Εξερευνήστε: Πόρτο

Ο Ναός της Αγίας Τριάδας (Ιγκρέζα ντα Τριντάντε) είναι μεγάλη εκκλησία του 19ου αιώνα στην κορυφή της λεωφόρου Αβενίντα ντος Αλιάντος, πίσω από το Δημαρχείο του Πόρτο. Σχεδιασμένος από τον Κάρλος Αμαράντε, ξεκίνησε το 1803, άνοιξε για λατρεία το 1841 και απέκτησε πρόσοψη και καμπαναριό το 1846. Το Τάγμα της Αγίας Τριάδας παρουσιάζει τις συλλογές του στις παρακείμενες αίθουσες, και οι επισκέπτες μπορούν να ανέβουν στο καμπαναριό ως τις ταράτσες του ναού.

Το Neonia είναι καθηλωτικό μουσείο στην οδό Ρούα ντε Σέουτα στο κέντρο του Πόρτο, με 20 αίθουσες σε 1.500 τετραγωνικά μέτρα και δύο ορόφους. Οι αίθουσες φέρουν ονόματα τόπων και παραδόσεων της πόλης, όπως η Αγορά του Μπολιάο, το Καφέ Ιμπεριάλ και οι Κήποι του Κρυστάλλινου Ανακτόρου, και χρησιμοποιούν τοιχογραφίες, καθρέφτες, λέιζερ, σφαίρες πλάσματος και πολυμέσα για να ξαναπλάσουν το Πόρτο ως μια παράλληλη πόλη.

Το Παρεκκλήσι των Ψυχών (Καπέλα ντας Άλμας) βρίσκεται στην οδό Ρούα ντε Σάντα Καταρίνα, τον κύριο εμπορικό δρόμο του Πόρτο· ξαναχτίστηκε στα τέλη του 18ου αιώνα και επεκτάθηκε το 1801. Το 1929 οι εξωτερικοί του τοίχοι καλύφθηκαν με 15.947 γαλανόλευκα πλακίδια αζουλέζου του Εντουάρντο Λέιτε, κατασκευασμένα από το εργοστάσιο Viúva Lamego της Λισαβόνας, που απεικονίζουν τη ζωή του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης και της Αγίας Αικατερίνης.

Ο Ναός του Αγίου Ιλδεφόνσου υψώνεται πάνω από την πλατεία Πράσα ντα Μπατάλια στο Πόρτο· χτίστηκε από το 1709 στη θέση ενός μεσαιωνικού παρεκκλησιού και ευλογήθηκε το 1739. Η γρανιτένια πρόσοψή του με τους δίδυμους πύργους φέρει περίπου 11.000 πλακίδια αζουλέζου του Ζόρζε Κολάσο του 1932, και στο εσωτερικό υπάρχουν ένα τέμπλο του Νικολάου Νάζονι και ένα μικρό μουσείο εκκλησιαστικής τέχνης.

Το Μουσείο της Μιζερικόρντια του Πόρτο, που άνοιξε το 2015, στεγάζεται στο κτίριο της οδού Ρούα ντας Φλόρες που ήταν η έδρα του φιλανθρωπικού ιδρύματος Σάντα Κάζα ντα Μιζερικόρντια της πόλης από τον 16ο αιώνα ως το 2013. Η συλλογή του περιλαμβάνει τον φλαμανδικό πίνακα Fons Vitae, και η επίσκεψη περιλαμβάνει τον ναό, με μπαρόκ πρόσοψη του Νικολάου Νάζονι, και μια στοά από σίδερο και γυαλί του 1890.

Ο Καθεδρικός Ναός του Πόρτο, η Σε, βρίσκεται στην κορυφή ενός λόφου στο ιστορικό κέντρο και είναι από τα παλαιότερα κτίρια της πόλης. Ξεκίνησε τον 12ο αιώνα ως ρομανική εκκλησία που θύμιζε φρούριο, με μια ροζέτα, και αναδιαμορφώθηκε την περίοδο του μπαρόκ, όταν ο Νικολάου Νάζονι πρόσθεσε την πλευρική λότζια. Η επίσκεψη περιλαμβάνει το γοτθικό περιστύλιο, ντυμένο με πάνελ αζουλέζου του 18ου αιώνα.

Ο Ναός της Σάντα Κλάρα είναι η εκκλησία ενός πρώην μοναστηριού Κλαρισσών στο Πόρτο, που ξεκίνησε το 1416 δίπλα στα Φερδινάνδεια Τείχη και ολοκληρώθηκε το 1457. Πίσω από την αναγεννησιακή πύλη του, το εσωτερικό καλύπτεται από επίχρυσα και πολύχρωμα μπαρόκ ξυλόγλυπτα· ο ναός είναι εθνικό μνημείο από το 1910.

Το Εθνικό Μουσείο Σοάρες ντος Ρέις ιδρύθηκε το 1833 ως Museu Portuense και είναι το πρώτο εθνικό μουσείο τέχνης της Πορτογαλίας. Από το 1942 στεγάζεται στο νεοκλασικό Ανάκτορο Καράνκας των τελών του 18ου αιώνα, και η συλλογή του, με πορτογαλική ζωγραφική, γλυπτική, έπιπλα, κεραμικά και μεταλλοτεχνία, περιλαμβάνει έργα του γλύπτη Αντόνιο Σοάρες ντος Ρέις, από τον οποίο πήρε το όνομά του.

