Odkryj wszystkie kraje (42)

Dynamic Earth to centrum nauki u stóp Salisbury Crags w Holyrood, obok szkockiego parlamentu. Otwarte w 1999 roku w przypominającym namiot budynku Michael Hopkins and Partners, z dachem z tkaniny rozpiętym między stalowymi masztami. Interaktywne galerie przedstawiają historię planety, z górą lodową, symulowanym trzęsieniem ziemi i planetarium 360°.

Abeno Harukas to 300-metrowy wieżowiec w dzielnicy Abeno w Osace, ukończony w 2014 roku nad stacją Ōsaka Abenobashi i do 2023 roku najwyższy budynek w Japonii. Mieści dom towarowy, hotel, biura i muzeum sztuki; obserwatorium Harukas 300 zajmuje najwyższe piętra, od 58. do 60., z przeszklonymi ścianami ze wszystkich stron.

Liceum to barokowy dawny gmach seminarium przy placu Eszterházyego w Egerze, rozpoczęty w 1761 roku za biskupa Barkóczyego i ukończony w 1785 roku za biskupa Károlya Eszterházyego; wśród jego architektów był Jakab Fellner. Mieści historyczną bibliotekę z freskami na suficie, a w wieży XVIII-wieczną camera obscura i muzeum astronomiczne otwarte dla zwiedzających.

Wieża Ogniowa to 48-metrowa wieża na południowo-zachodnim krańcu wzgórza zamkowego w Veszprém. Jej okrągła dolna część jest średniowieczna; po trzęsieniu ziemi w 1810 roku Henrik Tumler dodał w latach 1811–1814 późnobarokowe górne kondygnacje i galerię dla strażnika pożarowego. Zwiedzający wchodzą na galerię, a zegar co godzinę gra melodię verbunkos Antala Csermáka.

Ramesseum to świątynia grobowa Ramzesa II na zachodnim brzegu Luksoru, zbudowana w XIII wieku p.n.e. Zachowały się części sali hypostylowej, rząd filarów ozyriańskich i przewrócone fragmenty kolosalnego posągu króla. Reliefy na pylonach przedstawiają bitwę pod Kadesz, a świątynię otaczają magazyny z cegły mułowej.

Muzeum nauki z wystawami o astronomii, ludzkim ciele, historii medycyny i interaktywnymi ekspozycjami; ma planetarium.

Taman Mini Indonesia Indah to park kulturowy o powierzchni 147 hektarów w Dżakarcie Wschodniej, otwarty w 1975 roku. Pawilony prowincji Indonezji prezentują tradycyjne domy, stroje i rękodzieło, a na terenie są też muzea, świątynie kilku wyznań, park ptaków, kolejka linowa i jezioro z miniaturą archipelagu.

Siedziba sztuki nowych mediów z immersyjnymi instalacjami artystycznymi i nowatorskimi wystawami, założona w 2020 roku.

Park Narodowy Wulkanów Hawajskich, utworzony w 1916 roku i położony około 45 km drogą na południowy zachód od Hilo, chroni dwa czynne wulkany, Kīlauea i Mauna Loa. Crater Rim Drive okrąża kalderę na szczycie Kīlauei i jej krater Halemaʻumaʻu, Chain of Craters Road schodzi do morza obok dawnych potoków lawy, a ścieżka prowadzi przez tunel lawowy Nāhuku. Park jest wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Muzeum Narodowe Ras al-Chajmy zajmuje fort z kamienia koralowego panującego rodu Al Kasimi na starym mieście, ich rezydencję do 1964 roku, a później siedzibę policji i więzienie. Otwarte jako muzeum w 1987 roku, prezentuje znaleziska archeologiczne od epoki kamienia po okres Dżulfaru oraz ekspozycje o poławianiu pereł, uprawie daktyli i rybołówstwie.

Ti Tốp to mała, stroma wyspa w zatoce Hạ Long, około 7–8 km na południowy wschód od Bãi Cháy, z półksiężycem piasku u stóp i ścieżką prowadzącą na punkt widokowy na szczycie. Nazwę nadano jej w 1962 roku na cześć radzieckiego kosmonauty Germana Titowa, który odwiedził ją z Ho Chi Minhem; łodzie zatrzymują się tu na kąpiel i wejście na szczyt.

