Εξερευνήστε και τις 42 χώρες

Η Γαλάζια Λιμνοθάλασσα είναι γεωθερμική λουτρόπολη μέσα σε ένα πεδίο λάβας στη χερσόνησο Ρέικιανες, περίπου 5 χλμ. βόρεια του Γκρίνταβικ, κάτω από το όρος Θόρμπιερν. Το γαλακτερό γαλάζιο νερό της είναι γεωθερμικό θαλασσινό νερό από τον γειτονικό σταθμό ενέργειας Σβάρτσενγκι· το πυρίτιο δίνει το χρώμα και κατακάθεται ως λευκή λάσπη στον πυθμένα, και η περιοχή κολύμβησης έχει κατά μέσο όρο 37–39 °C.

Ο Ντίνιαντι είναι καταρράκτης στο Άρναρφιορδουρ των Δυτικών Φιόρδ, περίπου 38 χλμ. νότια του Ίσαφιορδουρ σε ευθεία γραμμή και πολύ περισσότερο οδικώς. Ο ποταμός Ντίνιαντισάου πέφτει περίπου 100 μ. πάνω από ένα φαρδύ, κλιμακωτό βραχώδες τοίχωμα που ανοίγει προς τα κάτω, με μια σκάλα μικρότερων καταρρακτών από κάτω. Ο καταρράκτης είναι προστατευόμενο μνημείο της φύσης από το 1981.

Το Χέλγκαφετλ, «ιερό βουνό», είναι λόφος ύψους 73 μέτρων περίπου 4 χλμ. νότια του Στίκισχολμουρ, τον οποίο ο άποικος Θόρολφουρ Μόστραρσκεγκ θεωρούσε ιερό, σύμφωνα με τη σάγκα Έιρμπιγκια. Η Γκούθρουν Όουσβιφουρσντοττιρ της σάγκας Λαξντάιλα έζησε και είναι θαμμένη στη φάρμα από κάτω, δίπλα σε μια ξύλινη εκκλησία του 1903 και ίχνη ενός μεσαιωνικού μοναστηριού· ένα μονοπάτι ανεβαίνει από τον τάφο της ως την κορυφή.

Το Νόρσκα χούσιθ, το Νορβηγικό Σπίτι, στο Στίκισχολμουρ χτίστηκε το 1832 για τον έμπορο Άουρνι Θόρλασιους από ξυλεία κομμένη στα μέτρα στη Νορβηγία και ήταν η πρώτη διώροφη κατοικία στην Ισλανδία. Στεγάζει το περιφερειακό μουσείο του Σναϊφετλσνες και του Χνάπανταλουρ, με δωμάτια εν μέρει αποκατεστημένα στο αρχικό τους ύφος, μια ανοιχτή αποθήκη στη σοφίτα και εναλλασσόμενες εκθέσεις.

Η Εκκλησία του Στίκισχολμουρ (Στίκισχολμσκίρκια) είναι η ενοριακή εκκλησία του Στίκισχολμουρ, ένα λευκό κτίριο από σκυρόδεμα σε ένα ύψωμα πάνω από την πόλη, σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Γιον Χάραλντσον και καθαγιασμένο στις 6 Μαΐου 1990. Το ανοιχτό καμπαναριό της φαίνεται από τη θάλασσα και την ξηρά· στο εσωτερικό υπάρχουν μια εικόνα της Αγίας Τράπεζας με την Παναγία και το Θείο Βρέφος της Κρίστιν Γκούνλαουγκσντοττιρ και ένα όργανο Klais 22 ρεγκίστρων του 2012.

Το Σέλτουν είναι γεωθερμικό πεδίο στο Κρίσουβικ της χερσονήσου Ρέικιανες, νοτιοδυτικά της λίμνης Κλέιφαρβατν και περίπου 29 χλμ. νότια του Ρέικιαβικ. Λασποπηγές που βράζουν, ατμίδες και θερμές πηγές χρωματίζουν το έδαφος κίτρινο, κόκκινο και γκρίζο με αποθέσεις θείου. Ένας ξύλινος διάδρομος και χαλικόστρωτα μονοπάτια διασχίζουν την περιοχή, που βρίσκεται στο καταφύγιο Ρέικιανεσφόουλκβανγκουρ.

