Εξερευνήστε και τις 42 χώρες

Η Μονή της Γκράσα είναι αυγουστινιανός ναός και μοναστήρι στον λόφο της Γκράσα, που ιδρύθηκε το 1271 και ξαναχτίστηκε σε ύστερο μπαρόκ ρυθμό μετά τον σεισμό του 1755· ο Αφόνσο ντε Αλμπουκέρκε ενταφιάστηκε στο ιερό του το 1566. Μια διαδρομή με εισιτήριο περνά από τον άνω χορό και τα περιστύλια ως μια ταράτσα στη στέγη δίπλα στο σημείο θέας της Γκράσα.

Το Κολοσσαίο είναι το ελλειπτικό αμφιθέατρο της αρχαίας Ρώμης, που ξεκίνησε επί του αυτοκράτορα Βεσπασιανού γύρω στο 72 μ.Χ. και ολοκληρώθηκε επί Τίτου το 80 μ.Χ. Χωρούσε δεκάδες χιλιάδες θεατές για μονομαχίες και κυνήγια θηρίων. Οι επισκέπτες περπατούν στις τοξοστοιχίες από τραβερτίνη και στις κερκίδες του, και ορισμένα εισιτήρια περιλαμβάνουν το δάπεδο της αρένας και τους υπόγειους χώρους.

Το Σοκγκουράμ είναι ένα ερημητήριο-σπήλαιο από γρανίτη ψηλά στο Τοχαμσάν της Κιονγκτζού, περίπου 3 χλμ. πάνω από τον Πουλγκουκσά, που άρχισε να κατασκευάζεται το 751 και ολοκληρώθηκε από την αυλή της Σίλα το 774. Ένας προθάλαμος και ένας διάδρομος οδηγούν σε μια θολωτή ροτόντα χτισμένη από περισσότερες από 360 πέτρινες πλάκες, όπου ένας μεγάλος καθιστός Βούδας κοιτάζει προς την Ανατολική Θάλασσα. Έγινε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς μαζί με τον Πουλγκουκσά το 1995.

Νεκρόπολη λαξευμένη στους γκρεμούς της δυτικής όχθης του Νείλου απέναντι από το Ασουάν, όπου θάβονταν τοπικοί κυβερνήτες και αξιωματούχοι του Αρχαίου και του Μέσου Βασιλείου· παρέμεινε σε χρήση ως τη ρωμαϊκή περίοδο. Οι επισκέπτες ανεβαίνουν στους λαξευτούς τάφους, και ο θολωτός τάφος του σεΐχη Άλι Αμπού αλ-Χάουα στην κορυφή δίνει στον χώρο το όνομά του.

Ο Καθεδρικός Ναός της Λιέγης ιδρύθηκε τον 10ο αιώνα από τον επίσκοπο Ηράκλειο ως συλλογική εκκλησία του Αγίου Παύλου και ξαναχτίστηκε σε γοτθικό ρυθμό από τον 13ο έως τον 15ο αιώνα. Έγινε καθεδρικός στις αρχές του 19ου αιώνα, μετά την κατεδάφιση του Καθεδρικού του Αγίου Λαμβέρτου, και ο πύργος του υψώθηκε το 1811-1812. Το περιστύλιο φιλοξενεί τον Θησαυρό της Λιέγης, ένα μουσείο με χωριστό εισιτήριο.

Ο Καθεδρικός Ναός του Γκέτεμποργκ, γνωστός επίσης ως Καθεδρικός του Γουσταύου, είναι η έδρα του επισκόπου του Γκέτεμποργκ της Εκκλησίας της Σουηδίας. Ο σημερινός νεοκλασικός ναός του Καρλ Βίλχελμ Κάρλμπεργκ αντικατέστησε ένα κτίριο που χάθηκε στην πυρκαγιά του 1802· καθαγιάστηκε το 1815 και ο πύργος του ολοκληρώθηκε το 1825. Στο εσωτερικό, λευκόχρυσος διάκοσμος σε ύφος αμπίρ περιβάλλει μια Αγία Τράπεζα του 18ου αιώνα που σώθηκε από την πυρκαγιά.