Pinang Peranakan Mansion to muzeum dziedzictwa Peranakan (Chińczyków z Cieśnin) z Penangu w pomalowanej na zielono rezydencji przy Church Street w George Town. Zbudowana w latach 90. XIX wieku jako dom i biuro magnata Chung Keng Quee, Kapitana Chińczyków w Perak, prezentuje tysiące przedmiotów kultury Peranakan, od rzeźbionych mebli i porcelany po biżuterię, w pokojach urządzonych jak zamożne gospodarstwo domowe.

Akropol na Rodos to górne miasto starożytnej metropolii, na wzgórzu Monte Smith około 3 km na południowy zachód od współczesnego centrum. W odróżnieniu od większości akropoli nigdy nie był otoczony murami: na jego tarasach stały sanktuaria i budowle publiczne z III–II wieku p.n.e., a zwiedzający oglądają częściowo ponownie postawioną Świątynię Apollina nad odrestaurowanym stadionem i małym teatrem.

Muzeum historii kultury fiordu Roskilde w Færgegården, dawnym domu przewoźnika na zachodnim końcu Mostu Księcia Fryderyka. Jego ogród, z prehistoryczną ścieżką i osadą, jest otwarty przez cały czas.

Peine del Viento („Grzebień wiatru”) to zespół trzech stalowych rzeźb Eduarda Chillidy, każda o wadze około 10 ton, osadzonych w skałach na zachodnim krańcu plaży Ondarreta w San Sebastián. Otaczający je granitowy taras zaprojektował architekt Luis Peña Ganchegui. W ukończonym w 1976 roku założeniu w nawierzchni są otwory, przez które rozbijające się fale wypychają powietrze i bryzgi wody.

Villa Cimbrone to willa na skalnej ostrodze na południowym skraju Ravello, wzmiankowana od XI wieku. Ernest Beckett, późniejszy lord Grimthorpe, kupił ją w 1904 roku i przebudował dom i ogrody z użyciem odzyskanych elementów architektonicznych. Ogrody kończą się Tarasem Nieskończoności, belwederem z marmurowymi popiersiami nad Zatoką Salerneńską; sama willa jest hotelem.

Dreiflüsseeck to najdalej na wschód wysunięty cypel półwyspu starego miasta w Pasawie, gdzie spotykają się Dunaj, Inn i Ilz. Do cypla prowadzi nadrzeczna ścieżka z widokiem na Veste Oberhaus; zielona woda Innu i brunatna woda Dunaju jeszcze przez pewien odcinek w dół rzeki pozostają wyraźnie oddzielone.

Meczet al-Hakima stoi na północnym końcu ulicy al-Muizza, obok bramy Bab al-Futuh w fatymidzkich murach miejskich. Rozpoczęty przez kalifa al-Aziza w 990 roku i ukończony przez jego syna al-Hakima w 1013 roku, ma duży marmurowy dziedziniec i dwa minarety obudowane kwadratowymi bastionami. Renowacja przeprowadzona w 1980 roku przez Dawudi Bohra przywróciła mu funkcję czynnego meczetu.

Opera w Grazu to neobarokowy gmach opery przy Opernring, zaprojektowany przez Ferdinanda Fellnera i Hermanna Helmera i otwarty w 1899 roku „Wilhelmem Tellem” Schillera, po którym wystawiono „Lohengrina” Wagnera. Naprawiona po zniszczeniach bombowych w czasie II wojny światowej, wystawia opery, operetki, musicale i balety, a jej orkiestra koncertuje także jako Filharmonia Grazu.

Gran Vía to główna aleja w centrum Madrytu, biegnąca od Calle de Alcalá do Plaza de España, przebita przez stare miasto w latach 1910–1929. Stoją przy niej budynki z początku XX wieku w stylach od secesji wiedeńskiej i neomudéjar po art déco, wśród nich zwieńczony kopułą Edificio Metrópolis, gmach Telefónica i Capitol, a także teatry, kina i sklepy.