Odkryj wszystkie kraje (42)

MAGNET by SHIBUYA109 to budynek handlowy po północnej stronie skrzyżowania Shibuya, otwarty w 1987 roku jako 109-2 i noszący obecną nazwę od 2018 roku. Na jego piętrach mieszczą się sklepy z postaciami, anime i pamiątkami oraz piętro gastronomiczne, a z tarasu na dachu MAG8 patrzy się prosto w dół na skrzyżowanie.

Western Approaches Museum zajmuje bunkier z czasów II wojny światowej pod biurowcem Exchange Flags, z którego Dowództwo Western Approaches kierowało atlantyckimi konwojami i walką z U-Bootami. Zwiedzający oglądają odnowioną salę operacyjną, salę szyfrów i scenę ulicy z lat 40. Muzeum otwarto w 1993 roku, a od 2017 roku prowadzi je Big Heritage.

Zoo nad rzeką w Odense, z prelekcjami opiekunów, karmieniami i noclegami w obozie Camp Kiwara.

Średniowieczny zamek z autentycznie urządzonymi wnętrzami, zbiorami i codziennymi zajęciami w Hoensbroek w Limburgii.

Park rozrywki Tibidabo leży na szczycie Tibidabo, najwyższego punktu pasma Collserola nad Barceloną; jego kolejka szynowo-linowa ruszyła w 1901 roku, a pierwsze atrakcje pojawiły się w 1905 roku. Kilka dawnych atrakcji wciąż działa, m.in. samolot Avió i Talaia, obok diabelskiego młyna i kolejek górskich z widokiem na miasto i morze.

Immersyjna wystawa sztuki złożona z 12 sal tematycznych przy Frederiksborggade w pobliżu Nørreport, część sieci IKONO założonej w 2020 roku; zwiedzanie trwa od około 45 minut do godziny.

Muzeum Gutenberga założono w 1900 roku; ma dwa egzemplarze Biblii Gutenberga oraz urządzenia drukarskie, czcionki i książki obejmujące historię pisma i druku. Od 2024 roku, gdy jego historyczna siedziba w pobliżu katedry została zamknięta na czas przebudowy, zbiory pokazywane są na wystawie tymczasowej w budynku Muzeum Przyrodniczego przy Reichklarastraße.

Wat Pho to królewski zespół świątyń buddyjskich na wyspie Rattanakosin, bezpośrednio na południe od Wielkiego Pałacu Królewskiego, odbudowany przez Ramę I na miejscu starszej świątyni i rozbudowany przez Ramę III. Mieści złoconego leżącego Buddę o długości 46 metrów, cztery wysokie czedi wyłożone płytkami poświęcone pierwszym czterem królom z dynastii Chakri oraz szkołę tradycyjnej medycyny i masażu tajskiego.

Wieże La Rochelle to trzy średniowieczne wieże przy Vieux-Port. Tour Saint-Nicolas i Tour de la Chaîne, obie z XIV wieku, strzegą wejścia do portu, które można było zamknąć łańcuchem rozciągniętym między nimi. Tour de la Lanterne, ukończona w 1468 roku, służyła jako latarnia morska i więzienie i kryje ponad 600 graffiti wyrytych przez więźniów.

Muzeum sztuki duńskiej z lat 1750–1940 w jednym z najstarszych budynków muzealnych w Danii, z widokiem z ogrodu na katedrę w Ribe.

Galeria Sztuki Australii Południowej przy North Terrace została założona w 1881 roku jako National Gallery of South Australia; jej neoklasycystyczne skrzydło Elder Wing otwarto w 1900 roku. Kolekcja licząca prawie 45 000 dzieł najmocniej reprezentuje sztukę australijską, w tym sztukę Aborygenów i mieszkańców Cieśniny Torresa, a obejmuje też sztukę europejską, azjatycką i północnoamerykańską.

