Εξερευνήστε: Ροκανκούρ

Ο Δενδρολογικός Κήπος Βερσαλλιών-Σεβρελού είναι συλλογή δέντρων του Εθνικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας, έκτασης περίπου 200 εκταρίων, δίπλα στο πάρκο του Παλατιού των Βερσαλλιών. Η φύτευση ξεκίνησε το 1924 σε ένα πρώην βασιλικό κυνηγότοπο· τα δέντρα ομαδοποιούνται κατά βοτανική οικογένεια, κατά περιοχή προέλευσης και ως καλλωπιστικές ποικιλίες, και υπάρχουν θερμοκήπια και ένας κήπος με φούξιες.

Νεοκλασικό κάστρο στο κτήμα των Βερσαλλιών, χτισμένο μεταξύ 1762 και 1768 σε σχέδια του Ανζ-Ζακ Γκαμπριέλ για την ερωμένη του Λουδοβίκου ΙΕ΄, τη μαντάμ ντε Πομπαντούρ, στη θέση ενός παλαιότερου βοτανικού κήπου. Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ το χάρισε αργότερα στη σύζυγό του, Μαρία Αντουανέτα, η οποία το χρησιμοποιούσε ως ιδιωτικό καταφύγιο μακριά από την επισημότητα του κεντρικού παλατιού.

Μονώροφο κάστρο από ροζ μάρμαρο και πέτρα στο βορειοδυτικό άκρο του κτήματος των Βερσαλλιών, χτισμένο από το 1687 από τον Ζιλ Αρντουέν-Μανσάρ ως καταφύγιο του Λουδοβίκου ΙΔ΄ μακριά από την αυστηρή εθιμοτυπία της αυλής. Αντικατέστησε ένα παλαιότερο περίπτερο με πορσελάνινα πλακάκια στην ίδια θέση και βρίσκεται δίπλα στο δικό του πάρκο, που περιλαμβάνει το Μικρό Τριανόν.

Οι γεωμετρικοί κήποι του Κάστρου των Βερσαλλιών, που καλύπτουν περίπου 800 εκτάρια δυτικά του παλατιού και διαμορφώθηκαν από τη δεκαετία του 1660 από τον Αντρέ Λε Νοτρ στο γαλλικό γεωμετρικό ύφος που τελειοποίησε εκεί. Παρτέρια, αγάλματα, σιντριβάνια και το Μεγάλο Κανάλι βρίσκονται μέσα σε μια περιμετρική ζώνη δάσους, που συνορεύει με τις πόλεις των Βερσαλλιών και του Λε Σενέ.

Το Ανάκτορο των Βερσαλλιών είναι πρώην βασιλικό κάστρο στον νομό Ιβλίν, νοτιοδυτικά του Παρισιού. Αναπτύχθηκε από ένα κυνηγετικό περίπτερο επί Λουδοβίκου ΙΔ΄, υπήρξε η κύρια κατοικία των Γάλλων βασιλιάδων από το 1682 έως τη Γαλλική Επανάσταση και στεγάζει την Αίθουσα των Κατόπτρων. Σήμερα αποτελεί το κέντρο ενός κτήματος που περιλαμβάνει επίσης τους κήπους και τα ανάκτορα του Τριανόν.

Το κάστρο του Σεν-Ζερμέν-αν-Λε είναι πρώην βασιλικό παλάτι δυτικά του Παρισιού, που ξαναχτίστηκε για τον Φραγκίσκο Α΄ από το 1539 γύρω από το παρεκκλήσι του Αγίου Λουδοβίκου του 13ου αιώνα και χρησιμοποιήθηκε από την αυλή έως ότου ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ μετακόμισε στις Βερσαλλίες το 1682. Από το 1867 στεγάζει το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, και οι κήποι του περιλαμβάνουν τη Μεγάλη Βεράντα του Λε Νοτρ πάνω από τον Σηκουάνα.

