Εξερευνήστε: Σάντα Κολόμα ντε Σερβελιό

Το Μπελεσγκουάρντ είναι μοντερνιστική εξοχική κατοικία στο Σαντ Ζερβάζι, σχεδιασμένη από τον Αντόνι Γκαουντί και χτισμένη μεταξύ 1900 και 1909 στη θέση μιας κατοικίας του βασιλιά Μαρτίνου της Αραγονίας. Οι πέτρινοι τοίχοι, οι επάλξεις και ο λεπτός οβελίσκος με τον σταυρό στην κορυφή θυμίζουν μεσαιωνικές γοτθικές μορφές, με ψηφιδωτά του Ντομένεκ Σουγκράνιες, και το περιβάλλει κήπος με ερείπια της βασιλικής κατοικίας.

Το Πόμπλε Εσπανιόλ είναι υπαίθριο αρχιτεκτονικό μουσείο στο Μοντζουίκ, που χτίστηκε για τη Διεθνή Έκθεση της Βαρκελώνης του 1929. Τα 117 κτίριά του σε φυσικό μέγεθος αναπαράγουν δρόμους, πλατείες και σπίτια από περιοχές όλης της Ισπανίας και σήμερα στεγάζουν εργαστήρια τεχνιτών, εστιατόρια και το μουσείο σύγχρονης τέχνης Φραν Νταουρέλ.

Το Εθνικό Μουσείο Τέχνης της Καταλονίας (Museu Nacional d'Art de Catalunya) στεγάζεται στο Παλάου Νασιονάλ στο Μοντζουίκ, ένα ανάκτορο με τρούλο που χτίστηκε για τη Διεθνή Έκθεση του 1929. Η συλλογή του ξεκινά από ρομανικές τοιχογραφίες που μεταφέρθηκαν από εκκλησίες των Πυρηναίων και περνά από τη γοτθική, την αναγεννησιακή και την μπαρόκ τέχνη ως τον καταλανικό μοντερνισμό και τον νουσεντισμό των αρχών του 20ού αιώνα.

Η Κάσα Ροκαμόρα είναι διώροφη βίλα ισαβελικού ρυθμού από τα μέσα του 19ου αιώνα στη συνοικία Πουτσέτ, κατοικία του συλλέκτη Μανουέλ Ροκαμόρα από το 1935 έως τον θάνατό του το 1976. Τη διατηρεί το ίδρυμα που εμπνεύστηκε ο ίδιος και παρουσιάζει με ξενάγηση τις συλλογές του: ζωγραφική, κεραμικά της Αλκόρα, ακρόπρωρα πλοίων, αυτόματα και διαφημιστικές αφίσες.

Το Ολυμπιακό και Αθλητικό Μουσείο Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ άνοιξε το 2007 στο Μοντζουίκ, απέναντι από το Ολυμπιακό Στάδιο Λιουίς Κομπάνις, και πήρε το σημερινό του όνομα το 2010. Το διαχειρίζεται το Ολυμπιακό Ίδρυμα της Βαρκελώνης και καλύπτει τους Ολυμπιακούς Αγώνες και τους Αγώνες της Βαρκελώνης του 1992, τον αθλητισμό σε διάφορους πολιτισμούς και τον αθλητισμό ατόμων με αναπηρία, με διαδραστικές εκθέσεις πολυμέσων.

Η Κάσα Βισένς στη Γκράσια είναι η πρώτη μεγάλη κατοικία του Αντόνι Γκαουντί, χτισμένη μεταξύ 1883 και 1885 ως θερινή κατοικία του χρηματιστή Μανουέλ Βισένς. Οι τοίχοι της από ακατέργαστη πέτρα και τούβλο έχουν ζώνες από πράσινα και λευκά πλακίδια σε νεομουντεχάρ ρυθμό· τα αναστηλωμένα δωμάτια, ο κήπος και η ταράτσα λειτουργούν ως μουσείο, μέρος Μνημείου Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από το 2005.

Το Ίδρυμα Χουάν Μιρό (Fundació Joan Miró) είναι μουσείο μοντέρνας τέχνης στο Μοντζουίκ, που δημιούργησε ο ίδιος ο Χουάν Μιρό και άνοιξε το 1975 σε λευκό κτίριο με αυλές και ταράτσες, σχεδιασμένο από τον φίλο του Ζουζέπ Λιουίς Σερτ. Διαθέτει μεγάλη συλλογή από πίνακες, γλυπτά, ταπισερί και σχέδια του Μιρό, και ο χώρος του Espai 13 παρουσιάζει έργα νέων καλλιτεχνών.

