Odkryj wszystkie kraje (42)

Wioska pięciu domów hanok z okresu Joseon u stóp góry Namsan w Pil-dong w dzielnicy Jung, otwarta w 1998 roku na terenie dawnego obiektu wojskowego. Domy, odtworzone na wzór domów urzędników i zwykłych ludzi, które stały w innych miejscach Seulu, otaczają tradycyjny ogród z pawilonem i strumieniem, a w pobliżu leży kapsuła czasu z okazji 600-lecia Seulu.

Sacré-Cœur to rzymskokatolicka bazylika na wzgórzu Montmartre, zbudowana w latach 1875–1914 w stylu romańsko-bizantyjskim z trawertynu, który bieleje od deszczu. Na jej kopułę można wejść, by podziwiać widok na Paryż, a we wnętrzu nad prezbiterium znajduje się wielka mozaika Chrystusa.

Katedrę w Mdinie pod wezwaniem św. Pawła odbudowano w latach 1697–1702 według projektu Lorenza Gafy po trzęsieniu ziemi, które w 1693 roku zniszczyło średniowieczny kościół. Tradycja umiejscawia ją tam, gdzie rzymski namiestnik Publiusz spotkał apostoła Pawła. Wewnątrz znajdują się posadzka z marmurowych płyt nagrobnych, kopuła z malowidłami ze scenami z życia Pawła oraz Nawrócenie św. Pawła Mattii Pretiego w apsydzie.

Katedra w Kalmarze stoi przy Stortorget na wyspie Kvarnholmen i została zaprojektowana przez Nicodemusa Tessina Starszego w stylu klasycyzującego baroku. Budowę rozpoczęto w 1660 roku, przerwała ją wojna skańska, a ukończono ją w 1703 roku. Mury są z wapienia z Gotlandii, a narożne wieże wieńczą kopuły kryte miedzią.

Katedra w Lund to romański kościół z piaskowca, którego ołtarz główny konsekrowano w 1145 roku, gdy Lund należało do Danii i było siedzibą arcybiskupa krajów nordyckich. Wewnątrz stoi zegar astronomiczny z około 1425 roku z ruchomymi figurami, a w krypcie pod prezbiterium znajdują się kamienne postacie znane jako olbrzym Finn i jego żona.

Katedra w Tromsø to katedra diecezji Nord-Hålogaland w centrum Tromsø. Żółty drewniany kościół zbudowano w 1861 roku w stylu neogotyckim według projektu Christiana Heinricha Groscha, z wieżą i głównym wejściem w fasadzie zachodniej; jest to jedyna protestancka katedra w Norwegii zbudowana z drewna.

Mury rzymskie Tarragony wzniesiono w kamieniu po raz pierwszy około 217–197 roku p.n.e., gdy Tarraco było jeszcze bazą wojskową, a później przedłużono je, by objęły całe miasto aż do portu. Wzdłuż nich biegnie ścieżka Passeig Arqueològic, obok ogromnych bloków podstawy i trzech rzymskich wież: Arcybiskupa, Cabiscol i Minerwy.

Hofburg to dawna rezydencja Habsburgów w Innsbrucku, zapoczątkowana jako zamek za arcyksięcia Zygmunta w XV wieku i rozbudowana przez cesarza Maksymiliana I. Jej rokokowa forma pochodzi z przebudowy za cesarzowej Marii Teresy w latach 1754–1773. Zwiedzający oglądają apartamenty cesarskie, gotycką piwnicę i Salę Olbrzymów z freskami sufitowymi Franza Antona Maulbertscha.

Domus dei Tappeti di Pietra to bizantyjski prywatny pałac z V i VI wieku, odkryty przypadkiem w 1993 roku około trzech metrów poniżej poziomu ulicy. Wejście prowadzi przez XVIII-wieczny kościół Sant'Eufemia, a jego 14 pomieszczeń zachowało wielobarwne posadzki mozaikowe i marmurowe, wśród nich Taniec geniuszy czterech pór roku i Dobrego Pasterza.

Ogród publiczny między Luwrem a Placem Zgody w 1. dzielnicy Paryża, założony przez Katarzynę Medycejską w 1564 roku jako teren Pałacu Tuileries i udostępniony publiczności w 1667 roku. Wzdłuż jego regularnych, obsadzonych drzewami alejek stoją posągi, fontanny i dwa ośmiokątne stawy.