Το Μανδράκι είναι το μικρό λιμάνι ακριβώς βόρεια της μεσαιωνικής πόλης της Ρόδου. Δύο κίονες με χάλκινα ελάφια στην κορυφή στέκονται στην είσοδό του, εκεί όπου η παράδοση τοποθετεί τον Κολοσσό της Ρόδου. Κατά μήκος του ανατολικού μόλου βρίσκονται τρεις μεσαιωνικοί ανεμόμυλοι, με το Φρούριο του Αγίου Νικολάου στην άκρη, και εκδρομικά σκάφη δένουν κατά μήκος της προκυμαίας.

Το Κάστρο της Δρέσδης, γνωστό και ως Residenzschloss, ήταν για σχεδόν 400 χρόνια η κατοικία των εκλεκτόρων και βασιλέων της Σαξονίας. Καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό στον βομβαρδισμό της Δρέσδης το 1945 και ξαναχτίστηκε μετά την επανένωση της Γερμανίας· σήμερα στεγάζει μουσειακές συλλογές, όπως το Ιστορικό και το Νέο Πράσινο Θησαυροφυλάκιο, την οπλοθήκη και μια νομισματική συλλογή.

Μουσείο με το Πανόραμα, πίνακα 360 μοιρών του Χέντρικ Βίλεμ Μέσνταχ, με έργα του Μέσνταχ και της Σίντιε Μέσνταχ-φαν Χάουτεν και εναλλασσόμενες εκθέσεις.

Ο Ναός του Σαν Χασίντο είναι η εκκλησία ενός δομινικανού μοναστηριού στην Τριάνα, που ξαναχτίστηκε μετά την κατάρρευση της προηγούμενης εκκλησίας το 1730 και άνοιξε το 1775, πιθανότατα σε σχέδια του Ματίας Χοσέ δε Φιγκερόα. Η πρόσοψή του από κόκκινο και ώχρα τούβλο έχει μπαρόκ πύλη και μεγάλο φεγγίτη· στο εσωτερικό υπάρχουν τρία κλίτη και τρούλος πάνω από τη διασταύρωση. Φιλοξενεί το θέαμα φωτός και μουσικής Luminiscence.

Διαδραστικό κέντρο επιστημών στο Χέλερουπ, βόρεια της Κοπεγχάγης, που άνοιξε το 1991 και ξαναάνοιξε το 2017 μετά από ανακατασκευή και επέκταση σε σχέδια του γραφείου CEBRA.

Ο Γκρεμός Τσινγκσούι είναι μια σειρά από θαλάσσιους βράχους μήκους περίπου 21 χιλιομέτρων στις ακτές του Ειρηνικού του Εθνικού Πάρκου Ταρόκο, στον δήμο Σιουλίν βόρεια της Χουαλιέν, όπου τοίχοι από μάρμαρο και γνεύσιο υψώνονται κατευθείαν από τη θάλασσα προς το όρος Τσινγκσούι, ύψους 2.408 μέτρων. Οι επισκέπτες τον βλέπουν από το παρατηρητήριο Τσονγκντέ, στη βόρεια είσοδο της σήραγγας Τσονγκντέ, στον επαρχιακό δρόμο 9.

Ο Πύργος των Καμπανών είναι καμπαναριό 82,5 μέτρων από χαλκό και γυαλί στην πλατεία Μπάρακ, δίπλα στον ποταμό Σουάν, που άνοιξε το 2000. Στεγάζει τις Καμπάνες του Σουάν, ένα σύνολο 18 καμπανών που περιλαμβάνει δώδεκα ιστορικές καμπάνες από την εκκλησία St Martin-in-the-Fields του Λονδίνου. Οι επισκέπτες βλέπουν τις καμπάνες και τους κωδωνοκρούστες, εκθέματα για την κωδωνοκρουσία και ανεβαίνουν σε ένα παρατηρητήριο στο επίπεδο 6.

