Εξερευνήστε και τις 42 χώρες

Το Dynamic Earth είναι επιστημονικό κέντρο στους πρόποδες των βράχων Salisbury Crags στο Χόλιρουντ, δίπλα στο Σκωτικό Κοινοβούλιο. Άνοιξε το 1999 σε ένα κτίριο σαν σκηνή του γραφείου Michael Hopkins and Partners, με υφασμάτινη στέγη τεντωμένη ανάμεσα σε χαλύβδινους ιστούς. Διαδραστικές αίθουσες παρουσιάζουν την ιστορία του πλανήτη, με ένα παγόβουνο, έναν προσομοιωμένο σεισμό και ένα πλανητάριο 360°.

Το Abeno Harukas είναι ουρανοξύστης ύψους 300 μέτρων στη συνοικία Αμπένο της Οσάκα, που ολοκληρώθηκε το 2014 πάνω από τον σταθμό Οσάκα Αμπενομπάσι και ήταν το ψηλότερο κτίριο της Ιαπωνίας ως το 2023. Περιλαμβάνει πολυκατάστημα, ξενοδοχείο, γραφεία και μουσείο τέχνης· το παρατηρητήριο Harukas 300 καταλαμβάνει τους τελευταίους ορόφους, 58 έως 60, με γυάλινους τοίχους από όλες τις πλευρές.

Το Λύκειο είναι μπαρόκ πρώην κτίριο ιεροδιδασκαλείου στην πλατεία Εστερχάζι στο Έγκερ, που άρχισε να χτίζεται το 1761 επί του επισκόπου Μπάρκοτσι και ολοκληρώθηκε το 1785 επί του επισκόπου Κάρολι Εστερχάζι, με τον Γιάκομπ Φέλνερ ανάμεσα στους αρχιτέκτονές του. Στεγάζει μια ιστορική βιβλιοθήκη με τοιχογραφίες οροφής και, στον πύργο του, έναν σκοτεινό θάλαμο (camera obscura) του 18ου αιώνα και ένα μουσείο αστρονομίας ανοιχτά στους επισκέπτες.

Ο Πύργος της Φωτιάς είναι πύργος 48 μέτρων στο νοτιοδυτικό άκρο του λόφου του κάστρου του Βέσπρεμ. Το κυκλικό κάτω τμήμα του είναι μεσαιωνικό· μετά από έναν σεισμό το 1810, ο Χάινριχ Τούμλερ πρόσθεσε τους ύστερους μπαρόκ πάνω ορόφους και τον εξώστη το 1811–1814, για έναν πυροφύλακα. Οι επισκέπτες ανεβαίνουν στον εξώστη, και το ρολόι παίζει κάθε ώρα έναν σκοπό βερμπούνκος του Άνταλ Τσέρμακ.

Το Ραμεσσείο είναι ο νεκρικός ναός του Ραμσή Β΄ στη δυτική όχθη του Λούξορ, χτισμένος τον 13ο αιώνα π.Χ. Σώζονται τμήματα της υπόστυλης αίθουσάς του, μια σειρά από οσιρικούς πεσσούς και τα πεσμένα θραύσματα ενός κολοσσικού αγάλματος του βασιλιά. Ανάγλυφα στους πυλώνες απεικονίζουν τη Μάχη του Καντές, και πλίνθινες αποθήκες περιβάλλουν τον ναό.

Μουσείο επιστημών με εκθέσεις για την αστρονομία, το ανθρώπινο σώμα, την ιστορία της ιατρικής και διαδραστικά εκθέματα· διαθέτει πλανητάριο.

Το Τάμαν Μίνι Ινδονησία Ιντάχ είναι πολιτιστικό πάρκο 147 εκταρίων στην Ανατολική Τζακάρτα, που άνοιξε το 1975. Περίπτερα για τις επαρχίες της Ινδονησίας παρουσιάζουν παραδοσιακά σπίτια, ενδυμασίες και χειροτεχνίες, ενώ στον χώρο υπάρχουν επίσης μουσεία, χώροι λατρείας διαφόρων θρησκειών, πάρκο πουλιών, τελεφερίκ και μια λίμνη με μικρογραφία του αρχιπελάγους.

