Εξερευνήστε και τις 42 χώρες

Η Λεωφόρος Ιστικλάλ είναι πεζόδρομος μήκους 1,4 χιλιομέτρου στο Πέραν (Μπέγιογλου), από την πλατεία Τούνελ ως την πλατεία Ταξίμ. Γνωστή ως Grande Rue de Péra, μετονομάστηκε μετά την ίδρυση της Δημοκρατίας το 1923. Κτίρια της ύστερης οθωμανικής περιόδου την πλαισιώνουν, με καταστήματα, καφέ, κινηματογράφους, εκκλησίες και στοές όπως το Τσιτσέκ Πασατζί, και ένα ιστορικό τραμ κινείται κατά μήκος της.

Η Πυραμίδα της Καρλσρούης είναι μνημείο από κόκκινο ψαμμίτη στην πλατεία της αγοράς, χτισμένο το 1823-1825 από τον αρχιτέκτονα Φρίντριχ Βάινμπρενερ πάνω από τον ταφικό θάλαμο του ιδρυτή της πόλης, του μαργράβου Καρόλου Γ΄ Γουλιέλμου. Έχει ύψος 6,5 μέτρα σε τετράγωνη βάση και θεωρείται το δεύτερο έμβλημα της πόλης μετά το ριπιδοειδές ρυμοτομικό της σχέδιο.

Ιστορικό μουσείο στο παλαιότερο κτίριο του Χέρνινγκ (1579), που καλύπτει τη ζωή στους χερσότοπους, τις απαρχές της κλωστοϋφαντουργίας και τον συγγραφέα Στέεν Στέενσεν Μπλίχερ.

Η Βασιλική του Σαν Σαλβατόρε είναι παλαιοχριστιανική εκκλησία στον λόφο Τσιτσιάνο, μέσα στο μνημειακό νεκροταφείο του Σπολέτο έξω από τα μεσαιωνικά τείχη. Οι Λογγοβάρδοι δούκες του Σπολέτο την ξανάχτισαν τον 8ο αιώνα· έχει κεντρικό και δύο πλευρικά κλίτη και οκταγωνικό θόλο πάνω από το πρεσβυτέριο. Ανήκει στο μνημείο της UNESCO «Οι Λογγοβάρδοι στην Ιταλία».

Το εθνικό μουσείο φυσικής ιστορίας του Λουξεμβούργου στεγάζεται στο πρώην άσυλο Saint-Jean στην όχθη του Αλζέτ, στο Γκρουντ της πόλης του Λουξεμβούργου, όπου άνοιξε το 1996. Οι εκθέσεις του καλύπτουν γεωλογία, ορυκτά, απολιθώματα, φυτά και ζώα, από τον σχηματισμό της Γης ως την άγρια ζωή του σημερινού Λουξεμβούργου, μαζί με περιοδικές εκθέσεις.

Το Μουσείο του Βούδα Φο Γκουάνγκ Σαν, στην περιοχή Ντασού, περίπου 20 χλμ. βορειοανατολικά του κέντρου της Καοσιούνγκ, είναι βουδιστικό μουσείο που άνοιξε το 2011 δίπλα στη Μονή Φο Γκουάνγκ Σαν. Μια λεωφόρος με οκτώ παγόδες οδηγεί στην κεντρική αίθουσα, όπου φυλάσσεται ένα λείψανο δοντιού του Βούδα, ενώ πίσω της υψώνεται ένα μεγάλο χάλκινο καθιστό άγαλμα του Βούδα.

Το Μουσείο των Βίκινγκ, που λεγόταν Vikingaliv πριν από τη μετονομασία του, άνοιξε το 2017 σε μια πρώην αίθουσα σκαφών στο Γιούργκορντσστραντ του Γιούργκορντεν στη Στοκχόλμη. Παρουσιάζει την καθημερινή ζωή στην εποχή των Βίκινγκ μέσα από αρχαιολογικά ευρήματα, ανακατασκευασμένα σκηνικά και ένα ομοίωμα ενός αγρότη από τη Σιγκτούνα, και περιλαμβάνει τη «Σάγκα της Ράγκνφριντ», μια ενδεκάλεπτη διαδρομή μέσα από μια ιστορία των Βίκινγκ.

