Odkryj wszystkie kraje (42)

Narodowe Muzeum Pałacowe w Shilin posiada jedną z największych kolekcji chińskiej sztuki cesarskiej, około 700 000 obiektów pochodzących z Zakazanego Miasta i innych pałaców, przewiezionych na Tajwan w latach 1948–1949. Główny budynek z 1965 roku prezentuje w zmieniających się ekspozycjach brązy, jadeity, ceramikę, kaligrafię i malarstwo, w tym słynną Jadeitową Kapustę.

Cytadela na planie gwiazdy z pięcioma bastionami, jedna z najlepiej zachowanych twierdz w północnej Europie, wciąż użytkowana przez wojsko, z wałami udostępnionymi jako park.

Palazzo Strozzi to renesansowy pałac rozpoczęty w 1489 roku dla bankiera Filippa Strozziego, z boniowanymi kamiennymi fasadami od strony trzech ulic i arkadowym dziedzińcem wewnętrznym. Dziś Fondazione Palazzo Strozzi wykorzystuje jego dziedziniec i piano nobile na czasowe wystawy sztuki, od mistrzów renesansu po artystów współczesnych.

Muzeum Sztuki Neka przy drodze między Campuhan a Sanggingan, około 2 km na północny zachód od centrum Ubudu, założył marszand Suteja Neka i otworzył w 1982 roku. Jego pawilony, rozmieszczone wokół ogrodu jak balijska zagroda rodzinna, przedstawiają dzieje malarstwa balijskiego i prezentują prace Ariego Smita, sztylety kris oraz fotografie Roberta Koke z lat 30. XX wieku.

Kunsthistorisches Museum przy Maria-Theresien-Platz zbudowano w latach 1871–1891 według planów Gottfrieda Sempera i Karla von Hasenauera, by pomieścić habsburskie kolekcje sztuki. Pod 60-metrową kopułą prezentuje obrazy Bruegla, Dürera, Tycjana, Rubensa i Vermeera, a także Kunstkammer, starożytności egipskie i bliskowschodnie oraz gabinet monet.

Santa Maria della Scala to dawny szpital naprzeciw schodów katedry w Sienie, który od końca XII wieku opiekował się pielgrzymami, chorymi, ubogimi i porzuconymi dziećmi. Dziś jako zespół muzealny obejmuje Salę Pielgrzymów (Pellegrinaio) z freskami, kościół Santissima Annunziata i miejskie muzeum archeologiczne.

Ratusz Odense przy Flakhaven w centrum miasta, budynek z czerwonej cegły z lat 80. XIX wieku.

Semperoper to gmach Saksońskiej Opery Państwowej w Dreźnie i sala koncertowa Staatskapelle Dresden przy Theaterplatz nad Łabą. Zbudowany przez architekta Gottfrieda Sempera w 1841 roku, odbudowany po pożarze w 1869 roku i ukończony w 1878 roku, gościł prapremiery ważnych dzieł Richarda Wagnera i Richarda Straussa.

Rezydencję w Würzburgu zbudowano w latach 1720–1780 dla książąt-biskupów würzburskich według projektu Balthasara Neumanna. Sklepienie jej klatki schodowej zdobi fresk Giovanniego Battisty Tiepola z lat 1752–1753, jeden z największych na świecie. Ponad 40 pomieszczeń jest dostępnych dla zwiedzających, a są tu też kościół dworski Hofkirche i barokowy Hofgarten. UNESCO wpisało ją na listę w 1981 roku.

Dom Anne Hathaway to dwunastoizbowy, kryty strzechą dom wiejski w Shottery, około 1,6 km na zachód od centrum Stratford-upon-Avon, w którym jako dziecko mieszkała żona Szekspira, Anne Hathaway. Najstarsza część pochodzi z 1463 roku. Od 1892 roku należy do Shakespeare Birthplace Trust i pokazuje meble rodziny, przydomowy ogród i sad.

