Odkryj: Paryż

Muzeum Wyzwolenia Paryża – Muzeum Generała Leclerca – Muzeum Jeana Moulina zajmuje dawne pawilony rogatkowe przy Place Denfert-Rochereau, nad bunkrem, który w sierpniu 1944 roku służył jako stanowisko dowodzenia pułkownika Rol-Tanguya. Przeniesione pod ten adres w 2019 roku, przedstawia wyzwolenie Paryża i ruch oporu w czasie wojny.

Jednoprzęsłowy stalowy most łukowy na Sekwanie w Paryżu, zbudowany w latach 1896–1900 i nazwany na cześć cara Rosji Aleksandra III, który w 1892 roku podpisał sojusz francusko-rosyjski. Jego projekt w stylu Beaux-Arts autorstwa Josepha Cassien-Bernarda i Gastona Cousina obejmuje secesyjne latarnie i cztery złocone posągi Sław przy wjazdach.

Pałac w stylu Beaux-Arts zbudowany na Wystawę Światową 1900 roku przez architekta Charles'a Giraulta, naprzeciw Grand Palais po drugiej stronie Avenue Winston-Churchill. Mieści Muzeum Sztuk Pięknych Miasta Paryża, ze zbiorami od starożytności do XX wieku, w tym kolekcją Dutuit z dziełami średniowiecza i renesansu oraz kolekcją Tuck z XVIII-wiecznymi meblami.

Muzeum Życia Romantycznego zajmuje kamienicę z lat 30. XIX wieku w 9. dzielnicy, niegdyś paryski dom malarza Ary'ego Scheffera. Otwarte jako muzeum w 1982 roku, na pierwszym piętrze ma sale poświęcone pisarce George Sand, a na drugim obrazy, rzeźby i meble z epoki romantyzmu.

Siedziba François-Mitterrand to główny budynek Bibliothèque nationale de France, zaprojektowany przez architekta Dominique'a Perraulta i otwarty w 1996 roku wokół esplanady z czterema szklanymi wieżami w kształcie otwartych książek. Mieści bibliotekę publiczną, bibliotekę naukową i przestrzenie wystawowe.

Przeszklona hala wystawowa w 8. dzielnicy Paryża, zbudowana na Wystawę Światową 1900 roku na miejscu dawnego Pałacu Przemysłu. Jej kamienne fasady w stylu Beaux-Arts i sklepienia z żelaza i szkła, odnowione i ponownie otwarte w 2025 roku, goszczą dziś czasowe wystawy sztuki i wydarzenia.

Cmentarz otwarty w 1804 roku na rozkaz Napoleona Bonapartego, zaprojektowany przez architekta Alexandre'a-Théodore'a Brongniarta na 44 hektarach krajobrazowych, obsadzonych drzewami alejek we wschodnim Paryżu. Pochowano tu ponad milion osób, w tym Fryderyka Chopina, Honoré de Balzaka, Oscara Wilde'a i Jima Morrisona; w 1894 roku dodano kolumbarium i krematorium.

Archiwum i muzeum filmu założone w 1936 roku przez Henriego Langlois i Lotte Eisner, mieszczące się od 2005 roku w budynku Franka Gehry'ego w Bercy, w którym wcześniej działało American Center. Posiada jedną z największych na świecie kolekcji dokumentów i przedmiotów związanych z filmem i prowadzi Musée Méliès, poświęcone pionierowi kina Georges'owi Mélièsowi.

Moulin Rouge to kabaret w dzielnicy Pigalle, otwarty w 1889 roku i rozpoznawalny po czerwonym wiatraku na fasadzie. Wiąże się z początkami współczesnego kankana i co wieczór wystawia rewię; pierwotny budynek spłonął w 1915 roku i po odbudowie ponownie otwarto go w 1925 roku.

Sacré-Cœur to rzymskokatolicka bazylika na wzgórzu Montmartre, zbudowana w latach 1875–1914 w stylu romańsko-bizantyjskim z trawertynu, który bieleje od deszczu. Na jej kopułę można wejść, by podziwiać widok na Paryż, a we wnętrzu nad prezbiterium znajduje się wielka mozaika Chrystusa.

