Odkryj: Paryż

Muzeum figur woskowych przy Wielkich Bulwarach, założone w 1882 roku przez dziennikarza Arthura Meyera i nazwane od karykaturzysty Alfreda Grévina, jego pierwszego dyrektora artystycznego. Prezentuje około 450 figur woskowych postaci historycznych i współczesnych, a w nim Palais des Mirages, salę luster zbudowaną na Wystawę Światową 1900 roku.

Muzeum sztuki francuskiej z lat 1848–1914, mieszczące się w dawnym dworcu kolejowym Gare d'Orsay, zbudowanym w latach 1898–1900 według projektu Victora Laloux i innych. Otwarte jako muzeum w 1986 roku, posiada największą na świecie kolekcję obrazów impresjonistów i postimpresjonistów, a także rzeźbę i rzemiosło artystyczne.

Muzeum Zadkine'a zajmuje dom i ogrodową pracownię rzeźbiarza Osipa Zadkine'a w 6. dzielnicy, niedaleko Ogrodu Luksemburskiego. Stało się muzeum publicznym w 1982 roku i prezentuje około 300 jego rzeźb wraz z rysunkami, fotografiami i tapiseriami, a kolejne prace wystawione są w ogrodzie.

Ogród publiczny między Luwrem a Placem Zgody w 1. dzielnicy Paryża, założony przez Katarzynę Medycejską w 1564 roku jako teren Pałacu Tuileries i udostępniony publiczności w 1667 roku. Wzdłuż jego regularnych, obsadzonych drzewami alejek stoją posągi, fontanny i dwa ośmiokątne stawy.

Przestrzeń wystawiennicza przy Place de la Concorde, zbudowana w 1861 roku jako kort do jeu de paume, poprzednika tenisa, i przekształcona w galerię w 1909 roku. Odnowiona w 1991 roku, jest dziś francuskim narodowym centrum fotografii i sztuki mediów, prezentującym zmieniające się wystawy współczesnych fotografów i artystów wideo.

Musée de l'Orangerie to galeria sztuki w zachodnim narożniku Ogrodu Tuileries, w dawnej oranżerii zbudowanej w 1852 roku, by chronić ogrodowe drzewka cytrusowe. Mieści osiem wielkich malowideł Claude'a Moneta z cyklu Lilie wodne, umieszczonych w dwóch owalnych salach, a także dzieła Cézanne'a, Matisse'a, Modiglianiego, Picassa, Renoira i Soutine'a.

Neoklasycystyczny budynek przy Place de la Concorde zaprojektowany przez Ange'a-Jacques'a Gabriela i zbudowany w latach 1757–1774, najpierw jako królewska składnica mebli, a od 1789 do 2015 roku siedziba dowództwa francuskiej marynarki wojennej. Odrestaurowany i ponownie otwarty w 2021 roku, pokazuje umeblowane XVIII-wieczne apartamenty królewskiego zarządcy, złocone salony marynarki i dzieła z kolekcji Al Thani.

Katolicki kościół parafialny przy Place de la Madeleine w 8. dzielnicy Paryża, zbudowany w formie greckiej świątyni i otoczony kolumnami korynckimi. Zaplanowany za Ludwika XV, przeprojektowany przez Napoleona jako pomnik jego armii i ukończony jako kościół dopiero w 1842 roku, mieści freski i rzeźby XIX-wiecznych artystów francuskich.

Muzeum Rodina zajmuje Hôtel Biron, XVIII-wieczną rezydencję w 7. dzielnicy, wraz z otaczającym ją ogrodem. Gromadzi dzieła rzeźbiarza Auguste'a Rodina, w tym odlewy z brązu Myśliciela i Bram piekieł wystawione na zewnątrz. Muzeum otwarto w 1919 roku, po tym jak Rodin przekazał swoją kolekcję państwu francuskiemu.

Kaplica Ekspiacyjna to neoklasycystyczna kaplica w 8. dzielnicy, zbudowana w latach 1816–1826 na miejscu dawnego cmentarza Madeleine, gdzie po egzekucji pochowano Ludwika XVI i Marię Antoninę. Zaprojektowana przez Pierre'a-François-Léonarda Fontaine'a, stoi w otoczonym murem ogrodzie Square Louis XVI.

