Odkryj wszystkie kraje (42)

Błękitna Laguna to geotermalne spa na polu lawowym na półwyspie Reykjanes, około 5 km na północ od Grindavíku, u stóp góry Þorbjörn. Jej mlecznoniebieska woda to geotermalna woda morska z sąsiedniej elektrowni Svartsengi; krzemionka nadaje jej kolor i osadza się na dnie jako białe błoto, a temperatura w strefie kąpielowej wynosi średnio 37–39 °C.

Dynjandi to wodospad w fiordzie Arnarfjörður na Fiordach Zachodnich, około 38 km na południe od Ísafjörður w linii prostej i znacznie dalej drogą. Rzeka Dynjandisá spada z wysokości około 100 m po szerokiej, schodkowej ścianie skalnej, która rozszerza się ku dołowi, a poniżej tworzy schody mniejszych wodospadów. Od 1981 roku wodospad jest chronionym pomnikiem przyrody.

Helgafell, „święta góra”, to wzgórze o wysokości 73 metrów około 4 km na południe od Stykkishólmuru, które według Sagi o mieszkańcach Eyr osadnik Þórólfur Mostrarskegg uważał za święte. W gospodarstwie u jego stóp mieszkała i została pochowana Guðrún Ósvífursdóttir z Sagi o ludziach z Doliny Łososiowej; obok stoją drewniany kościół z 1903 roku i ślady średniowiecznego klasztoru, a ścieżka prowadzi od jej grobu na szczyt.

Norska húsið, czyli Dom Norweski, w Stykkishólmurze zbudowano w 1832 roku dla kupca Árniego Thorlaciusa z drewna przyciętego na wymiar w Norwegii; był pierwszym piętrowym domem mieszkalnym na Islandii. Mieści muzeum regionalne Snæfellsnes i Hnappadalur, z pokojami częściowo przywróconymi do pierwotnego stylu, otwartym magazynem na strychu i zmieniającymi się wystawami.

Stykkishólmskirkja to kościół parafialny Stykkishólmuru, biały betonowy budynek na wzniesieniu nad miastem, zaprojektowany przez architekta Jóna Haraldssona i konsekrowany 6 maja 1990 roku. Jego otwartą dzwonnicę widać z morza i lądu; wewnątrz znajdują się obraz ołtarzowy Maryi z Dzieciątkiem autorstwa Kristín Gunnlaugsdóttir i 22-głosowe organy firmy Klais z 2012 roku.

Seltún to pole geotermalne w Krýsuvík na półwyspie Reykjanes, na południowy zachód od jeziora Kleifarvatn i około 29 km na południe od Reykjavíku. Kipiące sadzawki błotne, fumarole i gorące źródła barwią ziemię osadami siarki na żółto, czerwono i szaro. Przez teren, leżący w rezerwacie Reykjanesfólkvangur, prowadzą drewniana kładka i ścieżki żwirowe.

Kleifarvatn to największe jezioro na półwyspie Reykjanes, około 25 km na południe od Reykjavíku, leżące w strefie szczelin Grzbietu Śródatlantyckiego między Sveifluháls a Brennisteinsfjöll. Ma do około 97 m głębokości i nie ma widocznego odpływu. Po trzęsieniach ziemi w 2000 roku jego powierzchnia zmniejszyła się o około jedną piątą. Wzdłuż zachodniego brzegu, z plażami z czarnego piasku, biegnie droga 42.

Ósvör to skansen morski tuż za Bolungarvík, rekonstrukcja XIX-wiecznej przystani rybackiej otwarta w 1988 roku na ruinach dawnych chat rybackich. Zwiedzający oglądają chatę załogi z darni i kamienia, solarnię, suszarnię ryb i łódź wiosłową Ölver, a latem przewodnik w rybackim stroju z owczej skóry opowiada, jak żyli rybacy.

Sky Lagoon to geotermalne spa w porcie Kársnes w Kópavogur, otwarte w 2021 roku kilka kilometrów na południe od centrum Reykjavíku. Basen na wolnym powietrzu z wodą geotermalną o temperaturze około 38–40 °C kończy się krawędzią zwróconą ku morzu, a rytuał kąpielowy prowadzi przez zimną kąpiel, saunę z oknami z widokiem na morze, zimną mgiełkę, peeling ciała i łaźnię parową.

Muzeum Narodowe Islandii, założone w 1863 roku, od 1950 roku zajmuje budynek przy Suðurgata w Reykjavíku. Wystawa stała Making of a Nation przedstawia historię Islandii od zasiedlenia do współczesności za pomocą około 2000 przedmiotów, wśród nich rzeźbionych średniowiecznych drzwi kościelnych z Valþjófsstaður.

