Εξερευνήστε και τις 42 χώρες

Το Πέρλαν είναι ένας γυάλινος θόλος πάνω σε έξι δεξαμενές αποθήκευσης ζεστού νερού στον λόφο Έσκιουχλιθ του Ρέικιαβικ, σχεδιασμένος από τον αρχιτέκτονα Ίνγκιμουντουρ Σβέινσον, που άνοιξε το 1991. Στεγάζει ένα μουσείο φύσης με τεχνητή σπηλιά πάγου, μια παράσταση πλανηταρίου για το βόρειο σέλας και ένα αντίγραφο του βράχου με τα πουλιά Λάουτραμπιαργκ, και ένα κατάστρωμα παρατήρησης περιτρέχει τον θόλο.

Το Χέφθι είναι λευκό ξύλινο σπίτι δίπλα στην ακτή στο Ρέικιαβικ, προκατασκευασμένο στη Νορβηγία και στημένο το 1909 για τον Γάλλο πρόξενο. Ο Ρόναλντ Ρίγκαν και ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ συναντήθηκαν εδώ στη Σύνοδο Κορυφής του Ρέικιαβικ το 1986. Η πόλη το χρησιμοποιεί για επίσημες δεξιώσεις, γι' αυτό οι επισκέπτες το βλέπουν από έξω.

Το Ράουβαρχόουλσχετλιρ είναι σωλήνας λάβας μήκους πάνω από 1.300 μέτρα δίπλα στον δρόμο Θρένγκσλι, ανάμεσα στο Ρέικιαβικ και το Θόρλαουκσχεφν, ο τέταρτος μακρύτερος στην Ισλανδία. Μετά από καθαρισμό το 2016 ξαναλειτούργησε το 2017 με φωτισμό και διάδρομο, και οι επισκέπτες μπαίνουν μόνο με ξεναγήσεις του διαχειριστή, The Lava Tunnel.

Η Γεωθερμική Έκθεση είναι το κέντρο επισκεπτών του Σταθμού Ενέργειας Χέτλισχεϊθι, του μεγαλύτερου γεωθερμικού σταθμού της Ισλανδίας, που τον λειτουργεί η ON Power δίπλα στο όρος Χένγκιτλ, περίπου 25 χλμ. ανατολικά του Ρέικιαβικ. Μια αυτόνομη ηχητική περιήγηση εξηγεί πώς ο ατμός από βαθιές γεωτρήσεις παράγει ηλεκτρισμό και ζεστό νερό για την περιοχή της πρωτεύουσας, με θέα στην αίθουσα των στροβίλων και μακέτες του σταθμού.

Το Ρέικιανταλουρ είναι γεωθερμική κοιλάδα μήκους περίπου τριών χιλιομέτρων στο Έλφους, βόρεια του Χβεραγκέρθι, που τη διασχίζει το ζεστό ρέμα Ρέικιανταλσάου. Ένα μονοπάτι πεζοπορίας ανεβαίνει από πάνω από την πόλη, δίπλα από ατμίδες και λασποπηγές, ως το ρέμα, όπου οι επισκέπτες κάνουν μπάνιο στο ζεστό νερό σε ένα τμήμα εξοπλισμένο με ξύλινους διαδρόμους.

Ο Γκλίμουρ είναι καταρράκτης ύψους περίπου 198 μ. στο βάθος του Χβάλφιορδουρ, περίπου 43 χλμ. βορειοανατολικά του Ρέικιαβικ σε ευθεία γραμμή. Ο ποταμός Μπότνσαου πέφτει δίπλα στο βουνό Χβάλφετλ μέσα σε ένα στενό φαράγγι. Για πολύ καιρό θεωρούνταν ο ψηλότερος καταρράκτης της Ισλανδίας, ώσπου μετρήθηκε ο Μόρσαουρφος το 2011. Σηματοδοτημένα μονοπάτια από τον χώρο στάθμευσης οδηγούν σε σημεία θέας στο χείλος του φαραγγιού.

Το Εθνικό Πάρκο Θίνγκβετλιρ βρίσκεται σε μια κοιλάδα τεκτονικού ρήγματος στο όριο ανάμεσα στη βορειοαμερικανική και την ευρασιατική πλάκα, δίπλα στη Θίνγκβαλαβατν, τη μεγαλύτερη φυσική λίμνη της Ισλανδίας. Η Άλθινγκ, η γενική συνέλευση της Ισλανδίας, συνεδρίαζε εδώ στο ύπαιθρο από το 930 περίπου ως το 1798. Το πάρκο ιδρύθηκε το 1930 και έγινε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 2004.

