Odkryj: Kioto

Targ Nishiki to kryta ulica handlowa o długości około 390 metrów w centrum Kioto, biegnąca wzdłuż Nishikikōji, jedną przecznicę na północ od Shijō-dōri, między ulicami Takakura i Teramachi. Ponad sto sklepów i stoisk sprzedaje ryby, kiotyjskie pikle, tofu i yubę, słodycze oraz noże kuchenne, a żywnością handluje się tu od około 400 lat.

Chram Yasaka, dawniej zwany chramem Gion, stoi na wschodnim końcu Shijō-dōri w kiotyjskiej dzielnicy Gion. Według własnych zapisów sięga 656 roku; jest poświęcony bóstwu Susanoo i przewodzi około 2300 chramom Yasaka. Na jego terenie znajdują się główny pawilon w stylu Gion-zukuri, scena taneczna obwieszona lampionami i cynobrowa brama zachodnia.

Chram Heian zbudowano w 1895 roku z okazji 1100-lecia założenia Heian-kyō, dawnej nazwy Kioto. Jego cynobrowe pawilony z zielonymi dachami odtwarzają w pomniejszonej skali główną salę dawnego pałacu cesarskiego, a czczeni są w nim cesarze Kanmu i Kōmei. Za pawilonami rozciąga się ogród spacerowy założony przez Ogawę Jiheia VII.

Pałac Cesarski w Kioto był rezydencją cesarzy Japonii do przeniesienia stolicy do Tokio w 1869 roku. Zwiedzający przechodzą wyznaczoną trasą przez otoczony murem teren w Kyoto Gyoen i oglądają z zewnątrz pawilony, w tym salę ceremonialną Shishinden; obecne budynki pochodzą z 1855 roku, a wycieczki z przewodnikiem odbywają się kilka razy dziennie.

Zamek Nijō to zamek nizinny w centrum Kioto, którego budowę rozpoczęto w 1603 roku jako kiotyjskiej rezydencji Tokugawy Ieyasu, pierwszego sioguna z rodu Tokugawa. W obrębie dwóch pierścieni fos i kamiennych murów stoją pałac Ninomaru z malowanymi drzwiami przesuwnymi i „słowiczymi” podłogami, które skrzypią pod stopami, pałac Honmaru i kilka ogrodów.

Nanzen-ji to główna świątynia odłamu Nanzen-ji szkoły zen rinzai, założona w 1291 roku przez cesarza Kameyamę na miejscu jego pałacu we wschodnim Kioto. Zwiedzający wchodzą na 22-metrową bramę Sanmon z 1628 roku, oglądają suchy ogród krajobrazowy przy Hōjō, czyli siedzibie opata, i przechodzą pod ceglanym akweduktem zbudowanym w 1890 roku, by doprowadzić wodę z jeziora Biwa.

Kiyomizu-dera to świątynia buddyjska na zboczach góry Otowa we wschodnim Kioto, poświęcona jedenastotwarzowej Kannon i założona w 778 roku. Jej główny pawilon, odbudowany w 1633 roku, wystaje nad zbocze na drewnianej platformie wspartej na wysokich filarach; poniżej zwiedzający nabierają wodę z trzech strumieni wodospadu Otowa.

Muzeum Narodowe w Kioto w dzielnicy Higashiyama gromadzi i prezentuje dawną sztukę japońską i azjatycką: malarstwo, rzeźbę, kaligrafię, ceramikę i tkaniny. Otwarto je w 1897 roku w ceglanym Meiji Kotokan zaprojektowanym przez Katayamę Tōkumę; wystawy odbywają się dziś w skrzydle Heisei Chishinkan projektu Yoshio Taniguchiego, otwartym w 2014 roku.

Sanjūsangen-dō, oficjalnie Rengeō-in, to świątynia szkoły tendai we wschodnim Kioto, założona w 1164 roku dla cesarza-emeryta Go-Shirakawy. Jej drewniany główny pawilon z 1266 roku, długi na około 120 m, mieści 1001 stojących posągów tysiącrękiej Kannon wokół dużej siedzącej Kannon, wraz z bogami wiatru i gromu Fūjinem i Raijinem.

Wieża Kioto, oficjalnie Nidec Kyoto Tower, to 131-metrowa wieża widokowa naprzeciwko dworca Kioto, ukończona w 1964 roku według projektu Mamoru Yamady. Zbudowana z ułożonych na sobie stalowych pierścieni obłożonych pomalowaną na biało blachą zamiast kratownicy, stoi na dziewięciopiętrowym budynku z hotelem i sklepami; z tarasu widokowego na wysokości 100 metrów rozciąga się widok na miasto.

