Εξερευνήστε και τις 42 χώρες

Ο Καθεδρικός Ναός Ουσπένσκι είναι ο κύριος καθεδρικός της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Φινλανδίας, χτισμένος το 1862–1868 σε βραχώδη λόφο στη χερσόνησο Καταγιανόκα σε σχέδια του Αλεξέι Γκορνοστάγιεφ. Οι τοίχοι του από κόκκινο τούβλο επαναχρησιμοποιούν τούβλα από το φρούριο Μπομαρσούντ στα Όλαντ, και πράσινοι χάλκινοι τρούλοι με επίχρυσους θόλους υψώνονται πάνω από ένα εσωτερικό με ζωγραφισμένο τέμπλο.

Η Albertina είναι μουσείο τέχνης στο πρώην Παλάτι Ταρούκα, στον Προμαχώνα των Αυγουστινιανών στο κέντρο της Βιέννης. Διαθέτει περίπου 65.000 σχέδια και περίπου ένα εκατομμύριο χαρακτικά, μαζί με φωτογραφίες και αρχιτεκτονικά σχέδια, παρουσιάζει ιμπρεσιονιστικούς πίνακες και πίνακες των αρχών του 20ού αιώνα με μόνιμο δανεισμό και ανοίγει στο κοινό τις επίσημες αίθουσες των Αψβούργων του παλατιού.

Το Κιονγκμποκκούνγκ είναι το κύριο βασιλικό ανάκτορο της δυναστείας Τσοσόν, που ιδρύθηκε το 1395 στη βόρεια Σεούλ. Κάηκε το 1592, ξαναχτίστηκε επί βασιλιά Κοτζόνγκ τη δεκαετία του 1860 και αποσυναρμολογήθηκε σε μεγάλο βαθμό επί ιαπωνικής κυριαρχίας· αποκαθίσταται από το 1990, και οι επισκέπτες βλέπουν την αίθουσα του θρόνου Κουντζοντζόν, το περίπτερο Κιονγκχόερου πάνω στη λίμνη του και την τελετή της φρουράς στο Κουανγκχουαμούν.

Μπαρόκ ανάκτορο του 17ου αιώνα στην Κόνγκενς Νιτορβ, έδρα της Βασιλικής Δανικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών και του εκθεσιακού χώρου Kunsthal Charlottenborg.

Το Υπαίθριο Μουσείο Σεουρασάαρι, που ιδρύθηκε το 1909 και το διαχειρίζεται το Εθνικό Μουσείο της Φινλανδίας, καλύπτει το ανατολικό και το βόρειο τμήμα του νησιού Σεουρασάαρι. Τα 89 ξύλινα κτίριά του μεταφέρθηκαν εδώ από όλη τη Φινλανδία, ανάμεσά τους αγροκτήματα, ένα αρχοντικό, καλύβες και η εκκλησία του Καρούνα των τελών του 17ου αιώνα, και δείχνουν την αγροτική ζωή του 19ου και του 20ού αιώνα.

Η Παλαιοχώρα είναι η εγκαταλελειμμένη μεσαιωνική πρωτεύουσα της Αίγινας, σε έναν λόφο στο βόρειο τμήμα του νησιού πάνω από τη Μονή του Αγίου Νεκταρίου. Οι κάτοικοι μετακινήθηκαν εδώ από τα παράλια για να γλιτώσουν από τους πειρατές και έμειναν ως τις αρχές του 19ου αιώνα. Λίγα σπίτια έχουν απομείνει, αλλά στις πλαγιές σώζονται 38 βυζαντινές και μεταβυζαντινές εκκλησίες, πολλές με τοιχογραφίες, κάτω από ένα ερειπωμένο κάστρο.

Το Φρούριο του Σαλς είναι οχυρό βόρεια του Περπινιάν, χτισμένο από το Στέμμα της Αραγωνίας στα τέλη του 15ου αιώνα για να φυλάει τα σύνορα ανάμεσα στην Καταλονία και τη Γαλλία. Τα χαμηλά, παχιά τείχη του, οι στρογγυλοί πύργοι και η βαθιά τάφρος του σηματοδοτούν τη μετάβαση από το μεσαιωνικό κάστρο στο οχυρό πυροβολικού· οι Γάλλοι το κατέλαβαν το 1642, και οι επισκέπτες εξερευνούν τον ακρόπυργο, την αυλή και τα τείχη.

