Odkryj: Cagliari

Torre dell'Elefante to wapienna wieża zbudowana w 1307 roku przez sardyńskiego architekta Giovanniego Capulę jako część pizańskich murów dzielnicy Castello w Cagliari. Swoją nazwę zawdzięcza małemu marmurowemu słoniowi nad bramą. Północna strona jest otwarta i odsłania cztery drewniane kondygnacje, przez które zwiedzający wspinają się na taras na szczycie.

Katedra w Cagliari, pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny i św. Cecylii, stoi przy Piazza Palazzo w dzielnicy Castello. Zbudowana przez Pizańczyków w XIII wieku, w 1258 roku stała się siedzibą arcybiskupa, w XVII i XVIII wieku zyskała barokowe kaplice, a neoromańską fasadę w latach 30. XX wieku. Pod prezbiterium znajduje się Sanktuarium Męczenników.

Bazylika San Saturnino w dzielnicy Villanova w Cagliari stoi na wczesnochrześcijańskim cmentarzu nad miejscem pochówku św. Saturnina, umęczonego w 304 roku. Zbudowana po raz pierwszy w IV–V wieku i odbudowana w VI wieku jako kościół kopułowy na planie krzyża greckiego, została przebudowana przez mnichów z Marsylii i ponownie konsekrowana w 1119 roku. Zachowały się kopułowa część środkowa i jej wschodnie ramię.

Amfiteatr rzymski w Cagliari zbudowano w II wieku n.e. w niewielkiej dolinie na zboczach wzgórza Buon Cammino, a jego rzędy siedzeń są częściowo wykute w skale. Odbywały się w nim walki gladiatorów, polowania na zwierzęta i egzekucje. Przez wieki służył jako kamieniołom, a odkopano go w XIX wieku; zwiedzający oglądają arenę, korytarz i pomieszczenia, w których trzymano zwierzęta.

Sanktuarium Matki Bożej z Bonarii stoi na wzgórzu Bonaria w Cagliari i od 1335 roku opiekują się nim mercedariusze. Łączy mały XIV-wieczny kościół, w którym znajduje się drewniana figura Madonny, która według przekazu przypłynęła do brzegu w 1370 roku, z większą bazyliką obok. Matka Boża z Bonarii jest patronką Sardynii.

Nekropolia Tuvixeddu to punicki cmentarz na wapiennym wzgórzu w dzielnicy Sant'Avendrace w Cagliari. Między VI a III wiekiem p.n.e. Kartagińczycy wykuwali w skale groby szybowe o głębokości od dwóch do jedenastu metrów, niektóre z malowanymi komorami; później Rzymianie dodali własne groby. Od 2014 roku teren jest parkiem publicznym ze ścieżkami wśród grobów.