Το Μουσείο Μαρμοτάν Μονέ είναι μουσείο τέχνης στην άκρη του Δάσους της Βουλώνης, σε ένα πρώην κυνηγετικό περίπτερο που αγόρασε ο Ζιλ Μαρμοτάν το 1882 και κληροδοτήθηκε μαζί με τη συλλογή του γιου του Πωλ στην Ακαδημία Καλών Τεχνών το 1932. Άνοιξε το 1934 και φιλοξενεί περισσότερα από 300 ιμπρεσιονιστικά έργα, κυρίως του Μονέ, μετά από δωρεά του γιου του Μισέλ το 1966.

Το Ίδρυμα Λουί Βιτόν είναι μουσείο τέχνης και πολιτιστικό κέντρο που χρηματοδοτεί ο όμιλος LVMH, σε ένα κτίριο με γυάλινα «πανιά» σε σχέδια του Φρανκ Γκέρι. Άνοιξε το 2014 δίπλα στον Κήπο Εγκλιματισμού στο Δάσος της Βουλώνης. Το μουσείο παρουσιάζει εκθέσεις μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης σε αρκετές αίθουσες.

Ο Κήπος Εγκλιματισμού είναι λούνα παρκ 19 εκταρίων στο βόρειο τμήμα του Δάσους της Βουλώνης, που άνοιξε το 1860 ο Ναπολέων Γ΄ ως ζωολογικός κήπος και κήπος εγκλιματισμού, όπου μελετούνταν φυτά και ζώα από τις γαλλικές αποικίες. Λειτουργεί ως οικογενειακό πάρκο αναψυχής από τη δεκαετία του 1930, με παιχνίδια, κήπους και μια φάρμα, και συνορεύει με το Ίδρυμα Λουί Βιτόν.

Το Aquaboulevard είναι κλειστό και υπαίθριο υδάτινο πάρκο στο 15ο διαμέρισμα του Παρισιού, με πισίνες, νεροτσουλήθρες, πισίνα με κύματα και αμμουδιά κάτω από γυάλινη στέγη. Ο ίδιος χώρος διαθέτει επίσης γήπεδα τένις και σκουός, γυμναστήριο και καταστήματα.

Το Σπίτι του Μπαλζάκ είναι σπίτι-μουσείο συγγραφέα στην οδό Ρενουάρ 47 στο Πασί, η μόνη σωζόμενη κατοικία του μυθιστοριογράφου Ονορέ ντε Μπαλζάκ. Νοίκιαζε το διαμέρισμα του ισογείου από το 1840 έως το 1847 με ψεύτικο όνομα, κρυμμένος από τους πιστωτές του, και έγραψε εκεί μεγάλο μέρος της «Ανθρώπινης Κωμωδίας». Η πόλη του Παρισιού απέκτησε το σπίτι το 1949.

Το France Miniature είναι υπαίθριο πάρκο μινιατούρων στο Ελανκούρ, δυτικά του Παρισιού, που άνοιξε το 1991. Περισσότερα από εκατό γαλλικά μνημεία και τοποθεσίες, από το Μον-Σεν-Μισέλ έως τις Βερσαλλίες, αναπαράγονται σε κλίμακα 1:30 σε ένα τοπίο διαμορφωμένο σαν χάρτης της Γαλλίας, με μοντέλα τρένων που κινούνται ανάμεσά τους και παιχνίδια για μικρά παιδιά.

Το εθνικό ναυτικό μουσείο της Γαλλίας, που ιδρύθηκε το 1827 και στεγάζεται από το 1937 στο Μέγαρο Σαγιό, με θέα στον Σηκουάνα. Η συλλογή του, που ξεκινά από μια δωρεά ομοιωμάτων πλοίων στον Λουδοβίκο ΙΕ΄ το 1748, καλύπτει τη ναυτική ιστορία, ομοιώματα πλοίων, όπλα και ναυτική τέχνη. Το μουσείο άνοιξε ξανά το 2023 μετά από ανακαίνιση.

