Odkryj wszystkie kraje (42)

Cosquer Méditerranée to replika jaskini Cosquer, zdobionej prehistorycznej jaskini w Calanques, której wejście leży 37 metrów pod powierzchnią morza, ujawnionej w 1991 roku. Otwarta w 2022 roku w Villa Méditerranée przy porcie, wiezie zwiedzających w małych modułach eksploracyjnych 220-metrową trasą obok kopii malowideł i rytów przedstawiających konie, żubry, foki i pingwiny.

Elefantyna to wyspa na Nilu w Asuanie, na której południowym krańcu leżą ruiny starożytnego miasta Abu, odkopywanego przez misję niemiecką od 1969 roku. Zwiedzający docierają tu promem i oglądają świątynie Chnuma i Satet, nilometr oraz Muzeum Asuańskie, które prezentuje znaleziska z wyspy.

Regularne ogrody Pałacu Wersalskiego, zajmujące około 800 hektarów na zachód od pałacu i zakładane od lat 60. XVII wieku przez André Le Nôtre'a we francuskim stylu regularnym, który tu doprowadził do perfekcji. Parterowe rabaty, posągi, fontanny i Wielki Kanał otacza pas lasu, graniczący z miastami Wersal i Le Chesnay.

Bazylika Sant'Ubaldo stoi na Monte Ingino nad Gubbio i przechowuje ciało św. Ubalda, XII-wiecznego biskupa i patrona miasta, w szklanej trumnie nad ołtarzem głównym. Zbudowana wraz z klasztorem na początku XVI wieku, jest metą biegu Corsa dei Ceri co roku 15 maja, a dociera się do niej pieszo lub kolejką linową z miasta.

Muzeum Peranakan mieści się w dawnej szkole Tao Nan przy Armenian Street, budynku ukończonym w 1912 roku w eklektycznym stylu klasycznym. Ponownie otwarte w 2023 roku po renowacji, pokazuje ponad 800 obiektów na trzech piętrach poświęconych tematom Pochodzenie, Dom i Styl, opowiadając o społecznościach Peranakan w Singapurze, Malakce, Penangu i szerzej w Azji Południowo-Wschodniej.

Klasztor San Pablo to dawny klasztor dominikanów założony w XVI wieku na skalnym cyplu nad wąwozem Huécar, naprzeciwko Wiszących Domów, po drugiej stronie kładki San Pablo. Od 1993 roku budynki klasztorne są hotelem Parador. Jego późnogotycki kościół z rokokową fasadą od 2005 roku mieści Espacio Torner, ekspozycję prac Gustava Tornera.

Pierwsza elektrownia wodna w Danii, ze zwiedzaniem z przewodnikiem, ścieżkami przyrodniczymi, wypożyczalnią kajaków i zajęciami dla rodzin związanymi z wodą i energią.

Opactwo św. Magnusa było klasztorem benedyktynów założonym w IX wieku w miejscu, gdzie według tradycji zmarł pustelnik Magnus z Füssen; później przebudowano je w barokowy zespół obok Wysokiego Zamku. Zsekularyzowane w 1803 roku, w skrzydle południowym mieści dziś Muzeum Miejskie w Füssen z barokowymi salami reprezentacyjnymi i ekspozycją o miejscowym lutnictwie; skrzydło północne służy jako ratusz.

Tō-ji to buddyjska świątynia szkoły shingon założona w 796 roku, wkrótce po tym, jak Kioto zostało stolicą, i powierzona mnichowi Kūkaiowi w 823 roku. Jej pięciokondygnacyjna drewniana pagoda, odbudowana w 1644 roku, ma około 55 metrów wysokości i jest najwyższa w Japonii. W pawilonach Kondō i Kōdō znajdują się posągi buddyjskie, a 21. dnia każdego miesiąca teren wypełnia targ.

