθνικό προσκύνημα της Παναγίας στη Μάλτα, απομονωμένο στην ύπαιθρο μεταξύ Γκαρμπ και Γκαμάρ. Μια νεορομανική βασιλική του 1920–1931 του Αντρέα Βασάλο χτίστηκε γύρω από ένα μικρό παρεκκλήσι όπου, το 1883, μια ντόπια γυναίκα είπε ότι άκουσε τη φωνή της Παναγίας. Χιλιάδες τάματα καλύπτουν τους διαδρόμους του, και ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄ το επισκέφθηκε το 2010.

Το Κάστρο του Κένιλγουερθ είναι σε μεγάλο βαθμό ερειπωμένο κάστρο στην πόλη Κένιλγουερθ στο Γουόρικσαϊρ, που ξεκίνησε γύρω από έναν νορμανδικό μεγάλο πύργο τη δεκαετία του 1120 και επεκτάθηκε από τον βασιλιά Ιωάννη, τον Ιωάννη της Γάνδης και τον Ρόμπερτ Ντάντλεϊ, κόμη του Λέστερ. Άντεξε εξάμηνη πολιορκία το 1266· οι επισκέπτες βλέπουν τον κεντρικό πύργο, τη μεγάλη αίθουσα, το Leicester's Building, τον πυλώνα και τον αναπαραγμένο ελισαβετιανό κήπο του 1575.

Το Τίτλις είναι βουνό ύψους 3.238 μ. πάνω από το Ένγκελμπεργκ. Τελεφερίκ ανεβαίνουν από το Ένγκελμπεργκ μέσω Τρίμπζε και Σταντ ως τον σταθμό Κλάιν Τίτλις στα 3.028 μ.· το τελευταίο τμήμα είναι το Rotair, του οποίου η καμπίνα περιστρέφεται καθώς ανεβαίνει πάνω από τον παγετώνα. Στην κορυφή βρίσκονται μια φωτισμένη σπηλιά στον παγετώνα και το Titlis Cliff Walk, μια κρεμαστή γέφυρα 100 μ. που άνοιξε το 2012.

Ζωολογικός κήπος σαφάρι στη Γιουτλάνδη με λιοντάρια, καμηλοπαρδάλεις, ζέβρες, ρινόκερους και άλλα ζώα, με ζώνες που διασχίζει κανείς με αυτοκίνητο και ζώνες για περπάτημα.

Ο Ναός του Σαν Λέσμες Αμπάδ είναι γοτθική εκκλησία στην Πλάθα δε Σαν Χουάν, χτισμένη αφού ο βασιλιάς Ιωάννης Α΄ της Καστίλης κατεδάφισε το 1383 το ερημοκλήσι με τον τάφο του αγίου. Στο εσωτερικό υπάρχουν ο αλαβάστρινος τάφος του Αγίου Λέσμες, προστάτη του Μπούργος, ένας σκαλιστός πέτρινος άμβωνας, ένας πλατερέσκος χορός και ένα μικρό ενοριακό μουσείο.

Το Μέιτζι Τζίνγκου είναι σιντοϊστικό ιερό αφιερωμένο στα θεοποιημένα πνεύματα του αυτοκράτορα Μέιτζι και της αυτοκράτειρας Σόκεν, που αφιερώθηκε το 1920 και ξαναχτίστηκε το 1958, αφού το κατέστρεψαν οι αεροπορικές επιδρομές του 1945. Βρίσκεται μέσα σε δάσος 70 εκταρίων με δέντρα που δωρίστηκαν από όλη την Ιαπωνία, δίπλα στο Πάρκο Γιογιόγκι· ξύλινες τορίι σηματοδοτούν τα μονοπάτια με χαλίκι προς την κύρια αίθουσα.

Το Μουσείο BELvue παρουσιάζει την ιστορία του Βελγίου από το 1830 στο Οτέλ Μπελ-Βι, ένα νεοκλασικό αστικό μέγαρο του 18ου αιώνα ανάμεσα στην Πλας Ρουαγιάλ και την Πλας ντε Παλέ, δίπλα στο Βασιλικό Παλάτι. Το διαχειρίζεται το Ίδρυμα Βασιλιά Βαλδουίνου και πραγματεύεται θέματα όπως η δημοκρατία, η μετανάστευση και η γλώσσα, μαζί με μια αίθουσα με περισσότερα από 200 αντικείμενα.