Dżabal Dżais to góra w paśmie Hadżar w Ras al-Chajmie, około 25 km od miasta, której szczyt na wysokości 1934 metrów leży po omańskiej stronie granicy. Asfaltowa droga prowadzi do parku z tarasami widokowymi w pobliżu szczytu, ze szlakami pieszymi, tyrolką Jais Flight, torem saneczkowym Jais Sledder i restauracją 1484 by Puro.

Museum Pasifika to muzeum sztuki w strefie wypoczynkowej Nusa Dua, na południe od Kuty, założone w 2006 roku przez Moetaryanto P. i Philippe'a Augiera w budynku zaprojektowanym przez Popo Danesa. Jego galerie mieszczą ponad 600 dzieł około 200 artystów z 25 krajów, ułożonych według regionów: malarze indonezyjscy i europejscy w Indonezji, Indochiny, Azja, wyspy Pacyfiku i oceaniczna tapa.

Park Narodowy Brijuni obejmuje archipelag 14 wysp i wysepek u wybrzeży Istrii w pobliżu Puli i jest chroniony od 1983 roku. Łodzie parku płyną z Fažany na Veliki Brijun, gdzie wycieczka z przewodnikiem kolejką turystyczną prowadzi obok parku safari, pozostałości rzymskiej willi w zatoce Verige i wystaw o historii wysp, w tym o latach spędzonych tu przez Tito.

Muzeum historii lokalnej w Espergærde z działającym gospodarstwem pokazowym i działem poświęconym osadom rybackim na wybrzeżu Sundu.

Hammam Hürrem Sułtan stoi między Hagią Sophią a Błękitnym Meczetem w miejscu rzymskich Łaźni Zeuksypa. Mimar Sinan zbudował go w latach 1556–57 dla Hürrem Sułtan, żony Sulejmana Wspaniałego, z częściami męską i żeńską rozplanowanymi jak lustrzane odbicia na jednej 75-metrowej osi. Odrestaurowany, ponownie działa jako łaźnia turecka oferująca rytuały hammamu i masaże.

Stara Katedra w Salamance to romańsko-wczesnogotycka katedra rozpoczęta w pierwszej połowie XII wieku za biskupa Hieronima z Périgord i ukończona w XIV wieku. Jej łuskowata kopuła nad skrzyżowaniem naw nazywana jest Torre del Gallo, a w absydzie znajduje się XV-wieczny ołtarz z 53 kwater autorstwa Della Dellego i jego braci, pod freskiem Sądu Ostatecznego.

Ménagerie du Jardin des Plantes to zoo w ogrodzie botanicznym Jardin des Plantes, założone w 1794 roku ze zwierzętami z królewskiej menażerii w Wersalu. Jest jednym z najstarszych ogrodów zoologicznych na świecie; trzyma małe i średnie ssaki, ptaki i gady w zabytkowych wybiegach i wolierach.

Klasztor Arkadi to ufortyfikowany klasztor prawosławny na płaskowyżu 23 km na południowy wschód od Retimna, z XVI-wieczną cerkwią, której fasada łączy formy renesansowe i barokowe. W listopadzie 1866 roku, podczas kreteńskiego powstania przeciwko panowaniu osmańskiemu, obrońcy wysadzili prochownię, zamiast się poddać. Zwiedzający oglądają cerkiew, refektarz, prochownię i muzeum.

Pałac Książęcy to renesansowy pałac przy Piazza del Popolo w Pesaro, rozpoczęty dla Alessandra Sforzy w połowie XV wieku na domach Malatestów i rozbudowany przez książąt Della Rovere w XVI wieku. Od zjednoczenia Włoch mieści prefekturę; zwiedzanie z przewodnikiem pokazuje Salone Metaurense z malowanym stropem kasetonowym z około 1616 roku.

Park Wiejski Anaga obejmuje około 140 km² masywu Anaga w północno-wschodniej części Teneryfy, pasma stromych grzbietów i wąwozów wznoszących się do około 1000 m. Chroniony od 1987 roku i od 2015 roku będący rezerwatem biosfery UNESCO, ma las wawrzynowy, skalne iglice u wybrzeża i około 26 małych osad połączonych siecią szlaków pieszych.