Odkryj: Paryż

Muzeum Cognacq-Jay to muzeum XVIII-wiecznego rzemiosła artystycznego w Hôtel Donon, renesansowej rezydencji w Marais. Kolekcja około 1200 obiektów, zgromadzona w latach 1900–1925 przez założycieli domu towarowego Théodore'a-Ernesta Cognacqa i Marie-Louise Jaÿ, obejmuje obrazy Fragonarda, Chardina i Bouchera, a także porcelanę i biżuterię.

Muzeum historii Paryża, otwarte w 1880 roku w XVI-wiecznym Hôtel Carnavalet i rozszerzone w 1989 roku o sąsiedni Hôtel Le Peletier de Saint-Fargeau. Jego około 625 000 obiektów przedstawia dzieje miasta od prehistorii przez oświecenie i rewolucję po XX wiek, w czterdziestu salach po renowacji z 2021 roku.

Narodowe Muzeum Picassa w Paryżu zajmuje Hôtel Salé, XVII-wieczną rezydencję w dzielnicy Marais, i mieści kolekcję poświęconą Pablowi Picassowi. Jego około 5000 dzieł obejmuje obrazy, rzeźby, rysunki, ceramikę i grafiki, a także osobiste archiwum artysty. Większość prac pochodzi ze spadku po jego śmierci w 1973 roku.

Mennica Paryska to instytucja bijąca francuskie monety, założona w IX wieku i mieszcząca się od lat 70. XVIII wieku w neoklasycystycznym budynku przy Quai de Conti projektu architekta Jacques'a-Denisa Antoine'a. Produkcję monet przeniesiono do Pessac w 1973 roku, a paryski budynek mieści dziś muzeum ze zbiorami numizmatycznymi.

Bourse de Commerce to okrągły XVIII-wieczny budynek w centrum Paryża, zbudowany w latach 1763–1767 jako giełda zbożowa i zwieńczony kopułą przebudowaną w XIX wieku z miedzi i szkła. Od 2021 roku mieści Pinault Collection sztuki współczesnej, z galeriami wokół rotundy pod kopułą, na podstawie 50-letniej dzierżawy od miasta.

Dom Wiktora Hugo to muzeum pisarza przy Place des Vosges, w mieszkaniu, w którym Wiktor Hugo mieszkał od 1832 do 1848 roku. Wśród pokoi są salon w stylu chińskim, który sam urządził, i jadalnia w stylu średniowiecznym, prowadzące do rekonstrukcji sypialni, w której zmarł w 1885 roku.

Musée des Arts et Métiers to muzeum nauki i techniki w 3. dzielnicy, założone w 1794 roku i mieszczące się częściowo w dawnym przeoracie Saint-Martin-des-Champs. Jego kolekcja obejmuje wahadło Foucaulta, wczesne samoloty Louisa Blériota i Clémenta Adera oraz maszynę liczącą Blaise'a Pascala.

Luwr to narodowe muzeum sztuki mieszczące się w dawnym Pałacu Luwru na prawym brzegu Sekwany. Jego kolekcja obejmuje okres od starożytności do połowy XIX wieku, w tym Mona Lisę i Wenus z Milo. Szklaną piramidę wejściową na Cour Napoléon dodano w 1989 roku.

Instytucja sztuki współczesnej założona w 1984 roku przez dom luksusowy Cartier. W 2025 roku przeniosła się do nowego budynku przy Place du Palais-Royal, naprzeciw Luwru, zaprojektowanego przez architekta Jeana Nouvela. Prezentuje zmieniające się wystawy sztuki współczesnej i posiada kolekcję ponad 1500 dzieł.

BnF Richelieu to historyczna siedziba Bibliothèque nationale de France przy rue de Richelieu 58, ze specjalistycznymi czytelniami rękopisów, grafik, monet i muzyki. Jej odnowione muzeum w Galerie Mazarin prezentuje około 900 obiektów od starożytności do dziś, w tym Grand Camée de France.

