Odkryj: Paryż

Notre-Dame w Paryżu to gotycka katolicka katedra na Île de la Cité, zbudowana w latach 1163–1345. Pożar w 2019 roku zniszczył jej dach i iglicę; po renowacji katedrę ponownie otwarto w grudniu 2024 roku. Zwiedzający mogą oglądać jej łuki przyporowe, rozety, rzeźbione portale i Wielkie Organy.

Sainte-Chapelle to gotycka kaplica królewska zbudowana w XIII wieku w obrębie dawnego Palais de la Cité na Île de la Cité. Ufundował ją król Ludwik IX, by pomieścić relikwie Męki Pańskiej; słynie z witraży wznoszących się na wysokość niemal 15 metrów. Kaplica stoi dziś w obrębie kompleksu paryskiego Pałacu Sprawiedliwości.

Muzeum Cognacq-Jay to muzeum XVIII-wiecznego rzemiosła artystycznego w Hôtel Donon, renesansowej rezydencji w Marais. Kolekcja około 1200 obiektów, zgromadzona w latach 1900–1925 przez założycieli domu towarowego Théodore'a-Ernesta Cognacqa i Marie-Louise Jaÿ, obejmuje obrazy Fragonarda, Chardina i Bouchera, a także porcelanę i biżuterię.

Muzeum historii Paryża, otwarte w 1880 roku w XVI-wiecznym Hôtel Carnavalet i rozszerzone w 1989 roku o sąsiedni Hôtel Le Peletier de Saint-Fargeau. Jego około 625 000 obiektów przedstawia dzieje miasta od prehistorii przez oświecenie i rewolucję po XX wiek, w czterdziestu salach po renowacji z 2021 roku.

Narodowe Muzeum Picassa w Paryżu zajmuje Hôtel Salé, XVII-wieczną rezydencję w dzielnicy Marais, i mieści kolekcję poświęconą Pablowi Picassowi. Jego około 5000 dzieł obejmuje obrazy, rzeźby, rysunki, ceramikę i grafiki, a także osobiste archiwum artysty. Większość prac pochodzi ze spadku po jego śmierci w 1973 roku.

Mennica Paryska to instytucja bijąca francuskie monety, założona w IX wieku i mieszcząca się od lat 70. XVIII wieku w neoklasycystycznym budynku przy Quai de Conti projektu architekta Jacques'a-Denisa Antoine'a. Produkcję monet przeniesiono do Pessac w 1973 roku, a paryski budynek mieści dziś muzeum ze zbiorami numizmatycznymi.

Teatr kabaretowy w Dzielnicy Łacińskiej, na miejscu sali zbudowanej po raz pierwszy w 1803 roku. Obecny budynek, ukończony w 1889 roku, ma metalową konstrukcję zaprojektowaną przez Gustave'a Eiffla, wzniesioną w tym samym czasie co jego wieża. Ponownie otwarty jako kabaret w 1977 roku, mieści 720 osób na wieczornych przedstawieniach z kolacją, z rewią i baletem.

Bourse de Commerce to okrągły XVIII-wieczny budynek w centrum Paryża, zbudowany w latach 1763–1767 jako giełda zbożowa i zwieńczony kopułą przebudowaną w XIX wieku z miedzi i szkła. Od 2021 roku mieści Pinault Collection sztuki współczesnej, z galeriami wokół rotundy pod kopułą, na podstawie 50-letniej dzierżawy od miasta.

Dom Wiktora Hugo to muzeum pisarza przy Place des Vosges, w mieszkaniu, w którym Wiktor Hugo mieszkał od 1832 do 1848 roku. Wśród pokoi są salon w stylu chińskim, który sam urządził, i jadalnia w stylu średniowiecznym, prowadzące do rekonstrukcji sypialni, w której zmarł w 1885 roku.

Musée des Arts et Métiers to muzeum nauki i techniki w 3. dzielnicy, założone w 1794 roku i mieszczące się częściowo w dawnym przeoracie Saint-Martin-des-Champs. Jego kolekcja obejmuje wahadło Foucaulta, wczesne samoloty Louisa Blériota i Clémenta Adera oraz maszynę liczącą Blaise'a Pascala.