Η Κλέιφαρβατν είναι η μεγαλύτερη λίμνη της χερσονήσου Ρέικιανες, περίπου 25 χλμ. νότια του Ρέικιαβικ, στη ζώνη ρηγμάτων της Μεσοατλαντικής Ράχης ανάμεσα στο Σβέιφλουχάουλς και τα Μπρένιστέινσφιεϊτλ. Έχει βάθος έως περίπου 97 μ. και καμία ορατή εκροή. Μετά τους σεισμούς του 2000 η επιφάνειά της μειώθηκε κατά περίπου ένα πέμπτο. Ο δρόμος 42 ακολουθεί τη δυτική της όχθη, με παραλίες μαύρης άμμου.

Το Όουσβερ είναι υπαίθριο ναυτικό μουσείο λίγο έξω από το Μπόλουνγκαρβικ, μια ανακατασκευή αλιευτικού σταθμού του 19ου αιώνα που άνοιξε το 1988 πάνω στα ερείπια παλιών αλιευτικών καλυβών. Οι επισκέπτες βλέπουν μια καλύβα πληρώματος από χλοοτάπητα και πέτρα, μια αποθήκη αλατιού, μια καλύβα αποξήρανσης ψαριών και τη βάρκα με κουπιά Ölver, και το καλοκαίρι ένας ξεναγός με ψαράδικα ρούχα από προβιά εξηγεί πώς ζούσαν οι ψαράδες.

Η Sky Lagoon είναι γεωθερμική λουτρόπολη στο λιμάνι Κάουρσνες του Κόουπαβογκουρ, που άνοιξε το 2021 λίγα χιλιόμετρα νότια του κέντρου του Ρέικιαβικ. Η υπαίθρια πισίνα της με γεωθερμικό νερό στους περίπου 38–40 °C καταλήγει σε ένα χείλος με θέα στη θάλασσα, και ένα τελετουργικό λουτρού περνά από κρύα βουτιά, σάουνα με παράθυρα προς τη θάλασσα, κρύα ομίχλη, απολέπιση σώματος και ατμόλουτρο.

Το Εθνικό Μουσείο της Ισλανδίας, που ιδρύθηκε το 1863, στεγάζεται από το 1950 στο κτίριό του στην οδό Σούθουργκατα του Ρέικιαβικ. Η μόνιμη έκθεσή του, «Η διαμόρφωση ενός έθνους», παρακολουθεί την ισλανδική ιστορία από τον εποικισμό ως σήμερα με περίπου 2.000 αντικείμενα, ανάμεσά τους τη σκαλιστή μεσαιωνική πόρτα εκκλησίας από το Βάλθιουφσσταθουρ.

Το Whales of Iceland είναι μουσείο φυσικής ιστορίας στη λιμενική συνοικία Γκράντι του Ρέικιαβικ, που άνοιξε το 2015. Η αίθουσά του φιλοξενεί ομοιώματα φυσικού μεγέθους 23 ειδών φαλαινών, δελφινιών και φωκαινών που έχουν καταγραφεί στα ισλανδικά ύδατα, μαζί με σκελετούς, μπαλένες, διαδραστικά εκθέματα για τη βιολογία των φαλαινών και έναν μικρό κινηματογράφο.

Το Δημαρχείο του Ρέικιαβικ βρίσκεται στη βόρεια όχθη της λίμνης Τιέρνιν, ένα κτίριο από σκυρόδεμα και γυαλί του Studio Granda που εγκαινιάστηκε το 1992 και στεγάζει το δημοτικό συμβούλιο και το γραφείο του δημάρχου. Η δημόσια αίθουσα του ισογείου, η Τιάρναρσαλουρ, είναι ανοιχτή στους επισκέπτες και φιλοξενεί μια ανάγλυφη μακέτα της Ισλανδίας 76 m², μαζί με εκθέσεις και εκδηλώσεις.

Η Έκθεση του Εποικισμού βρίσκεται κάτω από τη διεύθυνση Άθαλστραιτι 16 στο κέντρο του Ρέικιαβικ και ανήκει στο Δημοτικό Μουσείο του Ρέικιαβικ. Στο κέντρο της βρίσκεται το ανασκαμμένο ερείπιο μιας αίθουσας της εποχής των Βίκινγκ, που βρέθηκε το 2001 και κατοικήθηκε περίπου το 930–1000, δίπλα σε έναν τοίχο χρονολογημένο γύρω στο 871. Εκτίθενται ευρήματα από ανασκαφές στην πόλη, και ένας διάδρομος οδηγεί ως το Άθαλστραιτι 10.

