Odkryj wszystkie kraje (42)

Aleja İstiklal to 1,4-kilometrowa ulica dla pieszych w Beyoğlu, biegnąca od placu Tünel do placu Taksim. Znana jako Grande Rue de Péra, otrzymała nową nazwę po proklamowaniu Republiki w 1923 roku. Stoją przy niej późnoosmańskie budynki ze sklepami, kawiarniami, kinami, kościołami i pasażami, takimi jak Çiçek Pasajı, a wzdłuż niej kursuje zabytkowy tramwaj.

Piramida w Karlsruhe to pomnik z czerwonego piaskowca na rynku, zbudowany w latach 1823–1825 przez architekta Friedricha Weinbrennera nad kryptą grobową założyciela miasta, margrabiego Karola III Wilhelma. Ma 6,5 metra wysokości, stoi na kwadratowej podstawie i uchodzi za drugi symbol miasta po jego wachlarzowym układzie ulic.

Muzeum historii w najstarszym budynku Herning (1579), przedstawiające życie na wrzosowiskach, początki przemysłu tekstylnego i pisarza Steena Steensena Blichera.

Bazylika San Salvatore to wczesnochrześcijański kościół na wzgórzu Ciciano, na terenie monumentalnego cmentarza Spoleto poza średniowiecznymi murami. Longobardzcy książęta Spoleto przebudowali go w VIII wieku; ma nawę główną i dwie boczne oraz ośmioboczne sklepienie nad prezbiterium. Wchodzi w skład obiektu UNESCO Longobardowie we Włoszech.

Narodowe muzeum historii naturalnej Luksemburga zajmuje dawny przytułek Saint-Jean nad brzegiem Alzette w dzielnicy Grund w mieście Luksemburg, gdzie zostało otwarte w 1996 roku. Wystawy obejmują geologię, minerały, skamieniałości, rośliny i zwierzęta, od powstania Ziemi po dzisiejszą przyrodę Luksemburga, a także ekspozycje czasowe.

Muzeum Buddy Fo Guang Shan w dzielnicy Dashu, około 20 km na północny wschód od centrum Kaohsiung, to muzeum buddyjskie otwarte w 2011 roku obok klasztoru Fo Guang Shan. Aleja ośmiu pagód prowadzi do głównej sali, w której przechowywana jest relikwia zęba Buddy, a za nią wznosi się wielki siedzący Budda z brązu.

Muzeum Wikingów, do zmiany nazwy zwane Vikingaliv, otwarto w 2017 roku w dawnej hali łodzi przy Djurgårdsstrand na Djurgården w Sztokholmie. Przedstawia życie codzienne w epoce wikingów za pomocą znalezisk archeologicznych, zrekonstruowanych wnętrz i modelu rolnika z Sigtuny, a obejmuje też Sagę Ragnfrid, jedenastominutową przejażdżkę przez opowieść o wikingach.

Pałac Esterházych stoi na miejscu średniowiecznego zamku w centrum Eisenstadt i od XVII wieku należy do rodu Esterházych. Carlo Martino Carlone przebudował go od 1663 roku na barokową rezydencję. Od 1761 roku służył tu książętom Joseph Haydn, a dawna wielka sala, dziś Sala Haydna, jest wykorzystywana do koncertów.

Więzienie Hỏa Lò zbudowała francuska administracja kolonialna w 1896 roku jako Maison Centrale, w którym przetrzymywano głównie wietnamskich więźniów politycznych. W czasie wojny wietnamskiej więziono w nim amerykańskich jeńców wojennych, którzy nazywali je „Hanoi Hilton”. W latach 1993–1994 większość budynku rozebrano; zachowana część z bramą jest muzeum z celami, dokumentami i przedmiotami.

Augustinermuseum zajmuje dawny klasztor augustianów przy Augustinerplatz we Fryburgu, przebudowany w latach 1914–1923 i udostępniony publiczności w 1923 roku. Jego zbiory obejmują sztukę średniowieczną i barokową, w tym obrazy Lucasa Cranacha Starszego i Hansa Baldunga Griena, kamienne figury i witraże z katedry we Fryburgu.

