Εξερευνήστε: Κιότο

Το Ιερό Χεϊάν χτίστηκε το 1895 για την 1.100ή επέτειο από την ίδρυση του Χεϊάν-κιο, της παλιάς ονομασίας του Κιότο. Οι κατακόκκινες αίθουσές του με πράσινες στέγες αναπαράγουν σε μικρότερη κλίμακα την επίσημη αίθουσα του αρχαίου αυτοκρατορικού ανακτόρου, και είναι αφιερωμένο στους αυτοκράτορες Κάνμου και Κόμεϊ. Πίσω από τις αίθουσες απλώνεται ένας κήπος περιπάτου που σχεδίασε ο Ογκάουα Τζίχεϊ Ζ΄.

Το Αυτοκρατορικό Ανάκτορο του Κιότο ήταν η κατοικία των αυτοκρατόρων της Ιαπωνίας ώσπου η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στο Τόκιο το 1869. Οι επισκέπτες ακολουθούν καθορισμένη διαδρομή μέσα στον περιτειχισμένο χώρο του Κιότο Γκιοέν και βλέπουν τις αίθουσες, ανάμεσά τους την τελετουργική αίθουσα Σισίντεν, εξωτερικά· τα σημερινά κτίρια χρονολογούνται από το 1855 και ξεναγήσεις γίνονται αρκετές φορές την ημέρα.

Το Κάστρο Νιτζό είναι πεδινό κάστρο στο κέντρο του Κιότο, που ξεκίνησε το 1603 ως κατοικία στο Κιότο του Τοκουγκάουα Ιεγιάσου, του πρώτου σογκούν της δυναστείας Τοκουγκάουα. Μέσα σε δύο δακτυλίους από τάφρους και πέτρινα τείχη βρίσκονται το Ανάκτορο Νινομάρου, με ζωγραφισμένες συρόμενες πόρτες και πατώματα «αηδονιού» που τρίζουν όταν τα πατάς, το Ανάκτορο Χονμάρου και αρκετοί κήποι.

Το Ναντζέν-τζι είναι ο κεντρικός ναός του κλάδου Ναντζέν-τζι του Ζεν Ρινζάι, που ιδρύθηκε το 1291 από τον αυτοκράτορα Καμεγιάμα στη θέση του θερινού του ανακτόρου στο ανατολικό Κιότο. Οι επισκέπτες ανεβαίνουν στην πύλη Σανμόν ύψους 22 μέτρων του 1628, βλέπουν τον ξηρό κήπο τοπίου του Χότζο, της κατοικίας του ηγουμένου, και περνούν κάτω από ένα πλίνθινο υδραγωγείο του 1890 που μετέφερε νερό από τη λίμνη Μπίουα.

Το Κιγιομίζου-ντέρα είναι βουδιστικός ναός στις πλαγιές του όρους Οτόουα στο ανατολικό Κιότο, αφιερωμένος στην ενδεκαπρόσωπη Κάνον και ιδρυμένος το 778. Η κύρια αίθουσά του, που ξαναχτίστηκε το 1633, προεξέχει πάνω από την πλαγιά σε μια ξύλινη εξέδρα που στηρίζεται σε ψηλούς πασσάλους· από κάτω, οι επισκέπτες πιάνουν νερό από τα τρία ρυάκια του Καταρράκτη Οτόουα.

Το Εθνικό Μουσείο του Κιότο, στη συνοικία Χιγκασιγιάμα, συλλέγει και εκθέτει προνεωτερική ιαπωνική και ασιατική τέχνη: ζωγραφική, γλυπτική, καλλιγραφία, κεραμικά και υφάσματα. Άνοιξε το 1897 στο κτίριο από κόκκινο τούβλο Μέιτζι Κοτοκάν, σε σχέδια του Καταγιάμα Τοκούμα· οι εκθέσεις φιλοξενούνται πλέον στην πτέρυγα Χεϊσέι Τσισινκάν του Γιοσίο Τανιγκούτσι, που άνοιξε το 2014.

Το Σαντζουσανγκέν-ντο, επίσημα Ρενγκεό-ιν, είναι ναός της σχολής Τεντάι στο ανατολικό Κιότο, που ιδρύθηκε το 1164 για τον αποσυρμένο αυτοκράτορα Γκο-Σιρακάουα. Η ξύλινη κύρια αίθουσά του του 1266, μήκους περίπου 120 μ., στεγάζει 1.001 όρθια αγάλματα της χιλιόχειρης Κάνον γύρω από ένα μεγάλο καθιστό άγαλμα της Κάνον, μαζί με τους θεούς του ανέμου και της βροντής Φούτζιν και Ράιτζιν.