Whales of Iceland to muzeum przyrodnicze w dzielnicy portowej Grandi w Reykjavíku, otwarte w 2015 roku. W jego hali znajdują się naturalnej wielkości modele 23 gatunków wielorybów, delfinów i morświnów zaobserwowanych na wodach Islandii, a także szkielety, fiszbiny, interaktywne ekspozycje o biologii wielorybów i małe kino.

Ratusz w Reykjavíku stoi na północnym brzegu stawu Tjörnin; to betonowo-szklany budynek projektu Studio Granda otwarty w 1992 roku, mieszczący radę miasta i biuro burmistrza. Publiczna sala na parterze, Tjarnarsalur, jest otwarta dla zwiedzających i mieści reliefową makietę Islandii o powierzchni 76 m², a także wystawy i wydarzenia.

Wystawa Zasiedlenia znajduje się pod budynkiem Aðalstræti 16 w centrum Reykjavíku i należy do Muzeum Miejskiego Reykjavíku. Jej centrum stanowi odkopana ruina hali z epoki wikingów, odkryta w 2001 roku i zamieszkana mniej więcej w latach 930–1000, obok muru datowanego na około 871 rok. Prezentowane są znaleziska z wykopalisk w mieście, a przejście prowadzi dalej do Aðalstræti 10.

Muzeum Dziedzictwa Fiordów Zachodnich to muzeum historii regionalnej, mieszczące się w Neðstikaupstaður w Ísafjörður, zespole drewnianych domów kupieckich z drugiej połowy XVIII wieku. Główna wystawa w Turnhúsið, otwarta w 1988 roku, przedstawia rybołówstwo i życie na wybrzeżu, z kolekcją akordeonów i starymi drewnianymi łodziami utrzymywanymi w stanie zdatnym do żeglugi.

Narodowa Galeria Islandii przechowuje narodową kolekcję sztuki islandzkiej. Założona w Kopenhadze w 1884 roku, od 1987 roku zajmuje dawną chłodnię z 1916 roku projektu Guðjóna Samúelssona przy Fríkirkjuvegur 7, obok stawu Tjörnin, gdzie w czterech salach na dwóch piętrach prezentuje swoją kolekcję i zmieniające się wystawy.

Gmach Althingu to budynek parlamentu przy placu Austurvöllur w Reykjavíku, zbudowany w latach 1880–1881 z ciosanego islandzkiego dolerytu według projektu duńskiego architekta Ferdinanda Meldahla. Mieści salę obrad Althingu, a reliefy nad czterema górnymi oknami przedstawiają duchy opiekuńcze Islandii. Zwiedzający oglądają budynek z zewnątrz.

Hafnarhús to nadportowy oddział Muzeum Sztuki w Reykjavíku, w dawnym budynku biurowo-magazynowym portu w Reykjavíku, zbudowanym w latach 1933–39 według projektu Sigurðura Guðmundssona. Przebudowany przez Studio Granda w latach 1998–2000, prezentuje zmieniające się wystawy sztuki współczesnej i stałą ekspozycję prac artysty pop-artu Erró.

Katedra w Reykjavíku to luterańska katedra przy placu Austurvöllur, zbudowana w latach 1787–1796 według neoklasycystycznego projektu Andreasa Kirkerupa i powiększona przez Winstrupa w latach 1847–1848. Jest siedzibą biskupa Islandii, a każda sesja parlamentu rozpoczyna się tu nabożeństwem, po którym posłowie przechodzą do sąsiedniego gmachu parlamentu.

Harpa to sala koncertowa i centrum konferencyjne w starym porcie w Reykjavíku, otwarte w maju 2011 roku i będące siedzibą Islandzkiej Orkiestry Symfonicznej. Zaprojektowała ją pracownia Henning Larsen Architects wraz z artystą Olafurem Eliassonem, którego fasada z geometrycznych szklanych paneli przypomina kolumny bazaltowe. Foyer, sklepy i restauracje są otwarte także poza koncertami.

Hallgrímskirkja to luterański kościół parafialny na wzgórzu Skólavörðuholt w Reykjavíku, zaprojektowany przez architekta państwowego Guðjóna Samúelssona i zbudowany w latach 1945–1986. Jego 74,5-metrowa betonowa wieża, wzorowana na kolumnach bazaltowych, ma windę na taras widokowy, a przed kościołem stoi pomnik Leifa Erikssona.