Εξερευνήστε: Σεβίλλη

Ο καθεδρικός ναός της Σεβίλλης, ο Καθεδρικός της Αγίας Μαρίας της Έδρας, είναι γοτθικός καθεδρικός που ολοκληρώθηκε στις αρχές του 16ου αιώνα στη θέση του αλμοχαδικού τεμένους της πόλης, του οποίου ο μιναρές σώζεται ως το καμπαναριό της Χιράλντα, ύψους 104,5 μέτρων. Στο εσωτερικό υπάρχουν το επίχρυσο κεντρικό τέμπλο, το Βασιλικό Παρεκκλήσι και ο τάφος του Χριστόφορου Κολόμβου.

Η αρένα ταυρομαχιών της Ρεάλ Μαεστράνθα είναι η αρένα της Σεβίλλης, ιδιοκτησία της Ρεάλ Μαεστράνθα δε Καμπαγιερία, ενός αριστοκρατικού ιππικού σωματείου. Χτίστηκε σταδιακά από τα μέσα του 18ου αιώνα και ολοκληρώθηκε το 1881· χωράει περίπου 12.000 θεατές πίσω από μια λευκή και ώχρα μπαρόκ πρόσοψη στο Πασέο δε Κολόν. Οι επισκέψεις με ηχητικό οδηγό καλύπτουν τις κερκίδες, την αρένα και εκθεσιακές αίθουσες.

Το Γενικό Αρχείο των Ινδιών στεγάζεται στο πρώην χρηματιστήριο των εμπόρων της Σεβίλλης, ένα αναγεννησιακό κτίριο σχεδιασμένο από τον Χουάν δε Ερέρα και χτισμένο στα τέλη του 16ου αιώνα. Ιδρύθηκε από τον Κάρολο Γ΄ και άνοιξε το 1785· φυλάσσει τα αρχεία της Ισπανικής Αυτοκρατορίας στην Αμερική και την Ασία, και οι επισκέπτες βλέπουν το κτίριο και τις εκθέσεις εγγράφων του.

Η Κάσα δε Σαλίνας είναι ιδιωτικό ανάκτορο του 16ου αιώνα στην παλιά πόλη κοντά στον καθεδρικό, που έχτισε το 1577 ο Μπαλτασάρ δε Χαέν και ανήκει στην οικογένεια Σαλίνας από τον 20ό αιώνα. Οι επισκέψεις με ηχητικό οδηγό δείχνουν την κεντρική αυλή διπλού ύψους με μαρμάρινους κίονες, γύψινα διακοσμητικά του 16ου αιώνα και πλακίδια της Τριάνα, καθώς και ένα ρωμαϊκό ψηφιδωτό του Βάκχου του 2ου αιώνα από την Ιτάλικα.

Το Βασιλικό Αλκάθαρ της Σεβίλλης είναι ανακτορικό συγκρότημα που προήλθε από την ισλαμική ακρόπολη η οποία άρχισε να χτίζεται τον 10ο αιώνα και ξαναχτίστηκε μετά την καστιλιανή κατάκτηση του 1248. Στο κέντρο του βρίσκεται το ανάκτορο μουντεχάρ ρυθμού που έχτισε ο Πέτρος Α΄ τη δεκαετία του 1360, γύρω από την Αυλή των Παρθένων (Patio de las Doncellas), με γοτθικές και αναγεννησιακές αίθουσες και μεγάλους κήπους δίπλα του.

Οι Σέτας δε Σεβίγια, σχεδιασμένες ως Metropol Parasol από τον Γερμανό αρχιτέκτονα Γιούργκεν Μάγιερ, είναι ξύλινη κατασκευή από έξι ομπρέλες πάνω από την Πλάθα δε λα Ενκαρναθιόν, που ολοκληρώθηκε το 2011. Με διαστάσεις περίπου 150 επί 70 μέτρα και ύψος 26 μέτρα, στεγάζει μια αγορά και το Antiquarium με ρωμαϊκά κατάλοιπα, και διάδρομοι στην οροφή της έχουν θέα στην παλιά πόλη.

Το Μουσείο Καλών Τεχνών της Σεβίλλης στεγάζεται στο πρώην μοναστήρι της Λα Μερθέδ Καλθάδα, που ξαναχτίστηκε στις αρχές του 17ου αιώνα από τον Χουάν δε Οβιέδο, και άνοιξε ως μουσείο το 1835. Οι αίθουσες και τα τρία μοναστηριακά αίθριά του φιλοξενούν ισπανική τέχνη από τον Μεσαίωνα έως τις αρχές του 20ού αιώνα, με μεγάλο σύνολο έργων της σεβιλιάνικης μπαρόκ ζωγραφικής των Μουρίγιο, Θουρμπαράν και Βαλδές Λεάλ.

Ο Χώρος Εξπλορατέρα (Espacio Exploraterra) είναι κέντρο του Ιδρύματος Νάο Βικτόρια στον Γουαδαλκιβίρ, κοντά στον Τόρε δελ Όρο. Η μόνιμη έκθεσή του αφηγείται το πρώτο ταξίδι γύρω από τον κόσμο του Μαγγελάνου και του Ελκάνο με οπτικοακουστικά μέσα, σκηνικά και πανομοιότυπα, και οι επισκέπτες μπορούν να ανέβουν στο Nao Victoria 500, ένα αντίγραφο του πλοίου σε φυσικό μέγεθος που κατασκευάστηκε στην Πούντα Ουμπρία και καθελκύστηκε το 2020.