Το Gaudí Experiència είναι εκθεσιακό κέντρο για τον αρχιτέκτονα Αντόνι Γκαουντί στην Κάρερ δε Λαράρ, περίπου 100 μέτρα από το Πάρκο Γκουέλ, που άνοιξε το 2012. Κεντρικό του στοιχείο είναι μια δεκάλεπτη ταινία 4D, μαζί με μεγάλους τοίχους οθονών αφής για τη ζωή και το έργο του και μακέτες του Πάρκου Γκουέλ και του Hotel Attraction στη Νέα Υόρκη, που δεν χτίστηκε ποτέ.

Η Κάσα Μιλά, γνωστή ως Λα Πεδρέρα, είναι πολυκατοικία στο Πασέιγ δε Γκράσια, σχεδιασμένη από τον Αντόνι Γκαουντί και χτισμένη μεταξύ 1906 και 1912 για τον Πέρε Μιλά και τη Ροζέρ Σετζιμόν. Έχει αυτοφερόμενη κυματιστή πέτρινη πρόσοψη με μπαλκόνια από σφυρήλατο σίδερο, και οι επισκέπτες βλέπουν τις εσωτερικές αυλές, τη σοφίτα και την ταράτσα με τις γλυπτές καμινάδες.

Το Παλάου Μπαρό δε Κουάδρας είναι αστική κατοικία στη Λεωφόρο Διαγκονάλ, που ο Ζουζέπ Πούιγ ι Καδαφάλκ ανακαίνισε μεταξύ 1904 και 1906 για τον Μανουέλ δε Κουάδρας, πρώτο βαρόνο του Κουάδρας. Η πρόσοψη προς τη Διαγκονάλ φέρει σκαλιστή πέτρινη στοά σε νεογοτθικό ρυθμό, έργο των Ευσέμπι Αρνάου και Αλφόνς Ζουγιόλ· το κτίριο είναι έδρα του Ινστιτούτου Ραμόν Λιουλ και ο κύριος όροφός του παρουσιάζεται με ξενάγηση.

Το Μουσείο Τάπιες είναι μουσείο τέχνης που ίδρυσε το 1984 ο ζωγράφος Αντόνι Τάπιες και άνοιξε το 1990 στον πρώην εκδοτικό οίκο Μοντανέρ ι Σιμόν, ένα πρώιμο μοντερνιστικό κτίριο από τούβλο και σίδερο του Λιουίς Ντομένεκ ι Μοντανέρ. Ένα μεγάλο συρμάτινο γλυπτό του Τάπιες στέφει τη στέγη, και οι αίθουσες παρουσιάζουν το έργο του μαζί με περιοδικές εκθέσεις.

Η Κάσα Μπατλό είναι κατοικία στο Πασέιγ δε Γκράσια, την οποία ο Αντόνι Γκαουντί ανακαίνισε από το 1904 για τον Ζουζέπ Μπατλό· ανήκει στο οικοδομικό τετράγωνο μοντερνιστικών κτιρίων που είναι γνωστό ως Ίλια δε λα Ντισκόρντια. Η πρόσοψή της καλύπτεται από ψηφιδωτό με σπασμένα πλακίδια, με κολόνες που θυμίζουν κόκαλα και στέγη σε σχήμα ράχης δράκου· οι επισκέπτες περιηγούνται τον κύριο όροφο, τον φωταγωγό και την ταράτσα.

Το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Βαρκελώνης (MACBA) βρίσκεται στην Πλάσα δελς Άντζελς στο Ραβάλ, σε λευκό κτίριο με μακριά γυάλινη πρόσοψη, σχεδιασμένο από τον Αμερικανό αρχιτέκτονα Ρίτσαρντ Μάιερ, που άνοιξε το 1995. Οι αίθουσές του παρουσιάζουν τη συλλογή του μουσείου με τέχνη από τα μέσα του 20ού αιώνα και μετά, μαζί με εναλλασσόμενες περιοδικές εκθέσεις.