Ginkaku-ji, oficjalnie Jishō-ji, to świątynia zen u stóp wzgórz Higashiyama w Kioto. Siogun Ashikaga Yoshimasa zaczął ją budować w 1482 roku jako willę na emeryturę, a świątynią stała się po jego śmierci w 1490 roku. Ścieżka prowadzi obok dwukondygnacyjnego Kannon-den, zwanego Srebrnym Pawilonem, ogrodu z grabionego piasku i ogrodu mchów na zboczu.

Akwarium w Kioto otwarto w 2012 roku w parku Umekoji, kilka minut spacerem na zachód od dworca Kioto; to akwarium śródlądowe działające wyłącznie na sztucznej wodzie morskiej. Jego strefy podążają za wodą od rzek Kioto, gdzie żyją salamandry japońskie olbrzymie, po zbiornik Morza Kioto, z fokami, pingwinami, meduzami i stadionem delfinów.

Muzeum Kolejnictwa w Kioto, należące do JR West, otwarto w 2016 roku jako rozbudowę Muzeum Parowozów Umekoji z 1972 roku, na zachód od dworca Kioto. W trzykondygnacyjnej hali głównej prezentowany jest tabor od parowozów po pociągi Shinkansen, a w parowozowni wachlarzowej z 1914 roku, Ważnym Dobru Kultury, stoją parowozy wokół działającej obrotnicy.

Tō-ji to buddyjska świątynia szkoły shingon założona w 796 roku, wkrótce po tym, jak Kioto zostało stolicą, i powierzona mnichowi Kūkaiowi w 823 roku. Jej pięciokondygnacyjna drewniana pagoda, odbudowana w 1644 roku, ma około 55 metrów wysokości i jest najwyższa w Japonii. W pawilonach Kondō i Kōdō znajdują się posągi buddyjskie, a 21. dnia każdego miesiąca teren wypełnia targ.

Kinkaku-ji, oficjalnie Rokuon-ji, to świątynia zen w północnym Kioto, zbudowana jako willa sioguna Ashikagi Yoshimitsu i zamieniona w świątynię po jego śmierci w 1408 roku. Jej Złoty Pawilon, którego dwie górne kondygnacje pokryte są płatkami złota, stoi nad stawem w ogrodzie spacerowym; obecny budynek odbudowano w 1955 roku po podpaleniu w 1950 roku.

Fushimi Inari-taisha to główny chram bóstwa Inari, czczonego jako opiekun ryżu, plonów i interesów, u stóp góry Inari w południowym Kioto. Założony w 711 roku, ma ścieżki wyznaczone tysiącami cynobrowych bram torii ufundowanych przez firmy, które wspinają się przez las obok mniejszych chramów na szczyt o wysokości 233 m.

Ryōan-ji to świątynia zen szkoły rinzai w północno-zachodnim Kioto, założona w 1450 roku. W jej suchym ogrodzie krajobrazowym piętnaście kamieni stoi na wysepkach mchu wśród grabionego białego żwiru, otoczonych niskim glinianym murem, a ogląda się go z werandy pawilonu opata; na terenie znajduje się też duży ogród ze stawem.

Toei Kyoto Studio Park to plan filmowy i park tematyczny otwarty w 1975 roku w Uzumasie, na terenie kiotyjskiego studia filmowego Toei, gdzie kręci się wiele dramatów historycznych. Jego ulice odtwarzają miasto z epoki Edo, z przebranymi aktorami, pokazami ninja i samurajów, atrakcjami oraz wypożyczalnią kimon i kostiumów.

Kolej widokowa Sagano kursuje stylizowanymi na dawne, częściowo otwartymi wagonami po 7-kilometrowym odcinku nieużywanego toru linii San'in między Saga-Arashiyamą w zachodnim Kioto a Kameoką. Około 25-minutowa podróż biegnie wzdłuż wąwozu Hozu przez tunele i mosty; linię otwarto w 1991 roku, a zimą kursy są zawieszone.

Tenryū-ji to główna świątynia odłamu Tenryū-ji szkoły zen rinzai w Arashiyamie w zachodnim Kioto. Siogun Ashikaga Takauji założył ją w 1339 roku ku pamięci cesarza Go-Daigo, a pierwszym opatem był Musō Soseki; większość obecnych pawilonów odbudowano po pożarach w XIX wieku. Ogród ze stawem Sōgen autorstwa Musō wykorzystuje wzgórza Arashiyamy jako tło.