Η Πόλη της Αρχιτεκτονικής και της Κληρονομιάς είναι μουσείο αρχιτεκτονικής στο Μέγαρο Σαγιό. Ιδρύθηκε το 1879 από τον Εζέν Βιολέ-λε-Ντικ και άνοιξε ξανά στη σημερινή του μορφή το 2007· εκθέτει γύψινα εκμαγεία γαλλικής μνημειακής γλυπτικής σε φυσικό μέγεθος, ανάμεσά τους πύλες καθεδρικών, μαζί με μακέτες γαλλικών κτιρίων από το 1850 και μετά.

Το Ενυδρείο του Παρισιού στεγάζεται εν μέρει υπογείως στους Κήπους του Τροκαντερό, απέναντι από τον Πύργο του Άιφελ στην άλλη όχθη του Σηκουάνα. Φιλοξενεί περίπου 500 είδη σε περίπου σαράντα δεξαμενές, ανάμεσά τους καρχαρίες, μέδουσες και ψάρια κοραλλιογενών υφάλων. Το ενυδρείο λειτουργεί επίσης κινηματογράφο και προβάλλει ταινίες με το όνομα Cineaqua.

Ο Πύργος του Άιφελ είναι σιδερένιος δικτυωτός πύργος 330 μέτρων στο Πεδίο του Άρεως, χτισμένος μεταξύ 1887 και 1889 από την εταιρεία του Γκυστάβ Άιφελ ως αψίδα εισόδου της Παγκόσμιας Έκθεσης του 1889. Τρία επίπεδα είναι ανοιχτά για τους επισκέπτες, με ανελκυστήρα ή σκάλες, με εστιατόρια στους δύο πρώτους ορόφους και το αποκατεστημένο διαμέρισμα του Άιφελ στο ανώτερο επίπεδο.

Το Μουσείο Γκιμέ είναι μουσείο ασιατικής τέχνης στην πλατεία Ιένας, που ίδρυσε ο βιομήχανος Εμίλ Γκιμέ· άνοιξε πρώτα στη Λυών το 1879 και μεταφέρθηκε στο Παρίσι το 1889. Η συλλογή του καλύπτει την Καμπότζη, την Ταϊλάνδη, το Βιετνάμ, το Θιβέτ, την Ινδία και το Νεπάλ, με γλυπτική, κεραμικά και βουδιστική τέχνη από την αρχαιότητα έως τον Μεσαίωνα.

Το Μουσείο του Κε Μπρανλί – Ζακ Σιράκ είναι ανθρωπολογικό μουσείο κοντά στον Πύργο του Άιφελ, σε σχέδια του αρχιτέκτονα Ζαν Νουβέλ, που άνοιξε το 2006. Η συλλογή του καλύπτει την τέχνη και τον υλικό πολιτισμό της Αφρικής, της Ασίας, της Ωκεανίας και της Αμερικής, που εκτίθενται κατά μήκος μιας καμπύλης ράμπας και σε ένα κτίριο προς τον κήπο. Ένας φυτεμένος τοίχος καλύπτει μέρος της πρόσοψής του προς τον δρόμο.

Το Παλέ ντε Τοκιό είναι κτίριο στη λεωφόρο Προέδρου Ουίλσον, χτισμένο για τη Διεθνή Έκθεση του 1937. Η δυτική πτέρυγά του φιλοξενεί από το 2002 ένα κέντρο σύγχρονης τέχνης, με περιοδικές εκθέσεις σε μεγάλες αίθουσες βιομηχανικού ύφους. Η ανατολική πτέρυγα στεγάζει το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της πόλης.

Το Παλέ Γκαλιερά είναι μέγαρο σε ρυθμό ιταλικής Αναγέννησης, χτισμένο μεταξύ 1879 και 1894 από τον αρχιτέκτονα Λεόν Ζινέν με χρηματοδότηση της δούκισσας της Γκαλιέρα. Είναι το μουσείο μόδας της πόλης του Παρισιού και διαθέτει περίπου 70.000 ενδύματα και αξεσουάρ από τον 18ο αιώνα έως σήμερα, που παρουσιάζονται σε εναλλασσόμενες περιοδικές εκθέσεις και όχι σε μόνιμη έκθεση.