Εξερευνήστε και τις 42 χώρες

Το Βατ Λοκαγιασουτάραμ είναι ερειπωμένος ναός στη δυτική πλευρά του νησιού της παλιάς πόλης της Αγιουτάγια, πίσω από τη θέση του πρώην βασιλικού ανακτόρου. Το κύριο χαρακτηριστικό του είναι ένας ξαπλωμένος Βούδας από τούβλο και γυψοκονίαμα, μήκους περίπου 37 μέτρων και ύψους 8 μέτρων, στο ύπαιθρο πάνω σε μια χαμηλή εξέδρα, συχνά τυλιγμένος σε πορτοκαλί ύφασμα, δίπλα στα ερείπια ενός πρανγκ και αιθουσών συγκέντρωσης.

Το Δημαρχείο της Μπριζ στην πλατεία Μπουργκ χτίστηκε μεταξύ 1376 και 1421 και είναι ένα από τα παλαιότερα δημαρχεία των πρώην βουργουνδικών Κάτω Χωρών, με ύστερη γοτθική πέτρινη πρόσοψη γεμάτη αγάλματα κάτω από κουβούκλια. Στο εσωτερικό, η Γοτθική Αίθουσα έχει διπλή θολωτή ξύλινη οροφή και τοιχογραφίες του Άλμπρεχτ Ντε Φρίντ με σκηνές από την ιστορία της πόλης.

Το Μετροπολιτάνο είναι η έδρα της Ατλέτικο Μαδρίτης στη συνοικία Σαν Μπλας-Κανιγιέχας. Ξεκίνησε ως στάδιο στίβου Λα Πεϊνέτα, που άνοιξε το 1994, και ανακατασκευάστηκε από τον σύλλογο και ξαναάνοιξε το 2017 με στέγη πάνω από όλες τις κερκίδες και περίπου 70.000 θέσεις. Οι ξεναγήσεις στο γήπεδο περιλαμβάνουν το μουσείο του συλλόγου.

Το Πάνθεον υψώνεται στον λόφο της Αγίας Γενοβέφας στο Καρτιέ Λατέν, χτισμένο μεταξύ 1758 και 1790 σε σχέδια του Ζακ-Ζερμέν Σουφλό. Ανατέθηκε από τον Λουδοβίκο ΙΕ΄ ως εκκλησία για την προστάτιδα αγία του Παρισιού και μετατράπηκε σε κοσμικό μαυσωλείο κατά την Επανάσταση. Η κρύπτη του φιλοξενεί τους τάφους προσωπικοτήτων όπως ο Βολταίρος, ο Ρουσό και η Μαρί Κιουρί.

Το Εσθονικό Υπαίθριο Μουσείο στο Ρόκα αλ Μάρε, στην ακτή περίπου 8 χλμ. δυτικά του κέντρου του Ταλίν, συγκεντρώνει αγροτικά κτίρια από όλη την Εσθονία σε 72 εκτάρια. Αχυρόσκεπα αγροκτήματα, το παρεκκλήσι του Σούτλεπα, ένα σχολείο χωριού, μια ταβέρνα, ανεμόμυλοι και νερόμυλοι και μια πολυκατοικία κολεκτιβικού αγροκτήματος της δεκαετίας του 1960 δείχνουν την αγροτική ζωή των δύο τελευταίων αιώνων. Άνοιξε το 1964.

Η Σπηλιά Σουνγκ Σοτ είναι καρστική ασβεστολιθική σπηλιά στο νησί Μπο Χον στο κέντρο του Κόλπου του Χα Λονγκ, περίπου 20 μέτρα πάνω από τη θάλασσα. Η μεγαλύτερη σπηλιά που έχει βρεθεί ως τώρα στον κόλπο, έχει δύο κύριους θαλάμους με σταλακτίτες και σταλαγμίτες κατά μήκος ενός διαδρόμου περίπου 800 μέτρων, και οι Γάλλοι την ονόμασαν Grotte de la Surprise το 1901.