Χώρος τέχνης νέων μέσων με καθηλωτικές καλλιτεχνικές εγκαταστάσεις και καινοτόμες εκθέσεις, που ιδρύθηκε το 2020.

Το Εθνικό Πάρκο Ηφαιστείων της Χαβάης, που ιδρύθηκε το 1916 και απέχει περίπου 45 χλμ. οδικώς νοτιοδυτικά του Χίλο, προστατεύει δύο ενεργά ηφαίστεια, το Κιλαουέα και το Μάουνα Λόα. Η Crater Rim Drive κάνει τον γύρο της καλντέρας στην κορυφή του Κιλαουέα και του κρατήρα Χαλεμαουμάου, η Chain of Craters Road κατεβαίνει ως τη θάλασσα δίπλα από παλιές ροές λάβας, και ένας περίπατος περνά μέσα από τον σωλήνα λάβας Ναχούκου. Είναι Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Το Εθνικό Μουσείο του Ρας Αλ Χάιμα στεγάζεται στο οχυρό από κοραλλιογενή πέτρα της ηγεμονικής οικογένειας Αλ Κασίμι στην παλιά πόλη, κατοικία της ως το 1964 και αργότερα αρχηγείο της αστυνομίας και φυλακή. Άνοιξε ως μουσείο το 1987 και παρουσιάζει αρχαιολογικά ευρήματα από τη Λίθινη Εποχή ως την περίοδο της Τζουλφάρ, καθώς και εκθέματα για την αλιεία μαργαριταριών, την καλλιέργεια χουρμάδων και την αλιεία.

Το Τι Τοπ είναι μικρό, απότομο νησί στον Κόλπο του Χα Λονγκ, περίπου 7–8 χλμ. νοτιοανατολικά του Μπάι Τσάι, με μια ημισεληνοειδή αμμουδιά στους πρόποδές του και ένα μονοπάτι ως ένα σημείο θέας στην κορυφή. Πήρε το όνομά του το 1962 από τον Σοβιετικό κοσμοναύτη Γκέρμαν Τίτοφ, που το επισκέφθηκε μαζί με τον Χο Τσι Μινχ· τα σκάφη σταματούν εδώ για κολύμπι και ανάβαση.

Η Έπαυλη Περανακάν του Πινάνγκ είναι μουσείο της κληρονομιάς των Περανακάν (Κινέζων των Στενών) του Πενάνγκ σε μια πράσινη έπαυλη στην οδό Church στο Τζορτζ Τάουν. Χτισμένη τη δεκαετία του 1890 ως κατοικία και γραφείο του μεγιστάνα Τσουνγκ Κενγκ Κουί, καπιτάν των Κινέζων του Πέρακ, εκθέτει χιλιάδες αντικείμενα των Περανακάν, από σκαλιστά έπιπλα και πορσελάνες ως κοσμήματα, σε δωμάτια διαμορφωμένα σαν πλούσιο νοικοκυριό.

Η Ακρόπολη της Ρόδου είναι η άνω πόλη της αρχαίας πόλης, στον λόφο Μόντε Σμιθ, περίπου 3 χλμ. νοτιοδυτικά του σύγχρονου κέντρου. Σε αντίθεση με τις περισσότερες ακροπόλεις, δεν περιτειχίστηκε ποτέ: στα άνδηρά της υπήρχαν ιερά και δημόσια κτίρια του 3ου–2ου αιώνα π.Χ., και οι επισκέπτες βλέπουν τον εν μέρει αναστηλωμένο Ναό του Απόλλωνα πάνω από ένα αναστηλωμένο στάδιο και ένα μικρό θέατρο.

Το μουσείο πολιτιστικής ιστορίας του φιόρδ του Ρόσκιλντε, στο Φέργκεγκορντεν, το παλιό σπίτι του πορθμείου στο δυτικό άκρο της Γέφυρας του Διαδόχου Φρειδερίκου. Ο κήπος του, με προϊστορικό μονοπάτι και οικισμό, είναι πάντα ανοιχτός.