Katedra w Szybeniku, pod wezwaniem św. Jakuba, jest siedzibą diecezji szybenickiej i została zbudowana w całości z kamienia w latach 1431–1536 według projektów Jurja Dalmatinaca i Nikoli Firentinaca. Jej sklepienia i kopuła są wykonane z zazębiających się kamiennych płyt, a wokół absyd biegnie fryz z rzeźbionych ludzkich głów. Jest wpisana na Listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Dolina Królowych to miejsce pochówku na zachodnim brzegu Luksoru, gdzie od około 1550 do 1130 roku p.n.e. chowano królowe, książęta i księżniczki z XVIII–XX dynastii. W głównym wadi znanych jest ponad 90 grobowców. Wśród nich jest malowany grobowiec Nefertari, żony Ramzesa II, odkryty w 1904 roku przez Ernesta Schiaparellego.

Zamek Buonconsiglio w Trydencie był siedzibą księży-biskupów Trydentu od XIII do końca XVIII wieku. Łączy średniowieczny Castelvecchio, renesansowy Magno Palazzo zbudowany dla Bernarda Clesia i Torre Aquila, której XV-wieczne freski przedstawiają Cykl Miesięcy. Dziś mieści muzeum sztuki i historii.

Opactwo Montmajour to dawny klasztor benedyktynów założony w 948 roku na skalistym wzgórzu na północ od Arles, które niegdyś było wyspą wśród mokradeł. Zespół obejmuje groby wykute w skale, XI-wieczną pustelnię, XII-wieczny kościół z kryptą, romański krużganek, XIV-wieczną wieżę Pons de l'Orme oraz ruiny XVIII-wiecznego klasztoru.

Muzeum w dzielnicy Mitte otwarte w 2022 roku, zbudowane wokół prywatnej kolekcji Petera Janssena. Na 1500 metrach kwadratowych prezentuje ponad 900 obiektów, w tym około 40 kompletnych zbroi samurajskich, 200 hełmów i 160 mieczy, od okresu Kofun po epokę Edo. W muzeum są też tradycyjny pawilon herbaciany i scena teatru nō.

Kamienica nad kanałem Herengracht zachowana tak, jak zostawiła ją zamożna XIX-wieczna amsterdamska rodzina, z wnętrzami z epoki i ogrodem w stylu formalnym z tyłu.

Kom el-Dikka to odkopana dzielnica w centrum Aleksandrii z pozostałościami rzymskiego i bizantyjskiego miasta z II–VI wieku n.e. Jej główną atrakcją jest niewielki marmurowy teatr, czyli odeon, z rzędami siedzisk; w pobliżu leżą duże łaźnie publiczne, rząd sal wykładowych i Willa Ptaków z mozaikami podłogowymi.

Bailey House Museum w Wailuku, około 4 km od Kahului, zajmuje dom misyjny budowany od 1833 roku, później dom nauczycieli-misjonarzy Edwarda i Caroline Baileyów. Prowadzone przez Maui Historical Society, pokazuje hawajskie narzędzia, wyroby z piór i łódź z drewna koa, XIX-wieczne pejzaże Maui pędzla Edwarda Baileya oraz deskę surfingową Duke'a Kahanamoku.

Polynesian Spa to geotermalny kompleks kąpielowy nad brzegiem jeziora Rotorua obok Government Gardens, w miejscu, gdzie łaźnie stoją od 1882 roku. Jego 28 basenów mineralnych o temperaturze od 33 do 41 °C zasilają kwaśne źródło Priest Spring i zasadowe źródło Rachel Spring; są wśród nich baseny rodzinne, prywatne i z widokiem na jezioro.

Wodospad Tegenungan spada do wąwozu rzeki Petanu we wsi Kemenuh w Sukawati w Gianyar, na południe od Ubudu. W odróżnieniu od większości wodospadów na Bali leży na nizinie; od punktu widokowego przy wejściu schody prowadzą w dół do basenu i skalnych półek u jego stóp. Przepływ jest najsilniejszy w porze deszczowej, od listopada do marca.

Muzeum Sztuk Pięknych w Ho Chi Minh zajmuje trzy budynki, z których główny to willa zbudowana w latach 1929–1934 dla rodziny Hui Bon Hoa; muzeum przeniosło się tam w 1987 roku. Zbiory obejmują rzeźbę wietnamską oraz malarstwo olejne, na jedwabiu i laką, ludowe drzeworyty, ceramikę, sztukę buddyjską oraz zabytki kultur Czampy i Óc Eo.