Εξερευνήστε και τις 42 χώρες

Ο Σκόγκαφος είναι καταρράκτης στον ποταμό Σκόγκαου στο Σκόγκαρ, όπου ο ποταμός πέφτει περίπου 60 μέτρα πάνω από τον παλιό θαλάσσιο γκρεμό που σημαδεύει το όριο των πεδινών της Νότιας Ισλανδίας. Ο καταρράκτης έχει πλάτος περίπου 25 μέτρα· ένα μονοπάτι οδηγεί στη βάση του, και μια σκάλα στην ανατολική πλευρά ανεβαίνει σε μια εξέδρα θέας στην κορυφή, όπου ξεκινά το μονοπάτι του Φίμβερθουχάουλς.

Το Μουσείο του Σκόγκαρ (Skógasafn) είναι περιφερειακό μουσείο στο Σκόγκαρ, που ιδρύθηκε το 1949 με πρωτοβουλία του συλλέκτη Θόουρθουρ Τόουμασον. Φυλάει περίπου 18.000 αντικείμενα σε ένα λαογραφικό μουσείο με την οκτάκωπη ψαρόβαρκα Pétursey, ένα υπαίθριο μουσείο με σπίτια από χλοοτάπητα, μια εκκλησία και ένα σχολείο μεταφερμένα από την περιοχή, και ένα μουσείο μεταφορών και τεχνολογίας που άνοιξε το 2002.

Τα συντρίμμια του αεροσκάφους του Σόουλχεϊμασαντουρ είναι η άτρακτος ενός C-117 του Ναυτικού των ΗΠΑ, στρατιωτικής εκδοχής του Douglas DC-3, που έκανε αναγκαστική προσγείωση στην πεδιάδα μαύρης άμμου του Σόουλχεϊμασαντουρ στις 21 Νοεμβρίου 1973 εξαιτίας παγοποίησης· και τα επτά μέλη του πληρώματος επέζησαν. Βρίσκεται περίπου 18 χλμ. δυτικά του Βικ και φτάνει κανείς εκεί με περπάτημα 4 χλμ. από τον χώρο στάθμευσης στον Δρόμο 1· ο δρόμος είναι κλειστός για τα αυτοκίνητα από το 2016.

Ο Σόουλχεϊμαγιέκουλ είναι παγετώνας εκροής που κυλά νότια από το παγοκάλυμμα Μίρνταλσγιέκουλ, ανάμεσα στα ηφαίστεια Κάτλα και Έιαφιατλαγιέκουλ, περίπου 20 χλμ. δυτικά του Βικ. Ένα χαλικόστρωτο μονοπάτι οδηγεί από τον χώρο στάθμευσης σε σημεία θέας πάνω από το μέτωπό του με τις ραβδώσεις στάχτης και τη λιμνοθάλασσα λιωμένου νερού που άφησε η υποχώρηση του πάγου· περίπατοι πάνω στον ίδιο τον πάγο γίνονται μόνο με οδηγούς.

Το Ντίρχολαέι είναι ακρωτήριο ύψους 120 μέτρων στη νότια ακτή δυτικά του Βικ, που σχηματίστηκε από ηφαιστειακή έκρηξη πριν από περίπου 100.000 χρόνια και ήταν κάποτε νησί. Στην κορυφή του στέκει ένας φάρος του 1927, και η θάλασσα έχει ανοίξει μια μεγάλη αψίδα στο άκρο του προς τη θάλασσα· τα σημεία θέας βλέπουν προς τη Ρέινισφιαρα, τις βραχονησίδες Ρέινισντρανγκαρ και τον παγετώνα Μίρνταλσγιέκουλ.

Η Ρέινισφιαρα είναι παραλία μαύρης άμμου στη νότια ακτή, λίγο δυτικά του Βικ, ανάμεσα στο βουνό Ρέινισφιατλ και το ακρωτήριο Ντίρχολαέι. Στο ανατολικό της άκρο βρίσκονται βασαλτικές στήλες και η σπηλιά Χάουλσανεφσχετλιρ, με τις βραχονησίδες Ρέινισντρανγκαρ στα ανοιχτά· η θάλασσα εδώ σηκώνει ξαφνικά μεγάλα κύματα που φτάνουν πολύ ψηλά στην παραλία.