Το Ανάκτορο Εστερχάζι βρίσκεται στη θέση ενός μεσαιωνικού κάστρου στο κέντρο του Άιζενσταντ και ανήκει στην οικογένεια Εστερχάζι από τον 17ο αιώνα. Ο Κάρλο Μαρτίνο Καρλόνε το ανακατασκεύασε ως μπαρόκ κατοικία από το 1663. Ο Γιόζεφ Χάιντν υπηρέτησε εδώ τους πρίγκιπες από το 1761, και η πρώην μεγάλη αίθουσα, σήμερα Αίθουσα Χάιντν, χρησιμοποιείται για συναυλίες.

Η Φυλακή Χόα Λο χτίστηκε από τη γαλλική αποικιακή διοίκηση το 1896 ως Maison Centrale, όπου κρατούνταν κυρίως Βιετναμέζοι πολιτικοί κρατούμενοι. Κατά τον Πόλεμο του Βιετνάμ κρατούσε Αμερικανούς αιχμαλώτους πολέμου, που την αποκαλούσαν «Hanoi Hilton». Το μεγαλύτερο μέρος της κατεδαφίστηκε το 1993–1994· το εναπομείναν τμήμα της πύλης είναι μουσείο με κελιά, έγγραφα και αντικείμενα.

Το Μουσείο Αυγουστινιανών στεγάζεται σε πρώην μονή Αυγουστινιανών στην Αουγκουστίνερπλατς του Φράιμπουργκ, που ξαναχτίστηκε μεταξύ 1914 και 1923 και άνοιξε στο κοινό το 1923. Η συλλογή του καλύπτει μεσαιωνική και μπαρόκ τέχνη, με πίνακες του Λούκας Κράναχ του Πρεσβύτερου και του Χανς Μπάλντουνγκ Γκριν, πέτρινες μορφές και βιτρό από το Μίνστερ του Φράιμπουργκ.

Το Άστον Χολ είναι ιακωβιανή έπαυλη στο Άστον του βόρειου Μπέρμιγχαμ, σχεδιασμένη από τον Τζον Θορπ και χτισμένη για τον σερ Τόμας Χολτ μεταξύ 1618 και 1635. Στρατεύματα του Κοινοβουλίου της επιτέθηκαν το 1643, και οι ζημιές από κανονιοβολισμό φαίνονται ακόμη στο κλιμακοστάσιο. Ανήκει στην πόλη από το 1864 και παρουσιάζει δωμάτια εποχής με έπιπλα, πίνακες και υφάσματα.

Ο καθεδρικός ναός της Σάντα Μαρία, γνωστός τοπικά ως Λα Σέου, είναι ο γοτθικός καθεδρικός της Μαγιόρκα, που υψώνεται πάνω από το παραλιακό μέτωπο δίπλα στο ανάκτορο της Αλμουδάινα. Άρχισε να χτίζεται λίγο μετά την κατάκτηση του 1229 στη θέση του κύριου τεμένους της πόλης και οι εργασίες συνεχίστηκαν έως τον 17ο αιώνα. Στο εσωτερικό υπάρχουν κυρίως ναός ύψους 44 μέτρων, ρόδακας διαμέτρου σχεδόν 14 μ. και μεταγενέστερα έργα του Αντόνι Γκαουντί και του Μικέλ Μπαρσελό.

Μουσείο που αφηγείται την ιστορία της ολλανδικής αντίστασης στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο μέσα από περισσότερες από 130 προσωπικές μαρτυρίες, στην Ολλανδία και στις πρώην αποικίες.

Το Ενυδρείο του Πιράν βρίσκεται στην εσωτερική προκυμαία του λιμανιού του Πιράν, απέναντι από το ναυτικό μουσείο, από το 1964. Ανήκει στο επιστημονικό κέντρο του Πανεπιστημίου της Πριμόρσκα και ξαναχτίστηκε μετά το 2007, ενώ ο χώρος των επισκεπτών ανακαινίστηκε το 2022. Οι δεξαμενές του δείχνουν ψάρια, ιππόκαμπους και άλλα ζώα της Αδριατικής Θάλασσας.