Muzeum wojskowe w Hôtel des Invalides, kompleksie, który Ludwik XIV kazał wznieść w 1670 roku dla inwalidów wojennych. Utworzone w 1905 roku z dwóch starszych kolekcji, obejmuje historię wojskowości od starożytności do II wojny światowej, a w Kościele Inwalidów znajduje się grobowiec Napoleona, ukończony w 1861 roku, dwadzieścia lat po powrocie jego szczątków z Wyspy Świętej Heleny.

Katakumby paryskie to podziemne ossuaria w dawnych kamieniołomach pod miastem, do których wchodzi się przez mały pawilon w pobliżu Place Denfert-Rochereau. Od 1786 roku przeniesiono tu szczątki ponad sześciu milionów ludzi z przepełnionych paryskich cmentarzy. Oznakowana trasa prowadzi zwiedzających przez około 1,5 kilometra tuneli wyłożonych kośćmi.

Muzeum Bourdelle'a zachowuje pracownię rzeźbiarza Antoine'a Bourdelle'a, który używał jej od 1885 roku aż do śmierci w 1929 roku, przy Rue Antoine Bourdelle 18. Otwarte jako muzeum w 1949 roku, zostało później rozbudowane przez architektów Henriego Gautruche'a i Christiana de Portzamparca. Kolekcja liczy ponad 500 jego prac z gipsu, marmuru i brązu.

Muzeum Wyzwolenia Paryża – Muzeum Generała Leclerca – Muzeum Jeana Moulina zajmuje dawne pawilony rogatkowe przy Place Denfert-Rochereau, nad bunkrem, który w sierpniu 1944 roku służył jako stanowisko dowodzenia pułkownika Rol-Tanguya. Przeniesione pod ten adres w 2019 roku, przedstawia wyzwolenie Paryża i ruch oporu w czasie wojny.

Pałac w stylu Beaux-Arts zbudowany na Wystawę Światową 1900 roku przez architekta Charles'a Giraulta, naprzeciw Grand Palais po drugiej stronie Avenue Winston-Churchill. Mieści Muzeum Sztuk Pięknych Miasta Paryża, ze zbiorami od starożytności do XX wieku, w tym kolekcją Dutuit z dziełami średniowiecza i renesansu oraz kolekcją Tuck z XVIII-wiecznymi meblami.

Muzeum Życia Romantycznego zajmuje kamienicę z lat 30. XIX wieku w 9. dzielnicy, niegdyś paryski dom malarza Ary'ego Scheffera. Otwarte jako muzeum w 1982 roku, na pierwszym piętrze ma sale poświęcone pisarce George Sand, a na drugim obrazy, rzeźby i meble z epoki romantyzmu.

Siedziba François-Mitterrand to główny budynek Bibliothèque nationale de France, zaprojektowany przez architekta Dominique'a Perraulta i otwarty w 1996 roku wokół esplanady z czterema szklanymi wieżami w kształcie otwartych książek. Mieści bibliotekę publiczną, bibliotekę naukową i przestrzenie wystawowe.

Przeszklona hala wystawowa w 8. dzielnicy Paryża, zbudowana na Wystawę Światową 1900 roku na miejscu dawnego Pałacu Przemysłu. Jej kamienne fasady w stylu Beaux-Arts i sklepienia z żelaza i szkła, odnowione i ponownie otwarte w 2025 roku, goszczą dziś czasowe wystawy sztuki i wydarzenia.

Cmentarz otwarty w 1804 roku na rozkaz Napoleona Bonapartego, zaprojektowany przez architekta Alexandre'a-Théodore'a Brongniarta na 44 hektarach krajobrazowych, obsadzonych drzewami alejek we wschodnim Paryżu. Pochowano tu ponad milion osób, w tym Fryderyka Chopina, Honoré de Balzaka, Oscara Wilde'a i Jima Morrisona; w 1894 roku dodano kolumbarium i krematorium.

Archiwum i muzeum filmu założone w 1936 roku przez Henriego Langlois i Lotte Eisner, mieszczące się od 2005 roku w budynku Franka Gehry'ego w Bercy, w którym wcześniej działało American Center. Posiada jedną z największych na świecie kolekcji dokumentów i przedmiotów związanych z filmem i prowadzi Musée Méliès, poświęcone pionierowi kina Georges'owi Mélièsowi.