Luwr to narodowe muzeum sztuki mieszczące się w dawnym Pałacu Luwru na prawym brzegu Sekwany. Jego kolekcja obejmuje okres od starożytności do połowy XIX wieku, w tym Mona Lisę i Wenus z Milo. Szklaną piramidę wejściową na Cour Napoléon dodano w 1989 roku.

Instytucja sztuki współczesnej założona w 1984 roku przez dom luksusowy Cartier. W 2025 roku przeniosła się do nowego budynku przy Place du Palais-Royal, naprzeciw Luwru, zaprojektowanego przez architekta Jeana Nouvela. Prezentuje zmieniające się wystawy sztuki współczesnej i posiada kolekcję ponad 1500 dzieł.

Dawny pałac królewski przy Rue Saint-Honoré w 1. dzielnicy Paryża, zbudowany dla kardynała Richelieu w latach 1633–1639, a później siedziba książąt Orleanu. Budynek mieści dziś Ministerstwo Kultury, Radę Stanu i Radę Konstytucyjną; jego ogród z arkadami i dziedzińce są otwarte dla publiczności, wnętrza nie.

BnF Richelieu to historyczna siedziba Bibliothèque nationale de France przy rue de Richelieu 58, ze specjalistycznymi czytelniami rękopisów, grafik, monet i muzyki. Jej odnowione muzeum w Galerie Mazarin prezentuje około 900 obiektów od starożytności do dziś, w tym Grand Camée de France.

Kino w stylu art déco przy Wielkich Bulwarach, otwarte w grudniu 1932 roku przez architektów Auguste'a Bluysena i Johna Ebersona w stylu inspirowanym nowojorskim Radio City Music Hall. Jego fasada i główna sala na ponad 2700 miejsc zostały wpisane do rejestru zabytków w 1981 roku. Zwiedzanie z przewodnikiem, Rex Studios, prowadzi za ekran i przez pomieszczenia techniczne.

Wielka Galeria Ewolucji to galeria historii naturalnej w Jardin des Plantes, w przeszklonej hali zbudowanej w 1889 roku. Renowacja z 1994 roku przekształciła ją w ekspozycję o ewolucji i bioróżnorodności, z około 9500 wypchanymi okazami rozmieszczonymi na kilku piętrach, w tym stadem zwierząt afrykańskiej sawanny w nawie centralnej.

Meczet w 5. dzielnicy Paryża, ukończony w 1926 roku w stylu neomauretańskim wokół dziedzińca wzorowanego na Alhambrze w Grenadzie. Najstarszy meczet we Francji kontynentalnej, mieści sale modlitw, bibliotekę, ogród, hammam, sklep z pamiątkami i restaurację.

Galeria Muséum national d'Histoire naturelle w Jardin des Plantes, zaprojektowana przez Charles'a Rohaulta de Fleury i otwarta w 1841 roku jako pierwszy we Francji budynek wzniesiony specjalnie na muzeum. Jej wystawa „Skarby Ziemi” prezentuje około 600 minerałów, kamieni szlachetnych i olbrzymich kryształów z szerszej kolekcji liczącej około 770 000 okazów.

Saint-Roch to barokowo-klasycystyczny kościół parafialny przy Rue Saint-Honoré w centrum Paryża, zbudowany w latach 1653–1740 i poświęcony św. Rochowi. Jego długa nawa prowadzi obok kilku kaplic bocznych do owalnego sanktuarium za ołtarzem głównym. W kościele odbywają się też wieczorne koncerty pod nazwą Les Nuits de Saint-Roch.

Muzeum figur woskowych przy Wielkich Bulwarach, założone w 1882 roku przez dziennikarza Arthura Meyera i nazwane od karykaturzysty Alfreda Grévina, jego pierwszego dyrektora artystycznego. Prezentuje około 450 figur woskowych postaci historycznych i współczesnych, a w nim Palais des Mirages, salę luster zbudowaną na Wystawę Światową 1900 roku.