Το Πάρκο του Πενηντάχρονου είναι δημόσιο πάρκο 30 εκταρίων στην Ευρωπαϊκή Συνοικία, που δημιουργήθηκε για την Εθνική Έκθεση του 1880 για τα 50 χρόνια της βελγικής ανεξαρτησίας. Το κεντρικό του σημείο είναι η θριαμβική αψίδα που ολοκληρώθηκε το 1905, πλαισιωμένη από κιονοστοιχίες και αίθουσες που στεγάζουν το Μουσείο Τέχνης και Ιστορίας, το Autoworld και το Βασιλικό Μουσείο των Ενόπλων Δυνάμεων.

Το Κινκάκου-τζι, επίσημα Ροκούον-τζι, είναι ναός του Ζεν στο βόρειο Κιότο, που χτίστηκε ως έπαυλη του σογκούν Ασικάγκα Γιοσιμίτσου και μετατράπηκε σε ναό μετά τον θάνατό του το 1408. Το Χρυσό Περίπτερό του, με τους δύο επάνω ορόφους καλυμμένους με φύλλα χρυσού, στέκεται δίπλα σε μια λίμνη σε κήπο περιπάτου· το σημερινό κτίριο ξαναχτίστηκε το 1955, μετά από εμπρησμό το 1950.

Ο Κόλπος του Χα Λονγκ είναι κόλπος έξω από το Χα Λονγκ στην επαρχία Κουάνγκ Νιν του βορειοανατολικού Βιετνάμ, με 1.969 νησίδες, οι περισσότερες δασωμένοι ασβεστολιθικοί καρστικοί σχηματισμοί. Η κεντρική του ζώνη, 334 km², είναι Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από το 1994· σκάφη αναχωρούν από τις προβλήτες του Χα Λονγκ για να πλεύσουν ανάμεσα στα νησιά και σταματούν σε σπηλιές όπως οι Τιέν Κουνγκ, Ντάου Γκο και Σουνγκ Σοτ.

Η εθνική όπερα της Δανίας στο Χόλμεν, έδρα της Βασιλικής Δανικής Όπερας, με παραστάσεις σε δύο σκηνές.

Η Κουρ Μιραμπό είναι η κεντρική λεωφόρος της Αιξ-αν-Προβάνς, που χαράχτηκε από το 1649 στη γραμμή των παλιών νότιων τειχών και πήρε το όνομα του Μιραμπό το 1876. Έχει μήκος περίπου 440 μέτρα και πλάτος 42 μέτρα, και την πλαισιώνουν διπλές σειρές πλατάνων, μέγαρα του 17ου και 18ου αιώνα και καφέ, με κρήνες κατά μήκος της και την Κρήνη της Ροτόντας στο δυτικό της άκρο.

Το Σαντ Πέρε δε Γκαλιγκάντς είναι πρώην βενεδικτίνικο μοναστήρι δίπλα στο ρέμα Γκαλιγκάντς στην Τζιρόνα, που ιδρύθηκε στα τέλη του 10ου αιώνα, με ρομανική εκκλησία, οκταγωνικό καμπαναριό και μοναστηριακό αίθριο του 12ου αιώνα. Από το 1857 στεγάζει αρχαιολογική συλλογή, σήμερα το παράρτημα της Τζιρόνα του Αρχαιολογικού Μουσείου της Καταλονίας, με ευρήματα από την προϊστορία έως τον Μεσαίωνα.

Η Βασιλική της Εστρέλα ξεκίνησε το 1779 για τη βασίλισσα Μαρία Α΄, η οποία είχε τάξει να χτίσει εκκλησία αν αποκτούσε διάδοχο, και ήταν η πρώτη εκκλησία αφιερωμένη στην Ιερή Καρδιά του Ιησού. Η λευκή της πρόσοψη έχει δίδυμα καμπαναριά και έναν μεγάλο τρούλο που φαίνεται σε όλη τη δυτική Λισαβόνα. Στο εσωτερικό, γκρίζο, ροζ και κίτρινο μάρμαρο ντύνει το δάπεδο και τους τοίχους, και ο τάφος της βασίλισσας βρίσκεται στο εγκάρσιο κλίτος.