Odkryj wszystkie kraje (42)

Seokguram to granitowa grota-pustelnia wysoko na górze Tohamsan w Gyeongju, około 3 km powyżej Bulguksa, rozpoczęta w 751 roku i ukończona przez dwór Silla w 774 roku. Przedsionek i korytarz prowadzą do rotundy z kopułą zbudowanej z ponad 360 kamiennych płyt, w której wielki siedzący Budda spogląda w stronę Morza Wschodniego. W 1995 roku wraz z Bulguksa została obiektem światowego dziedzictwa.

Nekropolia wykuta w klifach na zachodnim brzegu Nilu naprzeciw Asuanu, gdzie chowano miejscowych nomarchów i dostojników Starego i Średniego Państwa; była używana aż do okresu rzymskiego. Zwiedzający wspinają się do grobowców skalnych, a nazwę stanowisku nadaje grobowiec szejka Alego Abu al-Hawy z kopułą na szczycie.

Katedrę w Liège założył w X wieku biskup Erakliusz jako kolegiatę św. Pawła, a w stylu gotyckim przebudowano ją od XIII do XV wieku. Katedrą stała się na początku XIX wieku, po rozbiórce katedry św. Lamberta, a jej wieżę podwyższono w latach 1811–1812. W krużganku mieści się Skarbiec Liège, muzeum z osobnym biletem.

Katedra w Göteborgu, zwana też Katedrą Gustawa, jest siedzibą biskupa Göteborga Kościoła Szwecji. Obecny neoklasycystyczny kościół projektu Carla Wilhelma Carlberga zastąpił budynek utracony w pożarze w 1802 roku; konsekrowano go w 1815 roku, a wieżę ukończono w 1825 roku. Wewnątrz biało-złote wyposażenie w stylu empire otacza XVIII-wieczny ołtarz uratowany z pożaru.

Mandraki to mały port tuż na północ od średniowiecznego miasta Rodos. U jego wejścia stoją dwie kolumny zwieńczone brązowymi jeleniami, w miejscu, w którym tradycja umieszcza Kolosa Rodyjskiego. Wzdłuż wschodniego mola stoją trzy średniowieczne wiatraki, na jego końcu Fort Świętego Mikołaja, a przy nabrzeżu cumują statki wycieczkowe.

Zamek w Dreźnie, zwany też Residenzschloss, przez niemal 400 lat był rezydencją elektorów i królów Saksonii. W dużej mierze zniszczony podczas bombardowania Drezna w 1945 roku i odbudowany po zjednoczeniu Niemiec, mieści dziś zbiory muzealne, w tym Historyczne i Nowe Zielone Sklepienie, zbrojownię i gabinet numizmatyczny.

Muzeum z 360-stopniowym obrazem panoramicznym Hendrika Willema Mesdaga, z dziełami Mesdaga i Sientje Mesdag-van Houten oraz wystawami czasowymi.

Kościół San Jacinto to kościół klasztoru dominikanów w Trianie, odbudowany po zawaleniu się wcześniejszego kościoła w 1730 roku i otwarty w 1775 roku, prawdopodobnie według projektu Matíasa José de Figueroi. Jego fasada z czerwonej i ochrowej cegły ma barokowy portal i duży okulus; wewnątrz są trzy nawy i kopuła nad skrzyżowaniem naw. Odbywa się w nim pokaz światła i muzyki Luminiscence.

Interaktywne centrum nauki w Hellerup, na północ od Kopenhagi, otwarte w 1991 roku i ponownie w 2017 roku po przebudowie i rozbudowie zaprojektowanej przez CEBRA.

Klif Qingshui to pas klifów nadmorskich o długości około 21 kilometrów na pacyficznym wybrzeżu Parku Narodowego Taroko, w gminie Xiulin na północ od Hualien, gdzie ściany z marmuru i gnejsu wznoszą się prosto z morza w stronę góry Qingshui o wysokości 2408 metrów. Zwiedzający oglądają go z punktu widokowego Chongde przy północnym wylocie tunelu Chongde na drodze prowincjonalnej nr 9.