Το Train World είναι το μουσείο της βελγικής εθνικής σιδηροδρομικής εταιρείας SNCB, στο αποκατεστημένο κτίριο του σταθμού του Σχάρμπεκ και σε μια νέα αίθουσα δίπλα του. Άνοιξε το 2015 με σκηνογραφία του σχεδιαστή κόμικς Φρανσουά Σκάιτεν και εκθέτει 22 ατμομηχανές και μηχανές και περίπου 1.200 άλλα αντικείμενα, ανάμεσά τους την ατμομηχανή Pays de Waes του 1845, καθώς και έναν προσομοιωτή οδήγησης.

Το Μουσείο Αριάνα είναι το ελβετικό μουσείο κεραμικής και γυαλιού, σε ένα νεοκλασικό και νεομπαρόκ κτίριο με τρούλο του 1877–1884 στη λεωφόρο Αβενί ντε λα Πε, κοντά στο Μέγαρο των Εθνών. Χτίστηκε από τον συλλέκτη Γκυστάβ Ρεβιγιόντ και πήρε το όνομα της μητέρας του· παρουσιάζει μέρος μιας συλλογής περίπου 20.000 αντικειμένων που καλύπτουν δώδεκα αιώνες.

Τα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ είναι η επίσημη κατοικία και το γραφείο του Βρετανού μονάρχη στο Λονδίνο. Χτίστηκαν το 1703 ως Buckingham House, τα αγόρασε ο Γεώργιος Γ΄ το 1761 και τα επέκτειναν οι Τζον Νας και Έντουαρντ Μπλορ· η βασίλισσα Βικτώρια ήταν η πρώτη μονάρχης που έζησε εδώ, από το 1837. Οι επισκέπτες περιηγούνται στις Επίσημες Αίθουσες, και η Αλλαγή της Φρουράς γίνεται στον προαύλιο χώρο.

Το Βασιλικό Ανάκτορο του Τορίνο στην Πιατσέτα Ρεάλε ήταν η κύρια κατοικία του Οίκου της Σαβοΐας από τον 17ο αιώνα και ανήκει στο κράτος από το 1946. Οι αίθουσες τελετών και τα βασιλικά διαμερίσματά του αποτελούν τον πυρήνα των Musei Reali, των οποίων η ενιαία διαδρομή περιλαμβάνει επίσης τη Galleria Sabauda, το Μουσείο Αρχαιοτήτων και τους Βασιλικούς Κήπους.

Το Κάστρο Καντακουζηνού βρίσκεται κοντά στη Σινάια, στο Μπουστένι, και ολοκληρώθηκε το 1911 σε νεορουμανικό ρυθμό από τον αρχιτέκτονα Γκριγκόρε Τσέρκεζ για τον πρίγκιπα Γκεόργκε Γκριγκόρε Καντακουζηνό, δύο φορές πρωθυπουργό της Ρουμανίας. Οι αίθουσές του έχουν σκαλιστή πέτρα, βιτρό από το Μουράνο, βενετικές τοιχογραφίες και, στην αίθουσα χορού, μια ζωφόρο με τους προγόνους της οικογένειας, μαζί με μια συλλογή εραλδικών εμβλημάτων.

Ο Ηλεκτρικός Σιδηρόδρομος του Βολκ είναι σιδηρόδρομος στενής γραμμής κατά μήκος της παραλίας του Μπράιτον, που κατασκεύασε ο μηχανικός Μάγκνους Βολκ και εγκαινιάστηκε τον Αύγουστο του 1883. Είναι ο παλαιότερος ηλεκτρικός σιδηρόδρομος που λειτουργεί ακόμη, με μικρά ανοιχτά ξύλινα βαγόνια που κινούνται πάνω στα βότσαλα ανάμεσα στον σταθμό Aquarium, κοντά στην Palace Pier, και το Black Rock, με στάση στο Halfway.