Το Αρχιγυμνάσιο χτίστηκε το 1562–1563 σε σχέδια του Αντόνιο Μοράντι, γνωστού ως Τεριμπίλια, για να αποκτήσει το πανεπιστήμιο της Μπολόνια μία ενιαία έδρα. Πίσω από μια στοά 30 τόξων, η αυλή, οι λότζιες και οι σκάλες του καλύπτονται από χιλιάδες οικόσημα φοιτητών. Οι επισκέπτες βλέπουν το ξύλινο Ανατομικό Θέατρο του 1637 και την αίθουσα Stabat Mater· το υπόλοιπο κτίριο είναι η δημοτική βιβλιοθήκη.

Το κάστρο της Βενσέν είναι πρώην βασιλική κατοικία και φρούριο στο ανατολικό άκρο του Παρισιού, χτισμένο σε μεγάλο βαθμό μεταξύ 1361 και 1369. Ο ακρόπυργός του, ένας οχυρωμένος πύργος του 14ου αιώνα, φιλοξενούσε τα ιδιωτικά διαμερίσματα των Γάλλων βασιλιάδων, και το παρεκκλήσι του σε φλογόσχημο γοτθικό ρυθμό άρχισε το 1379 και ολοκληρώθηκε το 1552. Το μεγαλύτερο μέρος του συγκροτήματος είναι επισκέψιμο.

Το Παλάτσο ντ' Ακούρσιο είναι το δημαρχείο της Μπολόνια, στη δυτική πλευρά της Πιάτσα Ματζόρε. Αναπτύχθηκε από την οικία του νομομαθούς Ακούρσιου και έγινε έδρα της διοίκησης της πόλης το 1336· ο Φιοραβάντε Φιοραβάντι πρόσθεσε τον πύργο του ρολογιού τον 15ο αιώνα, και ένα χάλκινο άγαλμα του πάπα Γρηγορίου ΙΓ΄ του 1580 στέκει πάνω από την πύλη.

Οι Τρεις Καμπάνες των Φηρών είναι η Καθολική Εκκλησία της Κοιμήσεως, ναός της Ανατολικής Καθολικής Εκκλησίας στον γκρεμό της καλντέρας στα Φηρά της Σαντορίνης. Χτίστηκε το 1757 στη θέση παλαιότερων σπηλαιωδών ναών και αναστηλώθηκε μετά τον σεισμό του 1956· έχει μπλε τρούλο και λευκό καμπαναριό-τοίχο με τρεις καμπάνες, που φαίνεται από το μονοπάτι κατά μήκος του γκρεμού.

Η Πλατεία Λιονταριών, επίσημα Πλατεία Ελευθερίου Βενιζέλου, είναι πεζοδρομημένη πλατεία στο κέντρο του Ηρακλείου που χρονολογείται από την ενετική περίοδο. Το κοινό της όνομα προέρχεται από την Κρήνη Μοροζίνι, που εγκαινίασε το 1628 ο Φραγκίσκος Μοροζίνι, όπου τέσσερα πέτρινα λιοντάρια στηρίζουν την κύρια λεκάνη. Η Βασιλική του Αγίου Μάρκου και η Ενετική Λότζια βρίσκονται δίπλα της.

Η Βίλα Βομπάν είναι το μουσείο τέχνης του Δήμου του Λουξεμβούργου, σε μια βίλα χτισμένη το 1873 για τον κατασκευαστή γαντιών Γκαμπριέλ Μάγιερ και επεκταμένη το 2010. Παρουσιάζει πίνακες του 18ου και 19ου αιώνα από ιδιωτικές συλλογές, στο υπόγειό της φαίνεται ένα τμήμα του παλιού τείχους του φρουρίου, και βρίσκεται μέσα σε ένα πάρκο που διαμόρφωσε ο Εντουάρ Αντρέ.

Το Μουσείο Μπεϊτόου στεγάζεται σε ένα ξύλινο κτίριο ιαπωνικού ρυθμού στην πλαγιά πάνω από το Μπεϊτόου, χτισμένο το 1921 ως Πανδοχείο Ιαματικών Πηγών Καζάν και αργότερα σε χρήση ως λέσχη αξιωματικών. Σήμερα παρουσιάζει ταϊβανέζικη λαϊκή τέχνη και αντικείμενα των αυτόχθονων λαών στα δωμάτιά του με τατάμι και σερβίρει γεύματα καϊσέκι και τσάι στην παλιά αίθουσα δεξιώσεων.