Wieża Dzwonów to 82,5-metrowa kampanila z miedzi i szkła przy Barrack Square, nad rzeką Swan, otwarta w 2000 roku. Mieści Swan Bells, zestaw 18 dzwonów, w tym dwanaście zabytkowych dzwonów z kościoła St Martin-in-the-Fields w Londynie. Zwiedzający oglądają dzwony i dzwonników, ekspozycje o sztuce dzwonienia i wjeżdżają na taras widokowy na 6. piętrze.

Park Cinquantenaire to 30-hektarowy park publiczny w Dzielnicy Europejskiej, utworzony na Wystawę Narodową 1880 roku z okazji 50-lecia niepodległości Belgii. Jego centralnym punktem jest łuk triumfalny ukończony w 1905 roku, flankowany przez kolumnady i hale, w których mieszczą się Muzeum Sztuki i Historii, Autoworld i Królewskie Muzeum Sił Zbrojnych.

Kinkaku-ji, oficjalnie Rokuon-ji, to świątynia zen w północnym Kioto, zbudowana jako willa sioguna Ashikagi Yoshimitsu i zamieniona w świątynię po jego śmierci w 1408 roku. Jej Złoty Pawilon, którego dwie górne kondygnacje pokryte są płatkami złota, stoi nad stawem w ogrodzie spacerowym; obecny budynek odbudowano w 1955 roku po podpaleniu w 1950 roku.

Zatoka Hạ Long to zatoka u wybrzeży Hạ Long w prowincji Quảng Ninh w północno-wschodnim Wietnamie, z 1969 wysepkami, w większości porośniętymi lasem wapiennymi ostańcami krasowymi. Jej strefa główna o powierzchni 334 km² od 1994 roku figuruje na liście światowego dziedzictwa UNESCO; łodzie wypływają z przystani w Hạ Long między wyspy i zatrzymują się przy jaskiniach takich jak Thiên Cung, Đầu Gỗ i Sửng Sốt.

Narodowa opera Danii na Holmen, siedziba Królewskiej Opery Duńskiej, ze spektaklami na dwóch scenach.

Cours Mirabeau to główna aleja Aix-en-Provence, wytyczona od 1649 roku wzdłuż linii dawnych południowych murów miejskich i nazwana na cześć Mirabeau w 1876 roku. Ma około 440 metrów długości i 42 metry szerokości; obrzeżają ją podwójne rzędy platanów, rezydencje z XVII i XVIII wieku oraz kawiarnie, wzdłuż niej stoją fontanny, a na zachodnim końcu Fontaine de la Rotonde.

Sant Pere de Galligants to dawny klasztor benedyktynów nad potokiem Galligants w Gironie, założony pod koniec X wieku, z romańskim kościołem, ośmioboczną dzwonnicą i krużgankiem z XII wieku. Od 1857 roku mieści kolekcję archeologiczną, dziś oddział Muzeum Archeologii Katalonii w Gironie, ze znaleziskami od prehistorii po średniowiecze.

Budowę Bazyliki Estrela rozpoczęto w 1779 roku dla królowej Marii I, która ślubowała wznieść kościół, jeśli urodzi następcę tronu; był to pierwszy kościół pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa. Biała fasada ma dwie dzwonnice, a dużą kopułę widać z całej zachodniej Lizbony. Wewnątrz posadzkę i ściany pokrywa szary, różowy i żółty marmur, a w transepcie znajduje się grobowiec królowej.

Wczesnochrześcijańska nekropolia w Peczu to IV-wieczne rzymskie cmentarzysko na miejscu starożytnej Sopianae, z malowanymi grobowcami, mauzoleami i kaplicami grobowymi odsłanianymi pod placem Szent István od 1782 roku. W 2000 roku wpisano ją na Listę światowego dziedzictwa UNESCO, a dziś ogląda się ją przez podziemne Centrum dla Zwiedzających Cella Septichora.

Pałac Królewski to oficjalna rezydencja monarchy Norwegii, ukończona w 1849 roku na końcu ulicy Karl Johans gate według projektu Hansa Linstowa. Zwiedzający oglądają klasycystyczną fasadę, pomnik konny Karola XIV Jana na placu Pałacowym i zmianę warty oraz spacerują po Parku Pałacowym; wnętrza są dostępne tylko latem, podczas zwiedzania z przewodnikiem.