Το Βατ Κάεο Κοραγουάραμ είναι βουδιστικός ναός σε έναν λόφο πάνω από το κέντρο της πόλης του Κράμπι. Από μια πλατεία εισόδου σε έναν από τους κεντρικούς δρόμους, μια φαρδιά σκάλα με γλυπτά φιδιών νάγκα ανεβαίνει ως τη λευκή αίθουσα χειροτονιών με τις κλιμακωτές στέγες από μπλε κεραμίδια, ένα από τα μεγαλύτερα κτίρια ναών της πόλης.

Ο Βοτανικός Κήπος της Οξφόρδης ιδρύθηκε το 1621 από τον Χένρι Ντάνβερς, κόμη του Ντάνμπι, ως κήπος φαρμακευτικών φυτών στην όχθη του ποταμού Τσέργουελ απέναντι από το Magdalen College. Οι επισκέπτες μπαίνουν από την Πύλη Ντάνμπι του 1632–1633, έργο του Νίκολας Στόουν. Πάνω από 5.000 είδη φυτών αναπτύσσονται στον περιφραγμένο κήπο, στα θερμοκήπια και στον κάτω κήπο δίπλα στο ποτάμι.

Το Μουσείο POLIN της Ιστορίας των Πολωνών Εβραίων βρίσκεται στο Μουράνουφ, στη θέση του πρώην Γκέτο της Βαρσοβίας. Το κτίριο των Φινλανδών αρχιτεκτόνων Ράινερ Μαχλαμάκι και Ίλμαρι Λαχντέλμα άνοιξε το 2013· η κεντρική του έκθεση παρακολουθεί χίλια χρόνια εβραϊκής ιστορίας στην Πολωνία σε οκτώ αίθουσες, από τους πρώτους εποίκους ως το Ολοκαύτωμα και τα μεταπολεμικά χρόνια.

Ο Βοτανικός Κήπος του Ουέλινγκτον ki Paekākā καλύπτει 25 εκτάρια μιας κοιλάδας ανάμεσα στο Θόρντον και το Κέλμπερν και ιδρύθηκε το 1868 σε γη όπου οι Νγκάτι Τε Φίτι των Τε Άτι Άουα καλλιεργούσαν κάποτε τρόφιμα. Μονοπάτια περνούν μέσα από προστατευόμενο αυτοφυές δάσος, κωνοφόρα, τον Ροδόκηπο Λέιντι Νόργουντ και τη λίμνη με τις πάπιες· η κορυφή του Cable Car είναι μία από τις εισόδους του.

Μονότοξη χαλύβδινη γέφυρα πάνω από τον Σηκουάνα στο Παρίσι, χτισμένη μεταξύ 1896 και 1900 και ονομασμένη από τον τσάρο Αλέξανδρο Γ΄ της Ρωσίας, ο οποίος είχε υπογράψει τη Γαλλορωσική Συμμαχία το 1892. Το σχέδιό της σε ρυθμό Μπο-Αρ, των Ζοζέφ Κασιέν-Μπερνάρ και Γκαστόν Κουζέν, φέρει φανοστάτες αρ νουβό και τέσσερα επίχρυσα χάλκινα αγάλματα Φημών στις προσβάσεις.

Η Γέφυρα του Παρεκκλησιού είναι σκεπαστή ξύλινη πεζογέφυρα που διασχίζει διαγώνια τον Ρόις στη Λουκέρνη· χτίστηκε γύρω στο 1365 ως μέρος των οχυρώσεων της πόλης και πήρε το όνομά της από το Παρεκκλήσι του Αγίου Πέτρου. Μήκους περίπου 200 μέτρων, περνά δίπλα από τον πέτρινο Πύργο του Νερού· κάτω από τη στέγη της κρέμονται τριγωνικοί πίνακες του 17ου αιώνα, πολλοί από τους οποίους χάθηκαν σε πυρκαγιά το 1993, μετά την οποία η γέφυρα ξαναχτίστηκε.