Η Κόκκινη Πηγή, Κιρμιζί Σου στα τουρκικά, είναι θερμή πηγή στο χωριό Καραχαγίτ, περίπου πέντε χιλιόμετρα βόρεια του Παμούκαλε. Το πλούσιο σε σίδηρο νερό της, στους περίπου 60 °C, καλύπτει τον βράχο με κόκκινες, ώχρες και πράσινες αποθέσεις καθώς κυλά σε μικρές αναβαθμίδες τραβερτίνη προς λιμνούλες· τα ξενοδοχεία-σπα του χωριού αντλούν από τις ίδιες πηγές.

Το Βασιλικό Ανάκτορο της Γένοβας στη Βία Μπάλμπι ξεκίνησε το 1618 για την οικογένεια Μπάλμπι, διευρύνθηκε από την οικογένεια Ντουράτσο και πουλήθηκε στον Οίκο της Σαβοΐας το 1823. Σήμερα κρατικό μουσείο, διατηρεί επιπλωμένες αίθουσες τελετών, όπως η Αίθουσα των Καθρεφτών και η αίθουσα του θρόνου, με πίνακες των Βαν Ντάικ, Τιντορέτο και Γκουερτσίνο και γλυπτά του Φιλίπο Παρόντι.

Η Ντιάνα είναι πύργος θέας 40 μέτρων στον λόφο Βίσινα πρζάτελστβι πάνω από το κέντρο της λουτρόπολης του Κάρλοβι Βάρι, που άνοιξε το 1914. Ένας ανελκυστήρας ή 150 σκαλοπάτια οδηγούν σε έναν εξώστη στα 35 μέτρα, και ένας οδοντωτός σιδηρόδρομος από δίπλα στο Grandhotel Pupp ανεβαίνει 167 μέτρα ως την κορυφή του λόφου, όπου υπάρχουν επίσης εστιατόριο και σπίτι πεταλούδων.

Ο Τροπικός Κήπος Νονγκ Νουτς είναι βοτανικός κήπος και πάρκο στην οδό Σουκουμβίτ κοντά στο Σατάχιπ, περίπου 20 χλμ. νότια της Πατάγια, που άνοιξε στο κοινό το 1980 σε γη που αγόρασε η οικογένεια Τανσάτσα το 1954. Τα 1.700 ράι του περιλαμβάνουν θεματικούς γεωμετρικούς κήπους, μεγάλες συλλογές φοινίκων και κυκάδων με τράπεζα γονιδίων κυκάδων, και ένα θέατρο με παραστάσεις ταϊλανδέζικου πολιτισμού και ελεφάντων.

Το Θέατρο Βικτόρια Ευγενία είναι το κύριο θέατρο του Σαν Σεμπαστιάν, σχεδιασμένο από τον Φρανθίσκο Ουρκόλα σε νεοαναγεννησιακό ισπανικό ρυθμό, που άνοιξε στις 20 Ιουλίου 1912 δίπλα στις εκβολές του Ουρουμέα. Από το 1953 ήταν η έδρα του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαν Σεμπαστιάν. Μετά από ανακαίνιση από το 2001 έως το 2007 ανεβάζει θέατρο, χορό και συναυλίες.

Το Καρστικό Δασικό Γεωπάρκο Κιλίμ είναι προστατευόμενη περιοχή περίπου 100 τετραγωνικών χιλιομέτρων στο βορειοανατολικό Λανγκάουι, μέρος του Παγκόσμιου Γεωπάρκου UNESCO του νησιού, όπου ασβεστολιθικοί καρστικοί πύργοι υψώνονται από ποτάμια και κόλπους με μαγγρόβια. Βαρκάδες από την προβλήτα του Κιλίμ ελίσσονται μέσα στα μαγγρόβια ως γεωτόπους όπως το Σπήλαιο Κελαουάρ (των νυχτερίδων), το Σπήλαιο των Κροκοδείλων και το νησί Ανάκ Τίκους.