Krypta San Sepolcro to podziemny kościół pod kościołem San Sepolcro, założonym w 1030 roku przez mediolańskiego mincerza Benedetta Rozzonego w miejscu forum rzymskiego Mediolanum. Zwiedzający przechodzą przez salę kolumn i niskich sklepień; kryptą zarządza Veneranda Biblioteca Ambrosiana, która prowadzi też pobliską Pinakotekę.

Niedokończony Obelisk leży w starożytnym kamieniołomie granitu w Asuanie, wciąż połączony ze skałą macierzystą w miejscu, gdzie robotnicy porzucili go po pęknięciu kamienia. Zamówiony prawdopodobnie przez Hatszepsut dla Karnaku, miałby wysokość około 42 m; kładki wokół kamieniołomu pozwalają zobaczyć trzon i ślady pozostawione przez kamienne tłuczki.

Hwangnyongsa to teren królewskiej świątyni Silla w Gyeongju, rozpoczętej w 553 roku za króla Jinheunga i przez stulecia ośrodka buddyzmu państwowego. Jej dziewięciokondygnacyjna drewniana pagoda, zbudowana przez architekta z Baekje Abijiego, stała do czasu, gdy w 1238 roku mongolscy najeźdźcy spalili świątynię. Dziś otwarte pole z wielkimi kamieniami fundamentowymi pokazuje, gdzie stały sale i pagoda.

Spicy's Gewürzmuseum to prywatne muzeum przypraw w hamburskiej Speicherstadt, mieszczące się w magazynie przy Am Sandtorkai. Założone w 1991 roku i działające tu od 1993 roku, przedstawia się jako pierwsze muzeum przypraw na świecie. Zwiedzający mogą oglądać, wąchać i dotykać przypraw z całego świata, a w cenie jest audioprzewodnik.

Kopalnia Zollern II/IV to dawna kopalnia węgla w dortmundzkiej dzielnicy Bövinghausen, budowana od 1898 roku jako kopalnia wzorcowa, z secesyjną architekturą ceglaną zaprojektowaną przez Paula Knobbego. W hali maszyn znajdują się oryginalne generatory, a budynek wejściowy ma secesyjny portal autorstwa Bruna Möhringa. Od 1981 roku jest siedzibą Westfalskiego Muzeum Przemysłu.

Góra Solna w Cardonie to diapir soli kamiennej wznoszący się w dolinie Vall Salina na południe od miasta, eksploatowany od neolitu do zakończenia wydobycia w 1990 roku. Park kulturowy w dawnej kopalni potasu Mina Nieves ma strefę muzealną i maszyny szybowe; zwiedzanie z przewodnikiem obejmuje zjazd do doliny i około 500 metrów galerii wewnątrz góry, wśród solnych stalaktytów.

Chram Futarasan to chram sintoistyczny założony w 782 roku i poświęcony bóstwom gór Nantai, Nyohō i Tarō. Jego główny pawilon, zbudowany w 1619 roku, stoi w lesie kryptomerii obok Tōshō-gū i należy do obiektu światowego dziedzictwa Chramy i świątynie Nikkō; do chramu należy też most Shinkyō.

Teatr rzymski w Arles zbudowano za Augusta i ukończono około 12 roku p.n.e. w sercu starożytnego miasta. Mieścił około 8000 osób; po tym, jak w średniowieczu służył jako kamieniołom, zachował scenę, orkiestrę, rzędy siedzeń i dwie stojące kolumny. W 1651 roku znaleziono tu Wenus z Arles, a latem teatr wykorzystują festiwale.

Chram Itsukushima stoi na wyspie Miyajima, około 20 km od centrum Hiroszimy; jego pawilony i korytarze zbudowano na palach nad zatoką zalewaną przez przypływy. Układ sięga czasów Tairy no Kiyomoriego z 1168 roku, a cynobrowa Wielka Torii stoi w wodzie u brzegu. Od 1996 roku jest wpisany na listę światowego dziedzictwa, a dociera się do niego dziesięciominutowym promem z Miyajimaguchi.