Odkryj: Kuta

Pura Dalem Sakenan to balijska świątynia hinduistyczna na północno-zachodnim brzegu Serangan, małej wyspy na południe od Denpasaru i około 6 km na wschód od Kuty, połączonej dziś z Bali mostem. Według tradycji założona przez kapłana Mpu Kuturana na początku XI wieku, zachowała stare mury z korala i wapienia, a co 210 dni odbywa się w niej wielkie święto.

Muzeum Bali to muzeum sztuki, kultury i historii Bali w Denpasarze, stolicy wyspy, po wschodniej stronie placu Puputan. Zbudowane na początku lat 30. XX wieku według projektu P. J. Moojena, ma mury i dziedzińce wzorowane na pałacu królewskim zniszczonym w 1906 roku. Pawilony nazwane od regionów Bali prezentują znaleziska prehistoryczne, maski, instrumenty muzyczne, tkaniny i przedmioty rytualne.

Pura Jagatnatha to świątynia hinduistyczna w Denpasarze, stolicy Bali, obok Muzeum Bali przy placu Puputan. Zbudowana w 1953 roku, jest poświęcona Sang Hyang Widhi Wasie, najwyższemu bogu balijskiego hinduizmu. Pośrodku, w obrębie murów z rzeźbionymi bramami dzielonymi, wznosi się wysoka kamienna padmasana, otwarty tron-ołtarz, na podstawie otoczonej fosą.

Museum Pasifika to muzeum sztuki w strefie wypoczynkowej Nusa Dua, na południe od Kuty, założone w 2006 roku przez Moetaryanto P. i Philippe'a Augiera w budynku zaprojektowanym przez Popo Danesa. Jego galerie mieszczą ponad 600 dzieł około 200 artystów z 25 krajów, ułożonych według regionów: malarze indonezyjscy i europejscy w Indonezji, Indochiny, Azja, wyspy Pacyfiku i oceaniczna tapa.

Muzeum Le Mayeura to dawny dom belgijskiego malarza Adriena-Jeana Le Mayeura de Merprès nad plażą w Sanur, na południowy wschód od Denpasaru. Osiadł on na Bali w 1932 roku, a w 1935 roku poślubił tancerkę legong Ni Pollok, swoją główną modelkę. Dom w stylu balijskim i ogród prezentują około 88 jego obrazów oraz rzeźbione drzwi i panele.

Tanah Lot to hinduistyczna świątynia morska na skale tuż przy wybrzeżu Tabanan, na zachód od Kuty, przypisywana XVI-wiecznemu kapłanowi Dang Hyang Nirarcie i poświęcona bogu morza Dewie Barunie. Na skałę można dojść pieszo tylko podczas odpływu. Jej kruszące się zbocze wzmocniono w latach 80. XX wieku, a ze ścieżek wzdłuż brzegu widać świątynię.