Το Πέινε δελ Βιέντο («Χτένα του Ανέμου») είναι ένα σύνολο τριών χαλύβδινων γλυπτών του Εδουάρδο Τσιγίδα, βάρους περίπου 10 τόνων το καθένα, στερεωμένων σε βράχους στο δυτικό άκρο της παραλίας Οντάρετα στο Σαν Σεμπαστιάν. Τη γρανιτένια πλατεία γύρω τους σχεδίασε ο αρχιτέκτονας Λουίς Πένια Γκαντσεγκί. Ολοκληρώθηκε το 1976, και ο χώρος έχει ανοίγματα στο πλακόστρωτο από τα οποία τα κύματα που σκάνε σπρώχνουν αέρα και αφρό.

Η Βίλα Τσιμπρόνε είναι έπαυλη σε μια βραχώδη προεξοχή στη νότια άκρη του Ραβέλο, που αναφέρεται από τον 11ο αιώνα. Ο Έρνεστ Μπέκετ, αργότερα λόρδος Γκρίμθορπ, την αγόρασε το 1904 και ξανάχτισε το σπίτι και τους κήπους με διασωσμένα αρχιτεκτονικά μέλη. Οι κήποι καταλήγουν στην Ταράτσα του Απείρου, ένα μπαλκόνι θέας με μαρμάρινες προτομές πάνω από τον κόλπο του Σαλέρνο· η ίδια η βίλα είναι ξενοδοχείο.

Το Ντράιφλίσεεκ είναι το ανατολικότερο άκρο της χερσονήσου της παλιάς πόλης του Πάσαου, εκεί όπου συναντιούνται οι ποταμοί Δούναβης, Ινν και Ιλτς. Ένα παραποτάμιο μονοπάτι οδηγεί στο ακρωτήριο, με θέα πίσω προς το Βέστε Όμπερχαους· τα πράσινα νερά του Ινν και τα καφετιά του Δούναβη μένουν ορατά χωριστά για αρκετή απόσταση προς τα κάτω.

Το Τζαμί Αλ-Χακίμ βρίσκεται στο βόρειο άκρο της οδού Αλ-Μουίζ, δίπλα στην πύλη Μπαμπ αλ-Φουτούχ του φατιμιδικού τείχους της πόλης. Άρχισε να χτίζεται από τον χαλίφη αλ-Αζίζ το 990 και ολοκληρώθηκε από τον γιο του αλ-Χακίμ το 1013· έχει μεγάλη μαρμάρινη αυλή και δύο μιναρέδες εγκιβωτισμένους σε τετράγωνους προμαχώνες. Μια αναστήλωση το 1980 από τους Νταουντί Μπόχρα το επανέφερε σε λειτουργία ως ενεργό τζαμί.

Η Όπερα του Γκρατς είναι η νεομπαρόκ όπερα της πόλης στο Όπερνρινγκ, σε σχέδια των Φέρντιναντ Φέλνερ και Χέρμαν Χέλμερ, που εγκαινιάστηκε το 1899 με τον «Γουλιέλμο Τέλλο» του Σίλερ και στη συνέχεια με τον «Λόενγκριν» του Βάγκνερ. Επισκευάστηκε μετά από ζημιές από βομβαρδισμό στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και ανεβάζει όπερα, οπερέτα, μιούζικαλ και μπαλέτο, ενώ η ορχήστρα της δίνει επίσης συναυλίες ως Φιλαρμονική του Γκρατς.

Η Γκραν Βία είναι κεντρική λεωφόρος της Μαδρίτης, που εκτείνεται από την Κάγιε δε Αλκαλά έως την Πλάθα δε Εσπάνια και διανοίχτηκε μέσα από την παλιά πόλη μεταξύ 1910 και 1929. Πλαισιώνεται από κτίρια των αρχών του 20ού αιώνα σε ρυθμούς από τη Βιεννέζικη Απόσχιση και το νεομουντεχάρ έως το αρ ντεκό, ανάμεσά τους το Κτίριο Μετρόπολις με τον τρούλο, το Κτίριο της Telefónica και το Capitol, με θέατρα, κινηματογράφους και καταστήματα.