Aston Hall to jakobińska rezydencja w Aston w północnym Birmingham, zaprojektowana przez Johna Thorpe'a i zbudowana dla sir Thomasa Holte'a w latach 1618–1635. W 1643 roku zaatakowały ją wojska parlamentu, a ślady ostrzału armatniego wciąż widać na klatce schodowej. Od 1864 roku należy do miasta i prezentuje wnętrza z epoki z meblami, obrazami i tkaninami.

Katedra Santa Maria, zwana przez miejscowych La Seu, to gotycka katedra Majorki, wznosząca się nad nabrzeżem obok pałacu Almudaina. Rozpoczęto ją wkrótce po podboju w 1229 roku w miejscu głównego meczetu miasta, a budowano aż do XVII wieku. Wewnątrz znajdują się nawa o wysokości 44 metrów, rozeta o średnicy prawie 14 m i późniejsze prace Antoniego Gaudíego i Miquela Barceló.

Muzeum opowiadające historię holenderskiego ruchu oporu w czasie II wojny światowej poprzez ponad 130 osobistych relacji z Holandii i dawnych kolonii.

Akwarium w Piranie stoi od 1964 roku na wewnętrznym nabrzeżu portu w Piranie, naprzeciw muzeum morskiego. Należy do centrum naukowego Uniwersytetu Primorskiego i zostało przebudowane po 2007 roku, a jego część dla zwiedzających odnowiono w 2022 roku. W zbiornikach można zobaczyć ryby, koniki morskie i inne zwierzęta Morza Adriatyckiego.

Wat Kaew Korawaram to świątynia buddyjska na wzgórzu nad centrum miasta Krabi. Z placu wejściowego przy jednej z głównych ulic szerokie schody obramowane rzeźbami węży naga prowadzą do białej sali święceń z wielopoziomowymi dachami krytymi niebieską dachówką, jednego z największych budynków świątynnych w mieście.

Ogród Botaniczny w Oksfordzie założył w 1621 roku Henry Danvers, hrabia Danby, jako ogród roślin leczniczych nad brzegiem rzeki Cherwell naprzeciwko Magdalen College. Wchodzi się przez Bramę Danby z lat 1632–1633 dłuta Nicholasa Stone'a. Ponad 5000 gatunków roślin rośnie w ogrodzie otoczonym murem, w szklarniach i w dolnym ogrodzie nad rzeką.

Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN stoi na Muranowie, na terenie dawnego getta warszawskiego. Budynek fińskich architektów Rainera Mahlamäkiego i Ilmariego Lahdelmy otwarto w 2013 roku; wystawa stała przedstawia w ośmiu galeriach tysiąc lat historii Żydów w Polsce, od pierwszych osadników po Zagładę i lata powojenne.

Wellington Botanic Garden ki Paekākā zajmuje 25 hektarów doliny między Thorndon a Kelburn i został założony w 1868 roku na ziemi, na której Ngāti Te Whiti z Te Āti Awa uprawiali niegdyś żywność. Ścieżki prowadzą przez chroniony las rodzimy, drzewa iglaste, ogród różany Lady Norwood i staw z kaczkami; górna stacja kolejki Cable Car jest jednym z wejść.

Jednoprzęsłowy stalowy most łukowy na Sekwanie w Paryżu, zbudowany w latach 1896–1900 i nazwany na cześć cara Rosji Aleksandra III, który w 1892 roku podpisał sojusz francusko-rosyjski. Jego projekt w stylu Beaux-Arts autorstwa Josepha Cassien-Bernarda i Gastona Cousina obejmuje secesyjne latarnie i cztery złocone posągi Sław przy wjazdach.

Most Kaplicowy to kryty drewniany most pieszy przecinający ukośnie Reuss w Lucernie, zbudowany około 1365 roku jako część miejskich fortyfikacji i nazwany od kaplicy św. Piotra. Ma około 200 metrów długości i mija kamienną Wieżę Wodną; pod dachem wiszą trójkątne obrazy z XVII wieku, z których wiele spłonęło w pożarze w 1993 roku, po którym most odbudowano.