Η Σνόραστοφα είναι το πολιτιστικό και μεσαιωνικό κέντρο στο Ρέικχολτ, όπου έζησε ο συγγραφέας σάγκας Σνόρι Στούρλουσον (1179–1241). Η υποδοχή επισκεπτών της, στο κτίριο της εκκλησίας που καθαγιάστηκε το 1996, παρουσιάζει την έκθεση «Η σάγκα του Σνόρι» και σκαλιστές ταφόπετρες από το Χούσαφετλ. Έξω βρίσκονται η παλιά εκκλησία του 1885–1887 και το Σνόρλαουγκ, η στρογγυλή πέτρινη θερμή πισίνα του Σνόρι.

Το Κέριθ είναι ηφαιστειακός κρατήρας στην περιοχή Γκρίμσνες της νότιας Ισλανδίας, μήκους περίπου 270 μ., πλάτους 170 μ. και βάθους 55 μ., με μια ρηχή γαλαζοπράσινη λίμνη στον πυθμένα. Σχηματίστηκε σε μια εκρηκτική έκρηξη πριν από αρκετές χιλιάδες χρόνια και έχει τοιχώματα από κόκκινη σκωρία και βασάλτη· ένα μονοπάτι ακολουθεί το χείλος και μια πιο ομαλή, σκεπασμένη με βρύα πλαγιά κατεβαίνει ως το νερό.

Ο Ούριθαφος είναι καταρράκτης στον Θιόουρσαου, τον μακρύτερο ποταμό της Ισλανδίας, ανατολικά του Σέλφος, όπου ο ποταμός πέφτει σε φαρδιά σκαλοπάτια πάνω από το χείλος του πεδίου λάβας του Θιόουρσαου. Με μέση παροχή περίπου 360 κυβικά μέτρα το δευτερόλεπτο, μεταφέρει περισσότερο νερό από κάθε άλλο καταρράκτη της Ισλανδίας.

Οι Χράουνφοσαρ είναι μια σειρά από καταρράκτες όπου ρυάκια αναβλύζουν από το πεδίο λάβας Χάτλμουνταρχράουν σε μήκος περίπου 900 μέτρων και χύνονται στον ποταμό Χβίταου στο Μπόργκαρφιορδουρ. Λίγο πιο πάνω, ο Χβίταου ορμά μέσα από το στενό φαράγγι του Μπάρναφος, που πήρε το όνομά του σε ένα λαϊκό παραμύθι από δύο παιδιά που έπεσαν από μια φυσική πέτρινη γέφυρα. Μονοπάτια και σημεία θέας ακολουθούν και τα δύο.

Η Ξύλινη Εκκλησία του Χέιμαέι είναι πιστό αντίγραφο της ξύλινης εκκλησίας (stave church) του Χάλνταλεν του 12ου αιώνα, δώρο της Νορβηγίας για τα χίλια χρόνια του χριστιανισμού στην Ισλανδία. Κατασκευάστηκε στη Νορβηγία και ολοκληρώθηκε εδώ στις 30 Ιουλίου 2000· βρίσκεται στο Σκάνσιν δίπλα στο λιμάνι, σε έδαφος που σχηματίστηκε από τη λάβα της έκρηξης του Έλντφετλ το 1973.

Το Έλντφετλ είναι ηφαιστειακός κώνος ύψους περίπου 200 μέτρων στην ανατολική πλευρά του Χέιμαέι, που σχηματίστηκε σε μια έκρηξη η οποία ξεκίνησε χωρίς προειδοποίηση στις 23 Ιανουαρίου 1973. Η στάχτη και η λάβα κατέστρεψαν περίπου 400 σπίτια, και η άντληση θαλασσινού νερού πάνω στη ροή της λάβας κράτησε το λιμάνι ανοιχτό. Σηματοδοτημένα μονοπάτια ανεβαίνουν τις κόκκινες πλαγιές ως το χείλος του κρατήρα, με θέα στην πόλη.