Το Φιάθραουργκλιουβουρ είναι φαράγγι του ποταμού Φιάθραου δυτικά του Κίρκιουμπαιγιαρκλάουστουρ, μήκους περίπου 2 χλμ. και βάθους έως 100 μέτρων, σκαμμένο σε πετρώματα παλαγωνίτη από τα νερά λιωμένων παγετώνων. Ένα μονοπάτι ακολουθεί το ανατολικό του χείλος ως εξέδρες θέας πάνω από τον ελικοειδή ποταμό, και το ανατολικό τμήμα του φαραγγιού είναι προστατευόμενη περιοχή από το 2024.

Τα Λακαγκίγκαρ είναι μια σειρά από περισσότερους από 130 κρατήρες, μήκους πάνω από 29 χλμ., στο Εθνικό Πάρκο Βατναγιέκουλ, περίπου 35 χλμ. βορειοδυτικά του Κίρκιουμπαιγιαρκλάουστουρ, που σχηματίστηκαν στην έκρηξη Σκαφτάρελνταρ του 1783–84, η οποία προκάλεσε λιμό στην Ισλανδία. Τα μονοπάτια ξεκινούν από έναν σταθμό δασοφυλάκων δίπλα στο όρος Λάκι, όπου φτάνει κανείς με τετρακίνητο από τον ορεινό δρόμο F206, ανοιχτό μόνο το καλοκαίρι.

Το Κίρκιουγκόουλφ, που στα ισλανδικά σημαίνει «δάπεδο εκκλησίας», είναι μια επίπεδη επιφάνεια περίπου 80 τετραγωνικών μέτρων στην άκρη του Κίρκιουμπαιγιαρκλάουστουρ, που σχηματίζεται από τις κορυφές βασαλτικών στηλών λειασμένων από τη θάλασσα και τους παγετώνες. Οι πολυγωνικές πέτρες μοιάζουν με πλακόστρωτο δάπεδο, αν και εδώ δεν υπήρξε ποτέ εκκλησία· ο τόπος προστατεύεται ως μνημείο της φύσης.

Ο Βοτανικός Κήπος του Ακουρέιρι (Lystigarður Akureyrar) βρίσκεται στην πλαγιά νότια του κέντρου της πόλης, περίπου 85 χλμ. νότια του Αρκτικού Κύκλου. Το δημόσιο πάρκο άνοιξε το 1912 και ο βοτανικός κήπος το 1957· στα 3,7 εκτάριά του υπάρχουν γκαζόν, παρτέρια, μια λιμνούλα και φυτικές συλλογές που περιλαμβάνουν περίπου 400 ισλανδικά είδη.

Η Εκκλησία του Ακουρέιρι (Ακουρέιραρκίρκια) είναι η λουθηρανική εκκλησία του Ακουρέιρι, σε έναν λόφο πάνω από το κέντρο της πόλης. Σχεδιασμένη από τον Γκούδγιον Σάμουελσον και ολοκληρωμένη το 1940, έχει δύο κλιμακωτούς πύργους, όργανο με 3.200 αυλούς, ανάγλυφα του Άουσμουντουρ Σβέινσον στον εξώστη του κυρίως ναού και μια εικόνα της Αγίας Τράπεζας του 1863 από τον Έντβαρντ Λέμαν.

Ο Σβάρτιφος είναι καταρράκτης στο Σκάφταφετλ, στο Εθνικό Πάρκο Βατναγιέκουλ, που πέφτει πάνω από έναν γκρεμό από σκούρες, κυρίως εξαγωνικές βασαλτικές στήλες. Οι στήλες σχηματίστηκαν πριν από περίπου 300.000 χρόνια όταν λάβα γέμισε μια παλιά κοίτη ποταμού και ράγισε καθώς ψυχόταν. Φτάνει κανείς με τα πόδια από το κέντρο επισκεπτών Σκάφταφετλσστοφα από το μονοπάτι S2, που περνά επίσης από τους Χούνταφος και Μάγκνουσαρφος.

Ο Γκοθάφος είναι καταρράκτης στον ποταμό Σκιάουλφανταφλιοτ στη βόρεια Ισλανδία, δίπλα στον Περιφερειακό Δρόμο ανάμεσα στο Ακουρέιρι και τη Λίμνη Μίβατν. Ο ποταμός πέφτει 12 μέτρα πάνω από ένα καμπύλο χείλος πλάτους περίπου 30 μέτρων, και μονοπάτια και σημεία θέας και στις δύο όχθες οδηγούν ως την άκρη του καταρράκτη και κάτω προς το νερό.

