Odkryj: Paryż

Muzeum sztuki francuskiej z lat 1848–1914, mieszczące się w dawnym dworcu kolejowym Gare d'Orsay, zbudowanym w latach 1898–1900 według projektu Victora Laloux i innych. Otwarte jako muzeum w 1986 roku, posiada największą na świecie kolekcję obrazów impresjonistów i postimpresjonistów, a także rzeźbę i rzemiosło artystyczne.

Muzeum Zadkine'a zajmuje dom i ogrodową pracownię rzeźbiarza Osipa Zadkine'a w 6. dzielnicy, niedaleko Ogrodu Luksemburskiego. Stało się muzeum publicznym w 1982 roku i prezentuje około 300 jego rzeźb wraz z rysunkami, fotografiami i tapiseriami, a kolejne prace wystawione są w ogrodzie.

Opera Garnier to gmach opery przy Place de l'Opéra w centrum Paryża, zbudowany w latach 1861–1875 według projektu Charles'a Garniera dla Napoleona III. Jej widownia mieści około 1979 osób pod malowanym plafonem Marca Chagalla. Do 1989 roku była główną sceną Opery Paryskiej, a dziś służy głównie baletowi.

Przestrzeń wystawiennicza przy Place de la Concorde, zbudowana w 1861 roku jako kort do jeu de paume, poprzednika tenisa, i przekształcona w galerię w 1909 roku. Odnowiona w 1991 roku, jest dziś francuskim narodowym centrum fotografii i sztuki mediów, prezentującym zmieniające się wystawy współczesnych fotografów i artystów wideo.

Musée de l'Orangerie to galeria sztuki w zachodnim narożniku Ogrodu Tuileries, w dawnej oranżerii zbudowanej w 1852 roku, by chronić ogrodowe drzewka cytrusowe. Mieści osiem wielkich malowideł Claude'a Moneta z cyklu Lilie wodne, umieszczonych w dwóch owalnych salach, a także dzieła Cézanne'a, Matisse'a, Modiglianiego, Picassa, Renoira i Soutine'a.

Katolicki kościół parafialny przy Place de la Madeleine w 8. dzielnicy Paryża, zbudowany w formie greckiej świątyni i otoczony kolumnami korynckimi. Zaplanowany za Ludwika XV, przeprojektowany przez Napoleona jako pomnik jego armii i ukończony jako kościół dopiero w 1842 roku, mieści freski i rzeźby XIX-wiecznych artystów francuskich.

Muzeum Rodina zajmuje Hôtel Biron, XVIII-wieczną rezydencję w 7. dzielnicy, wraz z otaczającym ją ogrodem. Gromadzi dzieła rzeźbiarza Auguste'a Rodina, w tym odlewy z brązu Myśliciela i Bram piekieł wystawione na zewnątrz. Muzeum otwarto w 1919 roku, po tym jak Rodin przekazał swoją kolekcję państwu francuskiemu.

Muzeum wojskowe w Hôtel des Invalides, kompleksie, który Ludwik XIV kazał wznieść w 1670 roku dla inwalidów wojennych. Utworzone w 1905 roku z dwóch starszych kolekcji, obejmuje historię wojskowości od starożytności do II wojny światowej, a w Kościele Inwalidów znajduje się grobowiec Napoleona, ukończony w 1861 roku, dwadzieścia lat po powrocie jego szczątków z Wyspy Świętej Heleny.

Muzeum Bourdelle'a zachowuje pracownię rzeźbiarza Antoine'a Bourdelle'a, który używał jej od 1885 roku aż do śmierci w 1929 roku, przy Rue Antoine Bourdelle 18. Otwarte jako muzeum w 1949 roku, zostało później rozbudowane przez architektów Henriego Gautruche'a i Christiana de Portzamparca. Kolekcja liczy ponad 500 jego prac z gipsu, marmuru i brązu.

Muzeum Wyzwolenia Paryża – Muzeum Generała Leclerca – Muzeum Jeana Moulina zajmuje dawne pawilony rogatkowe przy Place Denfert-Rochereau, nad bunkrem, który w sierpniu 1944 roku służył jako stanowisko dowodzenia pułkownika Rol-Tanguya. Przeniesione pod ten adres w 2019 roku, przedstawia wyzwolenie Paryża i ruch oporu w czasie wojny.