Οι Σπηλιές της Χέτλα είναι τεχνητές σπηλιές σκαμμένες σε ψαμμίτη στη φάρμα Άιγισσιθα κοντά στη Χέτλα· εκεί είναι γνωστές δώδεκα, και η ηλικία και η προέλευσή τους παραμένουν αβέβαιες. Οι επισκέπτες μπαίνουν σε τρεις από αυτές μόνο με ξενάγηση και βλέπουν σκαλισμένους σταυρούς, σημάδια στους τοίχους, πεζούλια και καπνοδόχους σε σπηλιές που χρησίμευαν άλλοτε ως κατοικίες, αχυρώνες και στάβλοι προβάτων.

Ο Καθεδρικός Ναός του Σκάουλχολτ βρίσκεται στο Σκάουλχολτ, έδρα του πρώτου επισκόπου της Ισλανδίας από το 1056 και επί αιώνες θρησκευτικό και εκπαιδευτικό κέντρο της χώρας. Η σημερινή εκκλησία, σχεδιασμένη από τον Χέρθουρ Μπιάρνασον, χτίστηκε το 1956–1963 στη θέση εννέα παλαιότερων εκκλησιών· διαθέτει βιτρό της Γκέρθουρ Χέλγκαντοττιρ, εικόνα της Αγίας Τράπεζας της Νίνα Τρίγκβαντοττιρ και μια έκθεση στην κρύπτη.

Το Φρίθχεϊμαρ είναι οικογενειακή φάρμα στο Ρέικχολτ του Μπλάουσκογκαμπίγκθ, που τη διαχειρίζονται ο Κνούτουρ Ράφν Άρμαν και η Χελένα Χέρμουντουρντοττιρ, όπου ντομάτες καλλιεργούνται όλο τον χρόνο με τεχνητό φως σε θερμοκήπια. Το εστιατόριό της βρίσκεται ανάμεσα στις ντοματιές μέσα σε ένα θερμοκήπιο και σερβίρει ντοματόσουπα με φρέσκο ψωμί· η φάρμα εκτρέφει επίσης ισλανδικά άλογα.

Το Κέντρο LAVA είναι διαδραστική έκθεση για τα ηφαίστεια και τους σεισμούς της Ισλανδίας στο Χβόλσβετλουρ, που άνοιξε το 2017 σε ένα κτίριο της Basalt Architects. Οι αίθουσές του καλύπτουν το θερμό σημείο κάτω από την Ισλανδία, την ιστορία των εκρήξεων και τη ζωντανή σεισμική παρακολούθηση, με προσομοιωτή σεισμού, κινηματογράφο και θέα από την ταράτσα προς τα Έκλα και Έιαφιατλαγιέκουλ.

Το Γκέισιρ είναι το γεωθερμικό πεδίο στην κοιλάδα Χάουκανταλουρ που πήρε το όνομά του από τον Μεγάλο Γκέισιρ, τη θερμή πηγή που έδωσε στη λέξη «γκέιζερ» το όνομά της. Ο Μεγάλος Γκέισιρ εκρήγνυται πλέον σπάνια, αλλά ο Στρόκουρ, περίπου 50 μέτρα νοτιότερα, εκτοξεύει νερό σε ύψος 15–20 μέτρων κάθε 6–10 λεπτά, και μονοπάτια περνούν ανάμεσα σε θερμές λίμνες και ατμοδόχους κάτω από τον λόφο Λάουγκαρφιατλ.

Ο Σελιαλάντσφος είναι καταρράκτης στον ποταμό Σελιαλαντσάου στη Νότια Ισλανδία, δίπλα στον Δρόμο 1 κοντά στη διασταύρωση προς το Θόρσμερκ. Ο ποταμός, που πηγάζει κάτω από τον παγετώνα Έιαφιατλαγιέκουλ, πέφτει περίπου 60 μέτρα πάνω από έναν παλιό θαλάσσιο γκρεμό, και ένα μονοπάτι περνά πίσω από το νερό που πέφτει, μέσα από μια ρηχή σπηλιά στο βραχώδες τοίχωμα.

Ο Γκούλφος είναι καταρράκτης στον ποταμό Χβίταου, όπου ο ποταμός κατεβαίνει μια φαρδιά σκάλα τριών σκαλοπατιών και στη συνέχεια βουτά σε δύο στάδια, 11 και 21 μέτρων, σε ένα φαράγγι μήκους περίπου 2,5 χιλιομέτρων. Η Σίγκριθουρ Τόουμασντοττιρ, κόρη ενός συνιδιοκτήτη, αγωνίστηκε κατά των σχεδίων αξιοποίησης του καταρράκτη για παραγωγή ενέργειας· ο καταρράκτης έγινε προστατευόμενη περιοχή το 1979.