Εξερευνήστε και τις 42 χώρες

Χώρος σύγχρονης τέχνης στο ανάκτορο Σαρλότενμποργκ στην Κόνγκενς Νιτορβ, που διοργανώνει την ετήσια Ανοιξιάτικη Έκθεση από τον 19ο αιώνα.

Μουσείο χτισμένο γύρω από τα ερείπια των ρωμαϊκών λουτρών του Κοριοβάλουμ στο Χέερλεν. Ένα νέο κτίριο αναμένεται να ανοίξει το 2028.

Ιστορική εκκλησία στο κέντρο της Κοπεγχάγης, που λειτουργεί ταυτόχρονα ως ενοριακή εκκλησία και ως παρεκκλήσι του ναυτικού από το 1619, με συναυλίες και πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Το Ενυδρείο της Πούλα στεγάζεται στο Φρούριο Βερουντέλα, ένα αυστροουγγρικό φρούριο του 1886 στη χερσόνησο Βερουντέλα νότια του κέντρου, και άνοιξε το 2002. Δεξαμενές μέσα στο παλιό φρούριο δείχνουν θαλάσσια ζωή της Αδριατικής και των τροπικών, ψάρια γλυκού νερού του Αμαζονίου και ζώα της ερήμου, και το ενυδρείο διαθέτει κέντρο διάσωσης όπου τραυματισμένες θαλάσσιες χελώνες καρέτα περιθάλπονται και επιστρέφουν στη θάλασσα.

Ο Ναός των Ιησουιτών του Αγίου Φραγκίσκου Ξαβιέ βρίσκεται στην αριστερή όχθη του Ρόις στη Λουκέρνη και ήταν η πρώτη μεγάλη μπαρόκ εκκλησία που χτίστηκε στην Ελβετία βόρεια των Άλπεων. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1667 και ο ναός καθαγιάστηκε το 1677, ενώ οι δύο πύργοι του με τους κρεμμυδόσχημους τρούλους ολοκληρώθηκαν μόλις το 1893· ένα παρεκκλήσι στο εσωτερικό φυλάει άμφια του Αδελφού Κλάους.

Η Βασιλική του Μόντε Μπέρικο είναι μαριανό ιερό στον λόφο πάνω από τη Βιτσέντσα, που ιδρύθηκε μετά από αναφερόμενες εμφανίσεις της Παναγίας το 1426 και το 1428. Η σημερινή μπαρόκ εκκλησία, με τον τρούλο και τα αγάλματά της, σχεδιάστηκε από τον Κάρλο Μπορέλα το 1688. Μια αίθουσα δίπλα της φιλοξενεί τον πίνακα του Πάολο Βερονέζε με το Δείπνο του Αγίου Γρηγορίου του Μεγάλου.

Το Μέγαρο Ζακ Κερ είναι αστικό μέγαρο στο Μπουρζ, χτισμένο μεταξύ 1443 και περίπου 1453 για τον Ζακ Κερ, έμπορο και θησαυροφύλακα του βασιλιά Καρόλου Ζ΄. Ακουμπισμένο στο γαλλορωμαϊκό τείχος της πόλης και χτισμένο σε φλογόσχημο γοτθικό ρυθμό, έχει σκαλιστή πρόσοψη προς τον δρόμο, εσωτερική αυλή με τοξωτές στοές, πύργους με ελικοειδείς σκάλες και ένα παρεκκλήσι.

Άγαλμα της Κάρεν Μπλίξεν, έργο της γλύπτριας Ρίκε Ράμπεν, στη Σανκτ Άνε Πλας, που αποκαλύφθηκε τον Απρίλιο του 2024 ως το πρώτο δημόσιο άγαλμά της στην Κοπεγχάγη: κάθεται σταυροπόδι σε μια καρέκλα με ένα βιβλίο στην αγκαλιά.

Η Πύλη του Αδριανού είναι μαρμάρινη πύλη με τρία τόξα που υψώθηκε προς τιμήν του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αδριανού, ο οποίος επισκέφθηκε την Αττάλεια το 130 μ.Χ. Πλαισιωμένη από δύο πύργους, ενσωματώθηκε αργότερα στα τείχη της πόλης και είναι η μόνη σωζόμενη πύλη προς το Καλεϊτσί· γυάλινα πάνελ στη διάβαση δείχνουν το αρχαίο πλακόστρωτο με τα αυλάκια που χάραξαν οι τροχοί των αμαξών.

Η Εκκλησία του Ταν Ντιν, επίσημα Εκκλησία της Ιερής Καρδιάς του Ιησού, είναι καθολική ενοριακή εκκλησία στην οδό Χάι Μπα Τρουνγκ της Πόλης Χο Τσι Μινχ, που ολοκληρώθηκε το 1876. Κυρίως νεορομανική με γοτθικά και αναγεννησιακά στοιχεία, είναι βαμμένη ροζ μέσα και έξω από το 1957, κάτι που της έδωσε το παρατσούκλι «η ροζ εκκλησία».

Η Παλαιά Συναγωγή στην οδό Σερόκα του Καζίμιεζ χρονολογείται από τον 15ο αιώνα και ξαναχτίστηκε σε αναγεννησιακό ρυθμό μετά από πυρκαγιά το 1557. Οι γερμανικές δυνάμεις τη λεηλάτησαν και την κατέστρεψαν κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο· αναστηλώθηκε τη δεκαετία του 1950. Σήμερα είναι παράρτημα του Μουσείου της Κρακοβίας με μόνιμη έκθεση για την ιστορία και τον πολιτισμό των Εβραίων της Κρακοβίας.