Η Κάσα Αματλιέ είναι κατοικία στο Πασέιγ δε Γκράσια, την οποία ο Ζουζέπ Πούιγ ι Καδαφάλκ ανακαίνισε μεταξύ 1898 και 1900 για τον σοκολατοποιό Αντόνι Αματλιέ, δίνοντάς της κλιμακωτό αέτωμα επενδυμένο με κεραμικά πλακίδια. Τα δωμάτια της οικογένειας διατηρούν τα αρχικά τους έπιπλα και τη διακόσμηση του 1900 και επισκέπτονται με ξενάγηση ή ηχητικό οδηγό.

Το Καλ Τζερέρ είναι σπίτι-μουσείο στο πρώην κεραμοποιείο Αρπί, ένα κτίριο των μέσων του 19ου αιώνα δίπλα στη Μονή του Σαντ Κουγκάτ, του οποίου η πρόσοψη είναι διακοσμημένη με κομμάτια που φτιάχτηκαν επί τόπου. Το Ίδρυμα Καμπάνας το αναστήλωσε μεταξύ 2006 και 2015· παρουσιάζει κεραμικά Αρπί, έργα των αδελφών Καμπάνας-Αλιμπάου, μια συλλογή για τη Μέριλιν Μονρόε και μια ταράτσα.

Το Μουσείο Κόμικ και Εικονογράφησης άνοιξε το 2019 σε ένα τριώροφο κτίριο των μέσων του 19ου αιώνα στην Πλάσα δε Πεπ Βεντούρα, που άλλοτε στέγαζε το Ατενέου του Σαντ Κουγκάτ. Ιδρύθηκε ιδιωτικά από τους συλλέκτες Χοσέ Λουίς Βιγιανουέβα και Πάκο Μπαένα και παρουσιάζει το ισπανικό κόμικ από το 1865 έως το 2000 μέσα από περιοδικά, πρωτότυπες σελίδες και εικονογραφήσεις.

Η Μονή του Σαντ Κουγκάτ είναι πρώην βενεδικτίνικο αβαείο που αναπτύχθηκε γύρω από τον τάφο του μάρτυρα Κουκουφά και έγινε το σημαντικότερο μοναστήρι της κομητείας της Βαρκελώνης. Η εκκλησία του και το μεγάλο ρομανικό μοναστηριακό αίθριο χτίστηκαν μεταξύ των μέσων του 12ου αιώνα και του 1337· το αίθριο και το μουσείο της μονής τα διαχειρίζεται το Museu de Sant Cugat.

Το Ερωτικό Μουσείο της Βαρκελώνης καταλαμβάνει έναν πάνω όροφο κτιρίου στη Λα Ράμπλα, απέναντι από την αγορά της Μπουκερία, και άνοιξε το 1997 ως το πρώτο μουσείο της Ισπανίας αφιερωμένο στην ερωτική τέχνη. Η συλλογή του, με περίπου 800 αντικείμενα, περιλαμβάνει γλυπτά, πίνακες και χαρακτικά από διάφορους πολιτισμούς, φωτογραφίες και ταινίες που είχε παραγγείλει ο βασιλιάς Αλφόνσος ΙΓ΄.

Το Γκραν Τεάτρε δελ Λισέου είναι η όπερα της Βαρκελώνης στη Λα Ράμπλα, που άνοιξε σε αυτή τη διεύθυνση το 1847. Καταστράφηκε από φωτιά το 1861 και ξανά το 1994, ξαναχτίστηκε και τις δύο φορές και επαναλειτούργησε το 1999. Ανεβάζει όπερα, μπαλέτο και συναυλίες και διαθέτει δική του συμφωνική ορχήστρα, χορωδία και ωδείο.

Το Παλάου Γκουέλ είναι αστικό μέγαρο στο Ραβάλ, σχεδιασμένο από τον Αντόνι Γκαουντί για τον βιομήχανο Ευσέμπι Γκουέλ και χτισμένο μεταξύ 1886 και 1890. Δύο παραβολικές τοξωτές πύλες με σφυρήλατο σίδερο οδηγούν σε δωμάτια οργανωμένα γύρω από μια ψηλή κεντρική αίθουσα κάτω από διάτρητο τρούλο, και η ταράτσα φέρει καμινάδες επενδυμένες με ψηφιδωτό. Ανήκει στο Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO με τα έργα του Γκαουντί.