Το Παλάσιο ντα Μπόλσα είναι η νεοκλασική έδρα της Εμπορικής Ένωσης του Πόρτο, χτισμένη από το 1842 στη θέση των καμένων περιστυλίων της μονής του Σάο Φρανσίσκο σε σχέδια του Ζοακίμ ντα Κόστα Λίμα Ζούνιορ. Οι ξεναγήσεις περνούν από την Αυλή των Εθνών με τον γυάλινο τρούλο, την Επίσημη Κλίμακα, την Αίθουσα του Δικαστηρίου και την Αραβική Αίθουσα· οι εσωτερικοί χώροι ολοκληρώθηκαν το 1910.

Ο Ναός του Σάο Φρανσίσκο είναι γοτθική εκκλησία στο ιστορικό κέντρο του Πόρτο, χτισμένη από τους Φραγκισκανούς από το 1383 έως περίπου το 1425 δίπλα στο σημερινό Παλάσιο ντα Μπόλσα. Ο λιτός πέτρινος κυρίως ναός έρχεται σε αντίθεση με τα επίχρυσα μπαρόκ ξυλόγλυπτα που καλύπτουν τοίχους, πεσσούς και παρεκκλήσια, ανάμεσά τους ένα τέμπλο με το Δέντρο του Ιεσσαί· η επίσκεψη συνεχίζει στον ναό του Τρίτου Τάγματος, σε ένα μουσείο και σε κατακόμβες.

Το World of Discoveries είναι διαδραστική έκθεση για τα πορτογαλικά εξερευνητικά ταξίδια μεταξύ 1415 και 1543, σε πρώην αποθήκες της Real Companhia Velha στη Μιραγκάια κοντά στον Δούρο. Άνοιξε το 2014 και έχει σκηνικά φυσικού μεγέθους, ναυτικά όργανα και χάρτες, καθώς και μια διαδρομή με βάρκα σε ένα κανάλι, δίπλα από σκηνές της Αφρικής, της Ινδίας, της Βραζιλίας, της Κίνας και της Ιαπωνίας.

Η Μονή της Σέρα ντο Πιλάρ είναι πρώην αυγουστινιανό μοναστήρι σε έναν λόφο της Βίλα Νόβα ντε Γκάια, απέναντι από το Πόρτο στην άλλη όχθη του Δούρου, δίπλα στη Γέφυρα Ντομ Λουίς Α΄. Ξεκίνησε το 1538 και έχει κυκλικό ναό που εγκαινιάστηκε το 1672 και στρογγυλό περιστύλιο της ίδιας διαμέτρου· μέρος του χώρου είναι στρατώνας από το 1947.

Η Κάζα ντα Μούζικα είναι η αίθουσα συναυλιών του Πόρτο στη Ροτούντα ντα Μποαβίστα, σχεδιασμένη από τον Ρεμ Κόολχαας και το Office for Metropolitan Architecture, που άνοιξε τον Απρίλιο του 2005. Το γωνιώδες λευκό κτίριο από σκυρόδεμα έχει κύρια αίθουσα 1.300 θέσεων με γυάλινους ακραίους τοίχους και είναι η έδρα της Συμφωνικής Ορχήστρας του Πόρτο· καθημερινές ξεναγήσεις παρουσιάζουν το κτίριο.

Το Μουσείο της FC Porto καταλαμβάνει σχεδόν 8.000 τετραγωνικά μέτρα κάτω από την ανατολική κερκίδα του Εστάντιο ντο Ντραγκάο. Άνοιξε το 2013 για τα 120 χρόνια του συλλόγου και έχει 27 θεματικές ενότητες για την ιστορία της FC Porto στο ποδόσφαιρο και σε άλλα αθλήματα, με τα τρόπαια του συλλόγου, ανάμεσά τους τα διεθνή του κύπελλα. Προσφέρονται επίσης ξεναγήσεις στο γήπεδο.

Το Σεραλβές είναι πολιτιστικό ίδρυμα στο δυτικό Πόρτο, που ιδρύθηκε το 1989. Στον χώρο του βρίσκονται ένα μουσείο σύγχρονης τέχνης σχεδιασμένο από τον Άλβαρο Σίζα, που άνοιξε το 1999, η ροζ αρ ντεκό Κάζα ντε Σεραλβές, που ολοκληρώθηκε το 1940 για τον κόμη της Βιζέλα, και ένα πάρκο 18 εκταρίων με κήπους, δασάκια, γλυπτά και έναν διάδρομο στις κορυφές των δέντρων.

Το Περίπτερο του Νερού είναι διαδραστικό κέντρο επιστήμης για το νερό στη βόρεια είσοδο του Πάρκου της Πόλης του Πόρτο. Σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Αλεσάντρε Μπουρμέστερ για την Expo '98 στη Λισαβόνα, μεταφέρθηκε στο Πόρτο και ξαναλειτούργησε το 2002· τα εκθέματά του ακολουθούν ένα ποτάμι από την πηγή ως τη θάλασσα και καλύπτουν τον κύκλο του νερού της πόλης και την αποδοτική χρήση της ενέργειας.