Πρώην αίθουσα στροβίλων σταθμού παραγωγής ενέργειας (Turbinehallen) στο κέντρο της Κοπεγχάγης, που σήμερα χρησιμοποιείται ως θέατρο και χώρος εκδηλώσεων.

Η Παλιά Λεκάνη είναι η παλιά λιμενολεκάνη στο κέντρο του Ονφλέρ, που σκάφτηκε από το 1681 με εντολή του Κολμπέρ και διευρύνθηκε τη δεκαετία του 1720. Στενά σπίτια με επένδυση από σχιστόπλακες, τριών έως επτά ορόφων, παρατάσσονται στην προκυμαία Σεντ-Κατρίν, και ζωγράφοι όπως οι Μπουντέν, Κουρμπέ, Γιόνγκκιντ και Μονέ απεικόνισαν τη λεκάνη. Σήμερα είναι μαρίνα περιτριγυρισμένη από εστιατόρια.

Το Εθνικό Μουσείο της Σιγκαπούρης προήλθε από τη Βιβλιοθήκη και Μουσείο Ράφλς, που ιδρύθηκε το 1849, και από το 1887 στεγάζεται σε ένα αποικιακό κτίριο με τρούλο στην οδό Stamford Road. Οι αίθουσές του παρουσιάζουν την ιστορία της Σιγκαπούρης από τον 14ο αιώνα ως σήμερα, με μια σύγχρονη γυάλινη προέκταση στο πίσω μέρος του παλιού κτιρίου.

Το Ανάκτορο Έγκενμπεργκ είναι η μπαρόκ κατοικία των πριγκίπων Έγκενμπεργκ στο δυτικό άκρο του Γκρατς, που χτίστηκε από το 1625 για τον Χανς Ούλριχ φον Έγκενμπεργκ σε σχέδια του Τζοβάνι Πιέτρο ντε Πόμις. Οι ξεναγήσεις οδηγούν σε 24 επίσημες αίθουσες γύρω από την Αίθουσα των Πλανητών· το πάρκο τοπίου περιλαμβάνει τον Κήπο των Πλανητών και το Αρχαιολογικό Μουσείο, και το ανάκτορο την Alte Galerie και μια νομισματική συλλογή.

Το Μουσείο Μούχα άνοιξε το 1998 στο μπαρόκ Μέγαρο Κάουνιτς στην οδό Panská στη Νέα Πόλη της Πράγας και είναι αφιερωμένο στον ζωγράφο και σχεδιαστή της αρ νουβό Άλφονς Μούχα. Παρουσιάζει σχεδόν 100 πρωτότυπα έργα από τη συλλογή του τενίστα Ιβάν Λεντλ, μεταξύ των οποίων αφίσες, διακοσμητικά πάνελ και σχέδια.

Η Πλατεία Μπελκούρ είναι μεγάλη ανοιχτή πλατεία στην καρδιά της Πρεσκίλ της Λυών, περίπου 312 επί 200 μέτρα, που διαμορφώθηκε ως δημόσια πλατεία από τις αρχές του 17ου αιώνα. Στο κέντρο της στέκει ένας έφιππος ανδριάντας του Λουδοβίκου ΙΔ΄ του Φρανσουά-Φρεντερίκ Λεμό (1825), με ένα μνημείο του Σεντ-Εξιπερί και του Μικρού Πρίγκιπα στο δυτικό άκρο και θέα προς τον λόφο της Φουρβιέρ.

Η Αγορά Τέχνης του Ουμπούντ, Pasar Seni Ubud στα ινδονησιακά, γεμίζει τα σοκάκια και τις αίθουσες του συγκροτήματος της αγοράς στο κέντρο του Ουμπούντ, δίπλα στο βασιλικό ανάκτορο. Οι πάγκοι της πουλούν μπαλινέζικα σουβενίρ και χειροτεχνήματα, ενώ η παραδοσιακή αγορά στο κάτω επίπεδο του κτιρίου πουλά φρούτα, λαχανικά και τοπικά σνακ.

Ο Ζωολογικός Κήπος της Βαρκελώνης καταλαμβάνει το ανατολικό τμήμα του Πάρκου της Θιουταδέγια και άνοιξε το 1892. Περιλαμβάνει ένα τεράριουμ του 1972, ένα πτηνοτροφείο με περίπου 70 είδη πουλιών και μια ζώνη σαβάνας του Σαχέλ, κατασκευασμένη το 2018 για καμηλοπαρδάλεις, λιοντάρια και ελέφαντες· επί μακρόν ήταν το σπίτι του Snowflake, ενός αλμπίνου γορίλα που πέθανε το 2003.

Πρώην κτίριο της ζυθοποιίας Union στο Ντόρτμουντ, χτισμένο το 1926-1927 ως ο πρώτος πολυώροφος πύργος της πόλης. Διατηρήθηκε ως τοπόσημο μετά το κλείσιμο της ζυθοποιίας το 1994 και άνοιξε ξανά το 2010 ως κέντρο τέχνης και δημιουργικότητας, που στεγάζει το Museum Ostwall κάτω από το φωτισμένο «U» στην κορυφή του.