Pałac w stylu Beaux-Arts zbudowany na Wystawę Światową 1900 roku przez architekta Charles'a Giraulta, naprzeciw Grand Palais po drugiej stronie Avenue Winston-Churchill. Mieści Muzeum Sztuk Pięknych Miasta Paryża, ze zbiorami od starożytności do XX wieku, w tym kolekcją Dutuit z dziełami średniowiecza i renesansu oraz kolekcją Tuck z XVIII-wiecznymi meblami.

Muzeum Życia Romantycznego zajmuje kamienicę z lat 30. XIX wieku w 9. dzielnicy, niegdyś paryski dom malarza Ary'ego Scheffera. Otwarte jako muzeum w 1982 roku, na pierwszym piętrze ma sale poświęcone pisarce George Sand, a na drugim obrazy, rzeźby i meble z epoki romantyzmu.

Siedziba François-Mitterrand to główny budynek Bibliothèque nationale de France, zaprojektowany przez architekta Dominique'a Perraulta i otwarty w 1996 roku wokół esplanady z czterema szklanymi wieżami w kształcie otwartych książek. Mieści bibliotekę publiczną, bibliotekę naukową i przestrzenie wystawowe.

Przeszklona hala wystawowa w 8. dzielnicy Paryża, zbudowana na Wystawę Światową 1900 roku na miejscu dawnego Pałacu Przemysłu. Jej kamienne fasady w stylu Beaux-Arts i sklepienia z żelaza i szkła, odnowione i ponownie otwarte w 2025 roku, goszczą dziś czasowe wystawy sztuki i wydarzenia.

Archiwum i muzeum filmu założone w 1936 roku przez Henriego Langlois i Lotte Eisner, mieszczące się od 2005 roku w budynku Franka Gehry'ego w Bercy, w którym wcześniej działało American Center. Posiada jedną z największych na świecie kolekcji dokumentów i przedmiotów związanych z filmem i prowadzi Musée Méliès, poświęcone pionierowi kina Georges'owi Mélièsowi.

Moulin Rouge to kabaret w dzielnicy Pigalle, otwarty w 1889 roku i rozpoznawalny po czerwonym wiatraku na fasadzie. Wiąże się z początkami współczesnego kankana i co wieczór wystawia rewię; pierwotny budynek spłonął w 1915 roku i po odbudowie ponownie otwarto go w 1925 roku.

Sacré-Cœur to rzymskokatolicka bazylika na wzgórzu Montmartre, zbudowana w latach 1875–1914 w stylu romańsko-bizantyjskim z trawertynu, który bieleje od deszczu. Na jej kopułę można wejść, by podziwiać widok na Paryż, a we wnętrzu nad prezbiterium znajduje się wielka mozaika Chrystusa.

Dalí Paris, dawniej Espace Dalí, to muzeum w pobliżu Place du Tertre na Montmartrze poświęcone Salvadorowi Dalemu. Otwarte w 1991 roku, prezentuje około 300 rzeźb, rycin i litografii opartych na surrealistycznej twórczości Dalego, wybranych z kolekcji Dalí Universe.

Muzeum w zespole XVII-wiecznych domów na Montmartrze, w tym Maison du Bel Air, w którym od 1680 roku mieszkał aktor Rosimond. Renoir malował tu w 1876 roku, a później mieszkali i pracowali tu Suzanne Valadon i jej syn Maurice Utrillo. Otwarte w 1960 roku, pokazuje obrazy, fotografie i plakaty o historii dzielnicy, w ogrodzie ponownie obsadzonym według obrazów Renoira.

Muzeum Jacquemart-André zajmuje rezydencję zbudowaną w latach 1869–1875 dla bankiera Édouarda André przy Boulevard Haussmann. On i jego żona, malarka Nélie Jacquemart, wypełnili ją sztuką włoskiego renesansu i francuską sztuką XVIII wieku, którą ona zapisała Institut de France. Otwarte jako muzeum w 1913 roku, zachowuje oryginalne umeblowane wnętrza.