Ο Τόρε δελ Όρο είναι δωδεκάπλευρος πύργος παρατήρησης στην όχθη του Γουαδαλκιβίρ, που έχτισαν οι Αλμοχάδες το 1220–1221 για να ελέγχουν την πρόσβαση στη Σεβίλλη από τον ποταμό. Ένας δεύτερος όροφος προστέθηκε τον 14ο αιώνα και η κυλινδρική κορυφή με τον τρούλο το 1760, μετά τον σεισμό του 1755. Στεγάζει το ναυτικό μουσείο του Πολεμικού Ναυτικού, με ομοιώματα πλοίων, όργανα και χάρτες.

Η Κάσα δε Πιλάτος είναι ανάκτορο στη Σεβίλλη, χτισμένο κυρίως τον 15ο και τον 16ο αιώνα από την οικογένεια Ενρίκεθ δε Ριμπέρα και ακόμη κατοικία των δουκών του Μεδινασέλι. Συνδυάζει τη γοτθική-μουντεχάρ παράδοση με μορφές της ιταλικής Αναγέννησης, γύρω από μια κεντρική αυλή με σιντριβάνι, κήπους και περίπου 150 σχέδια πλακιδίων αθουλέχος της δεκαετίας του 1530 από τους Ντιέγο και Χουάν Πουλίδο.

Το Ανάκτορο των Ντουένιας (Palacio de las Dueñas) είναι ανάκτορο στο κέντρο της Σεβίλλης, χτισμένο τον 15ο και τον 16ο αιώνα σε ένα μείγμα γοτθικού-μουντεχάρ και αναγεννησιακού ρυθμού, που ανήκει στον Οίκο της Άλμπα από το 1612. Οι επισκέπτες βλέπουν τις αυλές με τις στοές, τους κήπους και αίθουσες με μια συλλογή τέχνης άνω των 1.400 αντικειμένων· ο ποιητής Αντόνιο Ματσάδο γεννήθηκε εδώ το 1875.

Η Πλάθα δε Εσπάνια είναι ημικυκλικό συγκρότημα στις παρυφές του Πάρκου Μαρία Λουίζα, σχεδιασμένο από τον Ανίμπαλ Γκονθάλεθ και χτισμένο μεταξύ 1914 και 1928 για την Ιβηροαμερικανική Έκθεση του 1929. Τα πλίνθινα κτίριά της με δύο πύργους περικλείουν μια πλατεία με κεντρικό σιντριβάνι και ένα κανάλι που το διασχίζουν τέσσερις γέφυρες, πλαισιωμένο από παγκάκια με πλακίδια για τις επαρχίες της Ισπανίας.

Το Πάρκο Μαρία Λουίζα είναι το κύριο δημόσιο πάρκο της Σεβίλλης, διαμορφωμένο σε πρώην κήπους του Ανακτόρου του Σαν Τέλμο, τους οποίους η ινφάντα Μαρία Λουίζα Φερνάντα δώρισε στην πόλη το 1893. Ο Ζαν-Κλοντ Νικολά Φορεστιέ το επανασχεδίασε από το 1911 για την Ιβηροαμερικανική Έκθεση του 1929, με σιντριβάνια, λιμνούλες, παγκάκια με πλακίδια, φοίνικες και πορτοκαλιές γύρω από την Πλάθα δε Εσπάνια και την Πλάθα δε Αμέρικα.

Το Ενυδρείο της Σεβίλλης άνοιξε το 2014 στη Μουέγιε δε λας Δελίθιας, δίπλα στον Γουαδαλκιβίρ. Η διαδρομή του ακολουθεί την αποστολή Μαγγελάνου–Ελκάνο από τον Γουαδαλκιβίρ μέσω του Ατλαντικού έως τον Ινδο-Ειρηνικό, περνώντας από περίπου 35 δεξαμενές με περισσότερα από 400 είδη, ανάμεσά τους ένα ωκεανάριο περίπου δύο εκατομμυρίων λίτρων με στήλη νερού σχεδόν εννέα μέτρων.

Το Ίσλα Μάχικα είναι θεματικό πάρκο στην Ίσλα δε λα Καρτούχα στη Σεβίλλη, χτισμένο σε τμήμα του χώρου της Expo '92 και ανοιχτό από το 1997. Οι θεματικές ζώνες του θυμίζουν τα ισπανικά ταξίδια στην Αμερική, με τρενάκια του τρόμου, υδάτινα παιχνίδια και παραστάσεις γύρω από μια κεντρική λίμνη, και το 2014 προστέθηκε δίπλα του το υδάτινο πάρκο Agua Mágica.

Η Μονή του Σαν Ισίδορο δελ Κάμπο στο Σαντιπόνθε ιδρύθηκε το 1301 από τον Αλόνσο Πέρεθ δε Γκουθμάν ως τόπος ταφής της οικογένειάς του. Οι δίδυμες εκκλησίες της φιλοξενούν ένα τέμπλο του Χουάν Μαρτίνεθ Μοντανιές, και το Αίθριο των Νεκρών είναι έργο τέχνης μουντεχάρ. Ο Κασιοδόρο δε Ρέινα, αργότερα μεταφραστής της πρώτης πλήρους ισπανικής Βίβλου, ήταν μοναχός εδώ.

Η Ιτάλικα είναι ο χώρος μιας ρωμαϊκής πόλης στο Σαντιπόνθε, που ίδρυσε το 206 π.Χ. ο Σκιπίων για τους βετεράνους του Β΄ Καρχηδονιακού Πολέμου, και η γενέτειρα των αυτοκρατόρων Τραϊανού και Αδριανού. Οι επισκέπτες περπατούν στο ορθογώνιο δίκτυο των δρόμων της, βλέπουν σπίτια με ψηφιδωτά δάπεδα και μπαίνουν στο αμφιθέατρο, που κάποτε χωρούσε περίπου 25.000 θεατές.