Dalí Paris, dawniej Espace Dalí, to muzeum w pobliżu Place du Tertre na Montmartrze poświęcone Salvadorowi Dalemu. Otwarte w 1991 roku, prezentuje około 300 rzeźb, rycin i litografii opartych na surrealistycznej twórczości Dalego, wybranych z kolekcji Dalí Universe.

Muzeum w zespole XVII-wiecznych domów na Montmartrze, w tym Maison du Bel Air, w którym od 1680 roku mieszkał aktor Rosimond. Renoir malował tu w 1876 roku, a później mieszkali i pracowali tu Suzanne Valadon i jej syn Maurice Utrillo. Otwarte w 1960 roku, pokazuje obrazy, fotografie i plakaty o historii dzielnicy, w ogrodzie ponownie obsadzonym według obrazów Renoira.

Pola Elizejskie to aleja o długości około 1,9 kilometra między Place de la Concorde a Łukiem Triumfalnym, obsadzona platanami, ze sklepami, kinami i kawiarniami. Wytyczona jako ogrodowa promenada w XVII wieku, obecny kształt zyskała dzięki XIX-wiecznej przebudowie.

Muzeum Jacquemart-André zajmuje rezydencję zbudowaną w latach 1869–1875 dla bankiera Édouarda André przy Boulevard Haussmann. On i jego żona, malarka Nélie Jacquemart, wypełnili ją sztuką włoskiego renesansu i francuską sztuką XVIII wieku, którą ona zapisała Institut de France. Otwarte jako muzeum w 1913 roku, zachowuje oryginalne umeblowane wnętrza.

Muzeum Cernuschiego to muzeum sztuki azjatyckiej przy Avenue Vélasquez, niedaleko Parc Monceau, założone w 1898 roku przez bankiera i kolekcjonera Henriego Cernuschiego w jego dawnej rezydencji. Jego kolekcja około 15 000 obiektów, głównie chińskich i japońskich, obejmuje XVIII-wiecznego brązowego Buddę z Meguro i archaiczne chińskie brązy.

Musée du quai Branly – Jacques Chirac to muzeum antropologiczne w pobliżu wieży Eiffla, zaprojektowane przez architekta Jeana Nouvela i otwarte w 2006 roku. Jego kolekcja obejmuje sztukę i kulturę materialną Afryki, Azji, Oceanii i obu Ameryk, eksponowaną wzdłuż krętej rampy i w budynku od strony ogrodu. Część fasady od ulicy pokrywa zielona ściana z roślin.

Muzeum Sztuki Nowoczesnej Miasta Paryża zajmuje wschodnie skrzydło Palais de Tokyo, zbudowanego na Wystawę Międzynarodową 1937 roku. Otwarte w 1961 roku i ponownie w 2019 roku po renowacji, posiada około 15 000 dzieł sztuki XX i XXI wieku, w tym obrazy Picassa, Matisse'a, Braque'a i Légera.

Palais de Tokyo to budynek przy Avenue du Président Wilson zbudowany na Wystawę Międzynarodową 1937 roku. W jego zachodnim skrzydle od 2002 roku działa centrum sztuki współczesnej, organizujące wystawy czasowe w dużych galeriach w stylu industrialnym. Wschodnie skrzydło mieści miejskie Muzeum Sztuki Nowoczesnej.

Cité de l'Économie, znana jako Citéco, to muzeum ekonomii mieszczące się w Hôtel Gaillard, neogotyckiej rezydencji zbudowanej dla bankiera Émile'a Gaillarda według projektu architekta Julesa Février. Udostępnione publiczności w czerwcu 2019 roku, ma interaktywne ekspozycje o pojęciach i historii ekonomii.

Palais Galliera to pałac w stylu włoskiego renesansu zbudowany w latach 1879–1894 przez architekta Léona Ginaina, ufundowany przez księżnę Galliera. Jest muzeum mody miasta Paryża, posiadającym około 70 000 strojów i dodatków od XVIII wieku do dziś, pokazywanych na zmieniających się wystawach czasowych, a nie na stałej ekspozycji.