Εξερευνήστε: Κιότο

Το Ιερό Γιασάκα, παλαιότερα γνωστό ως Ιερό Γκιόν, βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της Σιτζό-ντόρι, στη συνοικία Γκιόν του Κιότο. Σύμφωνα με τα δικά του αρχεία χρονολογείται από το 656· είναι αφιερωμένο στη θεότητα Σουσανόο και ηγείται περίπου 2.300 ιερών Γιασάκα. Ο χώρος περιλαμβάνει κύρια αίθουσα σε ρυθμό Γκιόν-ζουκούρι, μια εξέδρα χορού με κρεμαστά φανάρια και την κατακόκκινη δυτική πύλη.

Το Ιερό Χεϊάν χτίστηκε το 1895 για την 1.100ή επέτειο από την ίδρυση του Χεϊάν-κιο, της παλιάς ονομασίας του Κιότο. Οι κατακόκκινες αίθουσές του με πράσινες στέγες αναπαράγουν σε μικρότερη κλίμακα την επίσημη αίθουσα του αρχαίου αυτοκρατορικού ανακτόρου, και είναι αφιερωμένο στους αυτοκράτορες Κάνμου και Κόμεϊ. Πίσω από τις αίθουσες απλώνεται ένας κήπος περιπάτου που σχεδίασε ο Ογκάουα Τζίχεϊ Ζ΄.

Το Ναντζέν-τζι είναι ο κεντρικός ναός του κλάδου Ναντζέν-τζι του Ζεν Ρινζάι, που ιδρύθηκε το 1291 από τον αυτοκράτορα Καμεγιάμα στη θέση του θερινού του ανακτόρου στο ανατολικό Κιότο. Οι επισκέπτες ανεβαίνουν στην πύλη Σανμόν ύψους 22 μέτρων του 1628, βλέπουν τον ξηρό κήπο τοπίου του Χότζο, της κατοικίας του ηγουμένου, και περνούν κάτω από ένα πλίνθινο υδραγωγείο του 1890 που μετέφερε νερό από τη λίμνη Μπίουα.

Το Κιγιομίζου-ντέρα είναι βουδιστικός ναός στις πλαγιές του όρους Οτόουα στο ανατολικό Κιότο, αφιερωμένος στην ενδεκαπρόσωπη Κάνον και ιδρυμένος το 778. Η κύρια αίθουσά του, που ξαναχτίστηκε το 1633, προεξέχει πάνω από την πλαγιά σε μια ξύλινη εξέδρα που στηρίζεται σε ψηλούς πασσάλους· από κάτω, οι επισκέπτες πιάνουν νερό από τα τρία ρυάκια του Καταρράκτη Οτόουα.

Το Σαντζουσανγκέν-ντο, επίσημα Ρενγκεό-ιν, είναι ναός της σχολής Τεντάι στο ανατολικό Κιότο, που ιδρύθηκε το 1164 για τον αποσυρμένο αυτοκράτορα Γκο-Σιρακάουα. Η ξύλινη κύρια αίθουσά του του 1266, μήκους περίπου 120 μ., στεγάζει 1.001 όρθια αγάλματα της χιλιόχειρης Κάνον γύρω από ένα μεγάλο καθιστό άγαλμα της Κάνον, μαζί με τους θεούς του ανέμου και της βροντής Φούτζιν και Ράιτζιν.

Το Γκινκάκου-τζι, επίσημα Τζισό-τζι, είναι ναός του Ζεν στους πρόποδες των λόφων Χιγκασιγιάμα στο Κιότο. Ο σογκούν Ασικάγκα Γιοσιμάσα το ξεκίνησε το 1482 ως έπαυλη για τα χρόνια της απόσυρσής του, και έγινε ναός μετά τον θάνατό του το 1490. Ένα μονοπάτι περνά από το διώροφο Κάνον-ντεν, γνωστό ως Ασημένιο Περίπτερο, έναν κήπο με χτενισμένη άμμο και έναν κήπο με βρύα στην πλαγιά.

Το Το-τζι είναι βουδιστικός ναός της σχολής Σινγκόν, που ιδρύθηκε το 796, λίγο αφότου το Κιότο έγινε πρωτεύουσα, και ανατέθηκε στον μοναχό Κούκαϊ το 823. Η πεντάροφη ξύλινη παγόδα του, που ξαναχτίστηκε το 1644, έχει ύψος περίπου 55 μέτρα και είναι η ψηλότερη στην Ιαπωνία. Οι αίθουσες Κόντο και Κοντό στεγάζουν βουδιστικά αγάλματα, και στις 21 κάθε μήνα ο χώρος γεμίζει με παζάρι.

Το Κινκάκου-τζι, επίσημα Ροκούον-τζι, είναι ναός του Ζεν στο βόρειο Κιότο, που χτίστηκε ως έπαυλη του σογκούν Ασικάγκα Γιοσιμίτσου και μετατράπηκε σε ναό μετά τον θάνατό του το 1408. Το Χρυσό Περίπτερό του, με τους δύο επάνω ορόφους καλυμμένους με φύλλα χρυσού, στέκεται δίπλα σε μια λίμνη σε κήπο περιπάτου· το σημερινό κτίριο ξαναχτίστηκε το 1955, μετά από εμπρησμό το 1950.

Το Φουσίμι Ινάρι-τάισα είναι το κεντρικό ιερό του θεού (κάμι) Ινάρι, που λατρεύεται για το ρύζι, τη σοδειά και τις επιχειρήσεις, στους πρόποδες του όρους Ινάρι στο νότιο Κιότο. Ιδρύθηκε το 711 και έχει μονοπάτια με χιλιάδες κατακόκκινες πύλες τορίι, δωρεές επιχειρήσεων, που ανηφορίζουν μέσα από το δάσος, περνώντας από μικρότερα ιερά, ως την κορυφή των 233 μ.

Το Ριοάν-τζι είναι ναός του Ζεν της σχολής Ρινζάι στο βορειοδυτικό Κιότο, που ιδρύθηκε το 1450. Ο ξηρός κήπος τοπίου του τοποθετεί δεκαπέντε βράχους σε νησίδες από βρύα πάνω σε χτενισμένο λευκό χαλίκι, περικλείεται από χαμηλό πήλινο τοίχο και τον βλέπει κανείς από τη βεράντα της αίθουσας του ηγουμένου· ο χώρος περιλαμβάνει επίσης έναν μεγάλο κήπο με λίμνη.

Το Τενριού-τζι είναι ο κεντρικός ναός του κλάδου Τενριού-τζι του Ζεν Ρινζάι στο Αρασιγιάμα, στο δυτικό Κιότο. Ο σογκούν Ασικάγκα Τακαούτζι το ίδρυσε το 1339 στη μνήμη του αυτοκράτορα Γκο-Νταΐγκο, με πρώτο ηγούμενο τον Μουσό Σοσέκι· οι περισσότερες σημερινές αίθουσες ξαναχτίστηκαν μετά από πυρκαγιές τον 19ο αιώνα. Ο κήπος Σόγκεν με τη λίμνη, έργο του Μουσό, έχει για φόντο τους λόφους του Αρασιγιάμα.