Κρατικά αναγνωρισμένο μουσείο για την ιστορία της ενέργειας και την πράσινη μετάβαση, στον υδροηλεκτρικό σταθμό του Τάνγκε στην κεντρική Γιουτλάνδη, ανοιχτό από το 1985.

Εκθεσιακή αίθουσα δίπλα στον παλιό διάδρομο του αεροδρομίου του Μοντοντράν, που άνοιξε το 2018 για να στεγάσει τα γιγάντια μηχανικά πλάσματα του θιάσου θεάτρου δρόμου La Machine. Χειριστές θέτουν τις μηχανές σε κίνηση για τους επισκέπτες, και ο Αστερίων, ένας μινώταυρος 14 μέτρων από ξύλο και ατσάλι, μεταφέρει επιβάτες στην πλάτη του κατά μήκος του Διαδρόμου των Γιγάντων.

Το κάστρο του Ανεσί είναι κάστρο σε βραχώδες ύψωμα πάνω από την παλιά πόλη του Ανεσί, χτισμένο από τον 12ο έως τον 16ο αιώνα ως κατοικία των κομήτων της Γενεύης και αργότερα των δουκών της Ζενεβουά-Νεμούρ. Το αγόρασε η πόλη το 1953 και από το 1956 στεγάζει το δημοτικό μουσείο, με συλλογές αρχαιολογίας, καλών τεχνών, εθνολογίας και φυσικής ιστορίας.

Η Πλατεία Στανισλάς είναι πεζόδρομη πλατεία στη Νανσί, που διαμόρφωσε ο Εμανουέλ Ερέ το 1752–1755 για τον Στανίσλαβ Λεστσίνσκι, πρώην βασιλιά της Πολωνίας και δούκα της Λωρραίνης. Το δημαρχείο, η όπερα και το μουσείο καλών τεχνών πλαισιώνουν τις πλευρές της, με επίχρυσες σφυρήλατες πύλες του Ζαν Λαμούρ, και είναι Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από το 1983.

Το Μουσείο της Μάλαγας ενώνει τις συλλογές καλών τεχνών και αρχαιολογίας της πόλης στο Παλάθιο δε λα Αδουάνα, ένα νεοκλασικό τελωνείο που άρχισε να χτίζεται το 1791 δίπλα στο Πάρκε δε Μάλαγα. Άνοιξε εκεί το 2016 και παρουσιάζει πίνακες και γλυπτά από τον 16ο έως τον 20ό αιώνα, μεταξύ άλλων έργα των Μουρίγιο, Ριμπέρα και Σορόγια, καθώς και ευρήματα από την προϊστορία έως τον Μεσαίωνα.

Η παλαιότερη γέφυρα του Σηκουάνα στο Παρίσι που στέκει ακόμη, χτισμένη μεταξύ 1578 και 1607 σε δύο χωριστά τμήματα που συνδέουν το νησί της Σιτέ και με τις δύο όχθες. Παρά το όνομά της, που σημαίνει «Νέα Γέφυρα», ήταν η πρώτη γέφυρα της πόλης που χτίστηκε χωρίς σπίτια στις πλευρές της.

Το Μουσείο του Household Cavalry καταλαμβάνει μέρος του Horse Guards, του κτιρίου του 18ου αιώνα στο Γουάιτχολ που παραμένει έδρα της Household Division. Αφηγείται την ιστορία των Life Guards και των Blues and Royals μέσα από στολές, λάβαρα και προσωπικές ιστορίες, ενώ ένα γυάλινο χώρισμα βλέπει στους εν λειτουργία στάβλους της Φρουράς του Βασιλιά (King's Life Guard).

Το Κάστρο Βαϊνταχούνιαντ βρίσκεται σε ένα νησί της λίμνης του Πάρκου της Πόλης, σχεδιασμένο από τον Ίγκνατς Άλπαρ για την Έκθεση της Χιλιετηρίδας του 1896 και ξαναχτισμένο από πέτρα μεταξύ 1904 και 1908. Οι πτέρυγές του αντιγράφουν κτίρια από όλη την ιστορική Ουγγαρία, μεταξύ αυτών το Κάστρο Χουνιάντ στην Τρανσυλβανία· η αυλή είναι ανοιχτή για περίπατο και το Ουγγρικό Μουσείο Γεωργίας καταλαμβάνει το κεντρικό κτίριο.