Το Μουσείο Κληρονομιάς των Δυτικών Φιόρδ είναι το μουσείο τοπικής ιστορίας των Δυτικών Φιόρδ και στεγάζεται στο Νέθστικάουπσταθουρ του Ίσαφιορδουρ, ένα σύνολο ξύλινων εμπορικών οικιών από το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα. Η κύρια έκθεσή του στο Τούρνχουσιθ, που άνοιξε το 1988, καλύπτει την αλιεία και τη ζωή στις ακτές, με μια συλλογή από ακορντεόν και παλιές ξύλινες βάρκες που διατηρούνται αξιόπλοες.

Η Εθνική Πινακοθήκη της Ισλανδίας φυλάει την εθνική συλλογή ισλανδικής τέχνης. Ιδρύθηκε στην Κοπεγχάγη το 1884 και από το 1987 στεγάζεται σε ένα πρώην κτίριο ψυκτικών αποθηκών του 1916, έργο του Γκούδγιον Σάμουελσον, στη διεύθυνση Φρίκιρκιουβεγκουρ 7, δίπλα στη λίμνη Τιέρνιν, όπου τέσσερις αίθουσες σε δύο ορόφους παρουσιάζουν τη συλλογή της και εναλλασσόμενες εκθέσεις.

Το Κτίριο της Άλθινγκ (Άλθινγκισχουσιθ) είναι το κτίριο του κοινοβουλίου στην πλατεία Άουστουρβετλιρ του Ρέικιαβικ, χτισμένο το 1880–1881 από λαξευμένο ισλανδικό δολερίτη σε σχέδια του Δανού αρχιτέκτονα Φέρντιναντ Μέλνταλ. Στεγάζει την αίθουσα συνεδριάσεων της Άλθινγκ, και ανάγλυφα πάνω από τέσσερα παράθυρα του επάνω ορόφου απεικονίζουν τα προστατευτικά πνεύματα της Ισλανδίας. Οι επισκέπτες βλέπουν το κτίριο από έξω.

Το Χάφναρχους είναι το παράρτημα του Μουσείου Τέχνης του Ρέικιαβικ δίπλα στο λιμάνι, σε ένα πρώην κτίριο γραφείων και αποθηκών του Λιμένα του Ρέικιαβικ, χτισμένο το 1933–39 σε σχέδια του Σίγκουρθουρ Γκούθμουντσον. Μετασκευασμένο από το Studio Granda το 1998–2000, παρουσιάζει εναλλασσόμενες εκθέσεις σύγχρονης τέχνης και μια μόνιμη έκθεση έργων του καλλιτέχνη της ποπ αρτ Erró.

Ο Καθεδρικός Ναός του Ρέικιαβικ είναι ο λουθηρανικός καθεδρικός ναός στην πλατεία Άουστουρβετλιρ, χτισμένος το 1787–1796 σε νεοκλασικό σχέδιο του Αντρέας Κίρκερουπ και επεκταμένος από τον Βίνστρουπ το 1847–1848. Είναι η έδρα του Επισκόπου της Ισλανδίας, και κάθε σύνοδος του κοινοβουλίου ξεκινά με λειτουργία εδώ, πριν τα μέλη περπατήσουν ως το διπλανό κτίριο του κοινοβουλίου.

Η Χάρπα είναι η αίθουσα συναυλιών και το συνεδριακό κέντρο στο παλιό λιμάνι του Ρέικιαβικ, που άνοιξε τον Μάιο του 2011 και είναι η έδρα της Συμφωνικής Ορχήστρας της Ισλανδίας. Τη σχεδίασε η Henning Larsen Architects μαζί με τον καλλιτέχνη Όλαφουρ Έλιασον, του οποίου η πρόσοψη από γεωμετρικά γυάλινα πάνελ θυμίζει βασαλτικές στήλες. Τα φουαγιέ, τα καταστήματα και τα εστιατόριά της είναι ανοιχτά και εκτός συναυλιών.

Η Χάλγκριμσκίρκια είναι η λουθηρανική ενοριακή εκκλησία στον λόφο Σκόουλαβερθουχολτ του Ρέικιαβικ, σχεδιασμένη από τον κρατικό αρχιτέκτονα Γκούδγιον Σάμουελσον και χτισμένη μεταξύ 1945 και 1986. Ο τσιμεντένιος πύργος της, ύψους 74,5 μέτρων, εμπνευσμένος από βασαλτικές στήλες, έχει ανελκυστήρα ως ένα κατάστρωμα θέας, και μπροστά της στέκει άγαλμα του Λέιφ Έρικσον.