Εξερευνήστε: Βίρτσμπουργκ

Ο Καθεδρικός Ναός του Βίρτσμπουργκ άρχισε να χτίζεται το 1040 επί του επισκόπου Βρούνωνα και ολοκληρώθηκε έως το 1075· με μήκος 105 μέτρων είναι ο τέταρτος μεγαλύτερος ρομανικός ναός της Γερμανίας. Υπέστη σοβαρές ζημιές από βομβαρδισμό το 1945 και ξαναχτίστηκε έως το 1967, συνδυάζοντας ρομανική τοιχοποιία με σύγχρονες προσθήκες, όπως μια χάλκινη πύλη του Φριτς Κένιγκ. Στο εσωτερικό υπάρχουν επισκοπικοί τάφοι σκαλισμένοι από τον Τίλμαν Ρίμενσνάιντερ.

Το Γιούλιουσσπιταλ ιδρύθηκε το 1576 από τον πρίγκιπα-επίσκοπο Ιούλιο Έχτερ φον Μέσπελμπρουν ως νοσοκομείο και πτωχοκομείο και δέχτηκε τους πρώτους ασθενείς του το 1580. Το μπαρόκ Φίρστενμπαου του, που ξαναχτίστηκε από το 1700 από τους αρχιτέκτονες Αντόνιο Πετρίνι και Γιόζεφ Γκράισινγκ μετά από πυρκαγιά, γειτονεύει σήμερα με το οινοποιείο του Γιούλιουσσπιταλ, το δεύτερο μεγαλύτερο της Γερμανίας, του οποίου το κελάρι και το κατάστημα Vinothek είναι ανοιχτά σε επισκέπτες.

Η Ρεζιντέντς του Βίρτσμπουργκ χτίστηκε από το 1720 έως το 1780 για τους πρίγκιπες-επισκόπους του Βίρτσμπουργκ σε σχέδια του Μπαλτάζαρ Νόιμαν. Η αίθουσα του κλιμακοστασίου της έχει τοιχογραφία οροφής του Τζοβάνι Μπατίστα Τιέπολο του 1752-53, από τις μεγαλύτερες στον κόσμο. Πάνω από 40 αίθουσες είναι ανοιχτές σε επισκέπτες, μαζί με το ανακτορικό παρεκκλήσι Hofkirche και τον μπαρόκ κήπο Hofgarten. Η UNESCO την ανακήρυξε μνημείο το 1981.

Το Φρούριο Μάριενμπεργκ δεσπόζει πάνω από το Βίρτσμπουργκ από έναν λόφο πάνω από τον ποταμό Μάιν, και τα παλαιότερα σωζόμενα τμήματά του χρονολογούνται από τις αρχές του 11ου αιώνα. Από το 1253 έως το 1719 ήταν η κατοικία των πριγκίπων-επισκόπων του Βίρτσμπουργκ, πριν μετακομίσουν στη νεόδμητη Ρεζιντέντς. Σήμερα στεγάζει το Museum für Franken, με συλλογές που περιλαμβάνουν γλυπτά του Τίλμαν Ρίμενσνάιντερ, και το Fürstenbaumuseum.

Το Museum im Kulturspeicher στεγάζεται σε μια μετασκευασμένη αποθήκη σιτηρών στο παλιό λιμάνι του Βίρτσμπουργκ και λειτουργεί ως μουσείο από το 2002. Φιλοξενεί τη δημοτική συλλογή τέχνης με φραγκονική ζωγραφική του 19ου και 20ού αιώνα, μαζί με τη Συλλογή Peter C. Ruppert ευρωπαϊκής συγκεκριμένης τέχνης μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.