Η Βίλα Σαν Μικέλε είναι το σπίτι και ο κήπος που έχτισε στα τέλη του 19ου αιώνα ο Σουηδός γιατρός και συγγραφέας Άξελ Μούνθε στο Ανακάπρι, στην κορυφή των Φοινικικών Σκαλιών, 327 μέτρα πάνω από τη θάλασσα. Ο Μούνθε την επίπλωσε με ρωμαϊκές και αιγυπτιακές αρχαιότητες, ανάμεσά τους μια σφίγγα στο στηθαίο, και την περιέγραψε στο «Το βιβλίο του Σαν Μικέλε» (1929). Αργότερα πέρασε στο σουηδικό κράτος.

Το Κάστρο της Ταρίφα, που λέγεται επίσης Κάστρο του Γκουθμάν ελ Μπουένο, είναι φρούριο που χτίστηκε το 960 με εντολή του Αμπντ αλ-Ραχμάν Γ΄, χαλίφη της Κόρδοβα. Πήρε το όνομά του από τον Αλόνσο Πέρεθ δε Γκουθμάν, που το υπερασπίστηκε σε μια πολιορκία το 1296 αντί να το παραδώσει για να σώσει τον αιχμάλωτο γιο του. Οι επισκέπτες περπατούν στις αυλές και τον περίδρομο, και από τους πύργους φαίνονται οι ακτές του Μαρόκου.

Το Χετ Στέιν είναι μεσαιωνικό φρούριο στην όχθη του Σκάλδη και το παλαιότερο κτίριο της Αμβέρσας, χτισμένο μεταξύ 1200 και 1225 ως πύλη ενός μεγαλύτερου κάστρου των δουκών της Βραβάντης. Αργότερα στέγασε το αρχαιολογικό και το ναυτικό μουσείο, και μετά από μια ανακαίνιση του 2021 με νέο τσιμεντένιο πύργο λειτουργεί ως κέντρο επισκεπτών της πόλης.

Το Ανάκτορο του Μίνστερ χτίστηκε μεταξύ 1767 και 1787 ως μπαρόκ κατοικία των πριγκίπων-επισκόπων του Μίνστερ, σε σχέδια του αρχιτέκτονα Γιόχαν Κόνραντ Σλάουν, από τοπικό ψαμμίτη Μπάουμπεργκερ. Από το 1954 είναι η έδρα του Πανεπιστημίου του Μίνστερ· οι επισκέπτες μπορούν να περπατήσουν στο γύρω πάρκο Schlossgarten, αλλά το ίδιο το κτίριο δεν είναι ανοιχτό για δημόσιες ξεναγήσεις.

Η Λεωφόρος Ιστικλάλ είναι πεζόδρομος μήκους 1,4 χιλιομέτρου στο Πέραν (Μπέγιογλου), από την πλατεία Τούνελ ως την πλατεία Ταξίμ. Γνωστή ως Grande Rue de Péra, μετονομάστηκε μετά την ίδρυση της Δημοκρατίας το 1923. Κτίρια της ύστερης οθωμανικής περιόδου την πλαισιώνουν, με καταστήματα, καφέ, κινηματογράφους, εκκλησίες και στοές όπως το Τσιτσέκ Πασατζί, και ένα ιστορικό τραμ κινείται κατά μήκος της.

Η Πυραμίδα της Καρλσρούης είναι μνημείο από κόκκινο ψαμμίτη στην πλατεία της αγοράς, χτισμένο το 1823-1825 από τον αρχιτέκτονα Φρίντριχ Βάινμπρενερ πάνω από τον ταφικό θάλαμο του ιδρυτή της πόλης, του μαργράβου Καρόλου Γ΄ Γουλιέλμου. Έχει ύψος 6,5 μέτρα σε τετράγωνη βάση και θεωρείται το δεύτερο έμβλημα της πόλης μετά το ριπιδοειδές ρυμοτομικό της σχέδιο.