Ο Σκάφταφετλσγιέκουλ είναι παγετώνας εκροής του Βατναγιέκουλ, μια γλώσσα μήκους περίπου 10 χλμ. ανάμεσα στο υψίπεδο Σκάφταφετλσχέιθι και το βουνό Χάφραφετλ στο Εθνικό Πάρκο Βατναγιέκουλ. Το μονοπάτι S1, μια κυκλική διαδρομή 4,1 χλμ. από το κέντρο επισκεπτών Σκάφταφετλσστοφα, οδηγεί στη λιμνοθάλασσα λιωμένου νερού μπροστά του, δίπλα από μοραίνες και κοιλώματα. Για να βγει κανείς στον πάγο χρειάζεται οδηγό.

Ο Σβίναφετλσγιέκουλ είναι παγετώνας εκροής του Βατναγιέκουλ στο Έραιφι, περίπου 7 χλμ. ανατολικά του Σκάφταφετλ, που κατεβαίνει από το Έραιφαγιέκουλ ανάμεσα σε απότομες πλαγιές. Η σπασμένη γλώσσα του καταλήγει σε μια μικρή λιμνοθάλασσα λιωμένου νερού. Το 2018 οι αρχές προειδοποίησαν κατά των εκδρομών στον παγετώνα, αφού βρέθηκαν ρωγμές στην πλαγιά Σβίναφετλσχέιθι από πάνω του· για να βγει κανείς στον πάγο χρειάζεται οδηγό.

Η Εκκλησία του Χοφ (Χόφσκιρκια) είναι εκκλησία με χλοοσκεπή στέγη στο Χοφ του Έραιφι, περίπου 18 χλμ. νοτιοανατολικά του Σκάφταφετλ. Ο Πάουτλ Πάουλσον από το Χέργκσνταλ την έχτισε το 1883–85 με πέτρινους πλευρικούς τοίχους, στέγη σκεπασμένη με χλοοτάπητα και ξύλινα αετώματα· έχει μήκος 9,8 μ. Το Εθνικό Μουσείο της Ισλανδίας την ανέλαβε και την ξανάχτισε το 1953–54, και είναι ακόμη η ενοριακή εκκλησία, μέσα σε ένα κοιμητήριο με υπερυψωμένους τάφους.

Το Μουσείο Φαλαινών του Χούσαβικ στεγάζεται στο πρώην σφαγείο της πόλης δίπλα στο λιμάνι, που χτίστηκε το 1931 και άνοιξε ως μουσείο το 2002. Σε δύο ορόφους παρουσιάζει τις φάλαινες του Βόρειου Ατλαντικού, την οικολογία τους, τις εξοκείλεις και την ιστορία της φαλαινοθηρίας και της παρατήρησης φαλαινών στην Ισλανδία, με 13 πραγματικούς σκελετούς φαλαινών.

Η Εκκλησία του Χούσαβικ (Χούσαβικουρκίρκια) είναι ξύλινη εκκλησία πάνω από το λιμάνι του Χούσαβικ, χτισμένη το 1907 σε σχέδια του Ισλανδού αρχιτέκτονα Ρέγκνβαλντουρ Όουλαφσον. Το σταυρόσχημο κτίριο είναι βαμμένο λευκό με κόκκινες λεπτομέρειες, κάτω από πράσινη στέγη και ένα μυτερό κωδωνοστάσιο. Εξυπηρετεί ακόμη την ενορία για λειτουργίες, βαφτίσεις, γάμους και κηδείες.

Τα Σκούτουσταθαγκίγκαρ είναι μια ομάδα ψευδοκρατήρων στη νότια όχθη της Λίμνης Μίβατν, δίπλα στη φάρμα και την εκκλησία του Σκούτουσταθιρ. Σχηματίστηκαν πριν από περίπου 2.300 χρόνια όταν λάβα κύλησε πάνω από τη λίμνη και τους υγροτόπους της, και εκρήξεις ατμού έχτισαν χορταριασμένους κώνους χωρίς πόρο από κάτω. Ένα μονοπάτι κάνει κύκλο ανάμεσα στους κρατήρες γύρω από τη λιμνούλα Στάκχολστιερν.

Η Φιατλσάουρλοουν είναι παγετώδης λιμνοθάλασσα στο Μπρέιθαμερκουρσαντουρ, περίπου 10 χλμ. δυτικά του Γιέκουλσαουρλοουν κοντά στον Δρόμο 1. Ο παγετώνας Φιατλσγιέκουλ, εκροή του Έραιφαγιέκουλ, αποκολλά κομμάτια μέσα της, έτσι μικρότερα παγόβουνα επιπλέουν στο νερό. Από το 2017 η λιμνοθάλασσα ανήκει στο Εθνικό Πάρκο Βατναγιέκουλ· μεγάλοι ληστόγλαροι φωλιάζουν στην όχθη στις αρχές του καλοκαιριού.