Odkryj: Santiponce

Klasztor San Isidoro del Campo w Santiponce ufundował w 1301 roku Alonso Pérez de Guzmán jako miejsce pochówku swojej rodziny. W jego bliźniaczych kościołach znajduje się ołtarz Juana Martíneza Montañésa, a Krużganek Zmarłych jest dziełem sztuki mudéjar. Mnichem był tu Casiodoro de Reina, późniejszy tłumacz pierwszej pełnej Biblii w języku hiszpańskim.

Italika to stanowisko rzymskiego miasta w Santiponce, założonego w 206 roku p.n.e. przez Scypiona dla weteranów drugiej wojny punickiej, miejsce urodzenia cesarzy Trajana i Hadriana. Zwiedzający spacerują po siatce ulic, oglądają domy z mozaikowymi posadzkami i wchodzą do amfiteatru, który mieścił niegdyś około 25 000 widzów.

Isla Mágica to park tematyczny na wyspie Isla de la Cartuja w Sewilli, zbudowany na części terenu Expo '92 i otwarty w 1997 roku. Jego strefy tematyczne nawiązują do hiszpańskich wypraw do Ameryki, z kolejkami górskimi, atrakcjami wodnymi i pokazami wokół centralnego jeziora, a w 2014 roku obok dodano park wodny Agua Mágica.

Muzeum Sztuk Pięknych w Sewilli zajmuje dawny klasztor La Merced Calzada, przebudowany na początku XVII wieku przez Juana de Oviedo, a jako muzeum działa od 1835 roku. Jego galerie i trzy krużganki mieszczą sztukę hiszpańską od średniowiecza do początku XX wieku, z dużym zespołem sewilskiego malarstwa barokowego Murilla, Zurbarána i Valdésa Leala.

Setas de Sevilla, zaprojektowane jako Metropol Parasol przez niemieckiego architekta Jürgena Mayera, to drewniana konstrukcja z sześciu parasoli nad Plaza de la Encarnación, ukończona w 2011 roku. Ma około 150 na 70 metrów i 26 metrów wysokości, osłania targ i Antiquarium z pozostałościami rzymskimi, a kładki na jej dachu oferują widok na stare miasto.

Palacio de las Dueñas to pałac w centrum Sewilli zbudowany w XV i XVI wieku w stylu łączącym gotyk-mudéjar z renesansem, od 1612 roku należący do rodu Alba. Zwiedzający oglądają arkadowe dziedzińce, ogrody i sale z kolekcją sztuki liczącą ponad 1400 obiektów; w 1875 roku urodził się tu poeta Antonio Machado.

Plaza de toros de la Real Maestranza to sewilska arena walk byków, należąca do Real Maestranza de Caballería, szlacheckiej korporacji jeździeckiej. Budowana etapami od połowy XVIII wieku i zamknięta w 1881 roku, mieści około 12 000 widzów za biało-ochrową barokową fasadą przy Paseo de Colón. Zwiedzanie z audioprzewodnikiem obejmuje trybuny, arenę i sale wystawowe.

Casa de Pilatos to pałac w Sewilli zbudowany głównie w XV i XVI wieku przez rodzinę Enríquez de Ribera i wciąż będący rezydencją książąt Medinaceli. Łączy tradycję gotycko-mudéjar z formami włoskiego renesansu, wokół głównego dziedzińca z fontanną, ogrodów i około 150 wzorów płytek azulejo z lat 30. XVI wieku autorstwa Diega i Juana Pulidów.

Katedra w Sewilli, Katedra Najświętszej Marii Panny Stolicy, to gotycka katedra ukończona na początku XVI wieku w miejscu almohadzkiego meczetu miasta, którego minaret przetrwał jako dzwonnica Giralda o wysokości 104,5 metra. Wewnątrz znajdują się złocony ołtarz główny, Kaplica Królewska i grobowiec Krzysztofa Kolumba.

Espacio Exploraterra to centrum Fundacji Nao Victoria nad Gwadalkiwirem, w pobliżu Torre del Oro. Wystawa stała opowiada historię pierwszej podróży dookoła świata Magellana i Elcano za pomocą materiałów audiowizualnych, scenografii i faksymiliów, a zwiedzający mogą wejść na pokład Nao Victoria 500, pełnowymiarowej repliki statku zbudowanej w Punta Umbría i zwodowanej w 2020 roku.

Casa de Salinas to XVI-wieczny prywatny pałac na starym mieście w pobliżu katedry, zbudowany w 1577 roku przez Baltasara de Jaén i od XX wieku należący do rodziny Salinas. Zwiedzanie z audioprzewodnikiem pokazuje jego dwukondygnacyjny główny dziedziniec z marmurowymi kolumnami, XVI-wieczne stiuki i płytki z Triany oraz rzymską mozaikę Bachusa z II wieku, pochodzącą z Italiki.

Archiwum Generalne Indii wypełnia dawną giełdę kupiecką Sewilli, renesansowy budynek zaprojektowany przez Juana de Herrerę i zbudowany pod koniec XVI wieku. Założone przez Karola III i otwarte w 1785 roku, przechowuje dokumenty imperium hiszpańskiego w obu Amerykach i Azji; zwiedzający oglądają budynek i wystawy dokumentów.

Torre del Oro to dwunastoboczna wieża strażnicza nad brzegiem Gwadalkiwiru, zbudowana przez Almohadów w latach 1220–1221 do kontrolowania dostępu do Sewilli od strony rzeki. Drugą kondygnację dodano w XIV wieku, a cylindryczne zwieńczenie z kopułą w 1760 roku, po trzęsieniu ziemi w 1755 roku. Mieści muzeum morskie marynarki wojennej z modelami statków, przyrządami i mapami.

Królewski Alkazar w Sewilli to zespół pałacowy, który wyrósł z islamskiej cytadeli rozpoczętej w X wieku i został przebudowany po kastylijskim podboju w 1248 roku. Jego centrum stanowi pałac w stylu mudéjar, który Piotr I zbudował w latach 60. XIV wieku wokół Patio de las Doncellas, a obok znajdują się sale gotyckie i renesansowe oraz rozległe ogrody.

Plaza de España to półkolisty zespół na skraju Parku Marii Luizy, zaprojektowany przez Aníbala Gonzáleza i zbudowany w latach 1914–1928 na Wystawę Iberoamerykańską w 1929 roku. Jego ceglane budynki z dwiema wieżami otaczają plac z centralną fontanną i kanałem, przez który przerzucono cztery mosty, obrzeżony ławkami z płytek poświęconymi prowincjom Hiszpanii.

Park Marii Luizy (Parque de María Luisa) to główny park publiczny Sewilli, założony na dawnych ogrodach Pałacu San Telmo, które infantka María Luisa Fernanda podarowała miastu w 1893 roku. Jean-Claude Nicolas Forestier przeprojektował go od 1911 roku na Wystawę Iberoamerykańską w 1929 roku, z fontannami, stawami, ławkami z płytek, palmami i drzewami pomarańczowymi wokół Plaza de España i Plaza de América.

Akwarium w Sewilli zostało otwarte w 2014 roku na nabrzeżu Muelle de las Delicias nad Gwadalkiwirem. Trasa podąża śladem wyprawy Magellana i Elcano z Gwadalkiwiru przez Atlantyk do regionu Indo-Pacyfiku, przez około 35 zbiorników z ponad 400 gatunkami, w tym oceanarium o pojemności około dwóch milionów litrów ze słupem wody o wysokości prawie dziewięciu metrów.