Dom rodzinny Charles'a de Gaulle'a to kamienica przy rue Princesse 9 w Starym Lille, w której przyszły generał i prezydent urodził się 22 listopada 1890 roku, w domu swoich dziadków ze strony matki. Otwarty jako muzeum w 1983 roku, pokazuje pokoje urządzone jak pod koniec XIX wieku i przedstawia jego rodzinę, dzieciństwo i karierę.

Meczet Kampung Kling przy Jalan Tukang Emas w Malakce został założony przez indyjskich kupców muzułmańskich w 1748 roku jako budynek drewniany i odbudowany z cegły w 1872 roku. Łączy formy sumatrzańskie, chińskie, hinduistyczne i malajskie – ma wielopoziomowy dach, minaret przypominający pagodę i glazurowane płytki – i stoi w pobliżu świątyń Cheng Hoon Teng i Sri Poyatha Moorthi.

Muzeum Czekolady w Kolonii otworzył w 1993 roku na półwyspie Rheinauhafen czekoladnik Hans Imhoff. Ekspozycja przedstawia historię czekolady od cywilizacji Olmeków, Majów i Azteków po nowoczesną produkcję, a przeszklona linia produkcyjna pokazuje każdy etap wytwarzania czekolady.

Vaux-le-Vicomte to barokowy zamek koło Melun, zbudowany w latach 1658–1661 dla Nicolasa Fouqueta, nadintendenta finansów Ludwika XIV. Architekt Louis Le Vau, projektant ogrodów André Le Nôtre i malarz Charles Le Brun pracowali tu razem po raz pierwszy; zwiedzający oglądają zamek z kopułą i spacerują po jego ogrodach regularnych.

Zamek Ayasuluk wieńczy wzgórze nad Selçuk, zamieszkane od neolitu. Jego mury z blankami i wieże wznieśli Bizantyjczycy, a przebudowali Ajdynidzi i Osmanowie; wewnątrz częściowo odrestaurowanego obwodu murów znajdują się cysterny, mały meczet oraz pozostałości łaźni i pałacu. Wchodzi się do niego przez Bazylikę św. Jana na ten sam bilet.

Rynek Główny to centralny plac krakowskiego Starego Miasta, wytyczony w 1257 roku po najeździe mongolskim i zajmujący około 3,8 hektara. Pośrodku stoją renesansowe Sukiennice, a obok nich Wieża Ratuszowa, mały kościół św. Wojciecha i Pomnik Adama Mickiewicza; na obrzeżach znajdują się Bazylika Mariacka i kamienice.

Arsenał Wenecki to dawna państwowa stocznia i zbrojownia Republiki Weneckiej w dzielnicy Castello, otoczona ceglanymi murami z blankami i wieżami. Jego bramę lądową, Porta Magna z około 1460 roku, flankują marmurowe lwy przywiezione z Pireusu w 1687 roku. Części zespołu użytkuje włoska marynarka wojenna i Biennale w Wenecji.

Muzeum Sa Bassa Blanca jest siedzibą Fundacji Yannicka i Bena Jakoberów na półwyspie La Victòria w pobliżu Alcúdii. Główny dom zaprojektował w 1978 roku egipski architekt Hassan Fathy; kolekcja obejmuje portrety dzieci z XVI–XIX wieku, sztukę współczesną i park rzeźb.

Kościół św. Mikołaja to gotycki kościół parafialny na starym mieście Pampeluny, założony w XII wieku jako kościół i zarazem twierdza dzielnicy San Nicolás. Po pożarze w 1222 roku został odbudowany i konsekrowany w 1231 roku; jego średniowieczna wieża z blankami przypomina o tej obronnej roli, a we wnętrzu znajdują się barokowe organy.

Birmańska Świątynia Dhammikarama przy Lorong Burma w George Town to klasztor therawady założony przez społeczność birmańską w 1803 roku i jedyna birmańska świątynia w Penangu. Jej najstarszą częścią jest stupa konsekrowana w 1805 roku; kamienne słonie strzegą sali święceń, a w ogrodach stoją posągi lwów chinthe, garudy i innych mitycznych stworzeń.