Ο Πύργος του Κιότο, επίσημα Nidec Kyoto Tower, είναι πύργος παρατήρησης ύψους 131 μέτρων απέναντι από τον σταθμό του Κιότο, που ολοκληρώθηκε το 1964 σε σχέδια του Μαμόρου Γιαμάντα. Είναι κατασκευασμένος από στοιβαγμένους χαλύβδινους δακτυλίους, επενδυμένους με λευκοβαμμένα χαλυβδόφυλλα αντί για δικτυωτό σκελετό, και πατά σε ένα εννιαώροφο κτίριο με ξενοδοχείο και καταστήματα· το παρατηρητήριό του στα 100 μέτρα έχει θέα σε όλη την πόλη.

Το Γκινκάκου-τζι, επίσημα Τζισό-τζι, είναι ναός του Ζεν στους πρόποδες των λόφων Χιγκασιγιάμα στο Κιότο. Ο σογκούν Ασικάγκα Γιοσιμάσα το ξεκίνησε το 1482 ως έπαυλη για τα χρόνια της απόσυρσής του, και έγινε ναός μετά τον θάνατό του το 1490. Ένα μονοπάτι περνά από το διώροφο Κάνον-ντεν, γνωστό ως Ασημένιο Περίπτερο, έναν κήπο με χτενισμένη άμμο και έναν κήπο με βρύα στην πλαγιά.

Το Ενυδρείο του Κιότο άνοιξε το 2012 στο Πάρκο Ουμεκότζι, σε μικρή απόσταση με τα πόδια δυτικά του σταθμού του Κιότο, και είναι ενυδρείο της ενδοχώρας που λειτουργεί εξ ολοκλήρου με τεχνητό θαλασσινό νερό. Οι ζώνες του ακολουθούν το νερό από τους ποταμούς του Κιότο, όπου ζουν ιαπωνικές γιγάντιες σαλαμάνδρες, ως τη δεξαμενή της Θάλασσας του Κιότο, με φώκιες, πιγκουίνους, μέδουσες και στάδιο δελφινιών.

Το Το-τζι είναι βουδιστικός ναός της σχολής Σινγκόν, που ιδρύθηκε το 796, λίγο αφότου το Κιότο έγινε πρωτεύουσα, και ανατέθηκε στον μοναχό Κούκαϊ το 823. Η πεντάροφη ξύλινη παγόδα του, που ξαναχτίστηκε το 1644, έχει ύψος περίπου 55 μέτρα και είναι η ψηλότερη στην Ιαπωνία. Οι αίθουσες Κόντο και Κοντό στεγάζουν βουδιστικά αγάλματα, και στις 21 κάθε μήνα ο χώρος γεμίζει με παζάρι.

Το Κινκάκου-τζι, επίσημα Ροκούον-τζι, είναι ναός του Ζεν στο βόρειο Κιότο, που χτίστηκε ως έπαυλη του σογκούν Ασικάγκα Γιοσιμίτσου και μετατράπηκε σε ναό μετά τον θάνατό του το 1408. Το Χρυσό Περίπτερό του, με τους δύο επάνω ορόφους καλυμμένους με φύλλα χρυσού, στέκεται δίπλα σε μια λίμνη σε κήπο περιπάτου· το σημερινό κτίριο ξαναχτίστηκε το 1955, μετά από εμπρησμό το 1950.

Το Ριοάν-τζι είναι ναός του Ζεν της σχολής Ρινζάι στο βορειοδυτικό Κιότο, που ιδρύθηκε το 1450. Ο ξηρός κήπος τοπίου του τοποθετεί δεκαπέντε βράχους σε νησίδες από βρύα πάνω σε χτενισμένο λευκό χαλίκι, περικλείεται από χαμηλό πήλινο τοίχο και τον βλέπει κανείς από τη βεράντα της αίθουσας του ηγουμένου· ο χώρος περιλαμβάνει επίσης έναν μεγάλο κήπο με λίμνη.

Το Πάρκο Στούντιο Toei του Κιότο είναι κινηματογραφικό σκηνικό και θεματικό πάρκο που άνοιξε το 1975 στο Ουζουμάσα, στον χώρο του κινηματογραφικού στούντιο της Toei στο Κιότο, όπου γυρίζονται πολλές ιστορικές σειρές. Οι δρόμοι του αναπαριστούν μια πόλη της περιόδου Έντο, με ηθοποιούς με κοστούμια, παραστάσεις με νίντζα και σαμουράι, αξιοθέατα και ενοικίαση κιμονό και κοστουμιών.

Το Τενριού-τζι είναι ο κεντρικός ναός του κλάδου Τενριού-τζι του Ζεν Ρινζάι στο Αρασιγιάμα, στο δυτικό Κιότο. Ο σογκούν Ασικάγκα Τακαούτζι το ίδρυσε το 1339 στη μνήμη του αυτοκράτορα Γκο-Νταΐγκο, με πρώτο ηγούμενο τον Μουσό Σοσέκι· οι περισσότερες σημερινές αίθουσες ξαναχτίστηκαν μετά από πυρκαγιές τον 19ο αιώνα. Ο κήπος Σόγκεν με τη λίμνη, έργο του Μουσό, έχει για φόντο τους λόφους του Αρασιγιάμα.