Wielka Galeria Ewolucji to galeria historii naturalnej w Jardin des Plantes, w przeszklonej hali zbudowanej w 1889 roku. Renowacja z 1994 roku przekształciła ją w ekspozycję o ewolucji i bioróżnorodności, z około 9500 wypchanymi okazami rozmieszczonymi na kilku piętrach, w tym stadem zwierząt afrykańskiej sawanny w nawie centralnej.

Galeria Muséum national d'Histoire naturelle w Jardin des Plantes, zaprojektowana przez Charles'a Rohaulta de Fleury i otwarta w 1841 roku jako pierwszy we Francji budynek wzniesiony specjalnie na muzeum. Jej wystawa „Skarby Ziemi” prezentuje około 600 minerałów, kamieni szlachetnych i olbrzymich kryształów z szerszej kolekcji liczącej około 770 000 okazów.

Muzeum figur woskowych przy Wielkich Bulwarach, założone w 1882 roku przez dziennikarza Arthura Meyera i nazwane od karykaturzysty Alfreda Grévina, jego pierwszego dyrektora artystycznego. Prezentuje około 450 figur woskowych postaci historycznych i współczesnych, a w nim Palais des Mirages, salę luster zbudowaną na Wystawę Światową 1900 roku.

Muzeum sztuki francuskiej z lat 1848–1914, mieszczące się w dawnym dworcu kolejowym Gare d'Orsay, zbudowanym w latach 1898–1900 według projektu Victora Laloux i innych. Otwarte jako muzeum w 1986 roku, posiada największą na świecie kolekcję obrazów impresjonistów i postimpresjonistów, a także rzeźbę i rzemiosło artystyczne.

Muzeum Zadkine'a zajmuje dom i ogrodową pracownię rzeźbiarza Osipa Zadkine'a w 6. dzielnicy, niedaleko Ogrodu Luksemburskiego. Stało się muzeum publicznym w 1982 roku i prezentuje około 300 jego rzeźb wraz z rysunkami, fotografiami i tapiseriami, a kolejne prace wystawione są w ogrodzie.

Przestrzeń wystawiennicza przy Place de la Concorde, zbudowana w 1861 roku jako kort do jeu de paume, poprzednika tenisa, i przekształcona w galerię w 1909 roku. Odnowiona w 1991 roku, jest dziś francuskim narodowym centrum fotografii i sztuki mediów, prezentującym zmieniające się wystawy współczesnych fotografów i artystów wideo.

Musée de l'Orangerie to galeria sztuki w zachodnim narożniku Ogrodu Tuileries, w dawnej oranżerii zbudowanej w 1852 roku, by chronić ogrodowe drzewka cytrusowe. Mieści osiem wielkich malowideł Claude'a Moneta z cyklu Lilie wodne, umieszczonych w dwóch owalnych salach, a także dzieła Cézanne'a, Matisse'a, Modiglianiego, Picassa, Renoira i Soutine'a.

Muzeum Rodina zajmuje Hôtel Biron, XVIII-wieczną rezydencję w 7. dzielnicy, wraz z otaczającym ją ogrodem. Gromadzi dzieła rzeźbiarza Auguste'a Rodina, w tym odlewy z brązu Myśliciela i Bram piekieł wystawione na zewnątrz. Muzeum otwarto w 1919 roku, po tym jak Rodin przekazał swoją kolekcję państwu francuskiemu.

Muzeum wojskowe w Hôtel des Invalides, kompleksie, który Ludwik XIV kazał wznieść w 1670 roku dla inwalidów wojennych. Utworzone w 1905 roku z dwóch starszych kolekcji, obejmuje historię wojskowości od starożytności do II wojny światowej, a w Kościele Inwalidów znajduje się grobowiec Napoleona, ukończony w 1861 roku, dwadzieścia lat po powrocie jego szczątków z Wyspy Świętej Heleny.

Muzeum Bourdelle'a zachowuje pracownię rzeźbiarza Antoine'a Bourdelle'a, który używał jej od 1885 roku aż do śmierci w 1929 roku, przy Rue Antoine Bourdelle 18. Otwarte jako muzeum w 1949 roku, zostało później rozbudowane przez architektów Henriego Gautruche'a i Christiana de Portzamparca. Kolekcja liczy ponad 500 jego prac z gipsu, marmuru i brązu.