Odkryj: Sewilla

Katedra w Sewilli, Katedra Najświętszej Marii Panny Stolicy, to gotycka katedra ukończona na początku XVI wieku w miejscu almohadzkiego meczetu miasta, którego minaret przetrwał jako dzwonnica Giralda o wysokości 104,5 metra. Wewnątrz znajdują się złocony ołtarz główny, Kaplica Królewska i grobowiec Krzysztofa Kolumba.

Plaza de toros de la Real Maestranza to sewilska arena walk byków, należąca do Real Maestranza de Caballería, szlacheckiej korporacji jeździeckiej. Budowana etapami od połowy XVIII wieku i zamknięta w 1881 roku, mieści około 12 000 widzów za biało-ochrową barokową fasadą przy Paseo de Colón. Zwiedzanie z audioprzewodnikiem obejmuje trybuny, arenę i sale wystawowe.

Archiwum Generalne Indii wypełnia dawną giełdę kupiecką Sewilli, renesansowy budynek zaprojektowany przez Juana de Herrerę i zbudowany pod koniec XVI wieku. Założone przez Karola III i otwarte w 1785 roku, przechowuje dokumenty imperium hiszpańskiego w obu Amerykach i Azji; zwiedzający oglądają budynek i wystawy dokumentów.

Casa de Salinas to XVI-wieczny prywatny pałac na starym mieście w pobliżu katedry, zbudowany w 1577 roku przez Baltasara de Jaén i od XX wieku należący do rodziny Salinas. Zwiedzanie z audioprzewodnikiem pokazuje jego dwukondygnacyjny główny dziedziniec z marmurowymi kolumnami, XVI-wieczne stiuki i płytki z Triany oraz rzymską mozaikę Bachusa z II wieku, pochodzącą z Italiki.

Królewski Alkazar w Sewilli to zespół pałacowy, który wyrósł z islamskiej cytadeli rozpoczętej w X wieku i został przebudowany po kastylijskim podboju w 1248 roku. Jego centrum stanowi pałac w stylu mudéjar, który Piotr I zbudował w latach 60. XIV wieku wokół Patio de las Doncellas, a obok znajdują się sale gotyckie i renesansowe oraz rozległe ogrody.

Setas de Sevilla, zaprojektowane jako Metropol Parasol przez niemieckiego architekta Jürgena Mayera, to drewniana konstrukcja z sześciu parasoli nad Plaza de la Encarnación, ukończona w 2011 roku. Ma około 150 na 70 metrów i 26 metrów wysokości, osłania targ i Antiquarium z pozostałościami rzymskimi, a kładki na jej dachu oferują widok na stare miasto.

Muzeum Sztuk Pięknych w Sewilli zajmuje dawny klasztor La Merced Calzada, przebudowany na początku XVII wieku przez Juana de Oviedo, a jako muzeum działa od 1835 roku. Jego galerie i trzy krużganki mieszczą sztukę hiszpańską od średniowiecza do początku XX wieku, z dużym zespołem sewilskiego malarstwa barokowego Murilla, Zurbarána i Valdésa Leala.

Espacio Exploraterra to centrum Fundacji Nao Victoria nad Gwadalkiwirem, w pobliżu Torre del Oro. Wystawa stała opowiada historię pierwszej podróży dookoła świata Magellana i Elcano za pomocą materiałów audiowizualnych, scenografii i faksymiliów, a zwiedzający mogą wejść na pokład Nao Victoria 500, pełnowymiarowej repliki statku zbudowanej w Punta Umbría i zwodowanej w 2020 roku.

Torre del Oro to dwunastoboczna wieża strażnicza nad brzegiem Gwadalkiwiru, zbudowana przez Almohadów w latach 1220–1221 do kontrolowania dostępu do Sewilli od strony rzeki. Drugą kondygnację dodano w XIV wieku, a cylindryczne zwieńczenie z kopułą w 1760 roku, po trzęsieniu ziemi w 1755 roku. Mieści muzeum morskie marynarki wojennej z modelami statków, przyrządami i mapami.

Casa de Pilatos to pałac w Sewilli zbudowany głównie w XV i XVI wieku przez rodzinę Enríquez de Ribera i wciąż będący rezydencją książąt Medinaceli. Łączy tradycję gotycko-mudéjar z formami włoskiego renesansu, wokół głównego dziedzińca z fontanną, ogrodów i około 150 wzorów płytek azulejo z lat 30. XVI wieku autorstwa Diega i Juana Pulidów.

Palacio de las Dueñas to pałac w centrum Sewilli zbudowany w XV i XVI wieku w stylu łączącym gotyk-mudéjar z renesansem, od 1612 roku należący do rodu Alba. Zwiedzający oglądają arkadowe dziedzińce, ogrody i sale z kolekcją sztuki liczącą ponad 1400 obiektów; w 1875 roku urodził się tu poeta Antonio Machado.

Kościół San Jacinto to kościół klasztoru dominikanów w Trianie, odbudowany po zawaleniu się wcześniejszego kościoła w 1730 roku i otwarty w 1775 roku, prawdopodobnie według projektu Matíasa José de Figueroi. Jego fasada z czerwonej i ochrowej cegły ma barokowy portal i duży okulus; wewnątrz są trzy nawy i kopuła nad skrzyżowaniem naw. Odbywa się w nim pokaz światła i muzyki Luminiscence.

Plaza de España to półkolisty zespół na skraju Parku Marii Luizy, zaprojektowany przez Aníbala Gonzáleza i zbudowany w latach 1914–1928 na Wystawę Iberoamerykańską w 1929 roku. Jego ceglane budynki z dwiema wieżami otaczają plac z centralną fontanną i kanałem, przez który przerzucono cztery mosty, obrzeżony ławkami z płytek poświęconymi prowincjom Hiszpanii.

Park Marii Luizy (Parque de María Luisa) to główny park publiczny Sewilli, założony na dawnych ogrodach Pałacu San Telmo, które infantka María Luisa Fernanda podarowała miastu w 1893 roku. Jean-Claude Nicolas Forestier przeprojektował go od 1911 roku na Wystawę Iberoamerykańską w 1929 roku, z fontannami, stawami, ławkami z płytek, palmami i drzewami pomarańczowymi wokół Plaza de España i Plaza de América.

El Palacio Andaluz to tablao flamenco na Isla de la Cartuja w Sewilli, mieszczące się w dawnym pawilonie Cruzcampo z Wystawy Światowej w 1992 roku. W sali kawiarniano-teatralnej co wieczór odbywa się dziewięćdziesięciominutowy spektakl zespołu ponad dziesięciu tancerzy, śpiewaków i gitarzystów, a przed nim otwierane jest małe muzeum strojów flamenco.

Akwarium w Sewilli zostało otwarte w 2014 roku na nabrzeżu Muelle de las Delicias nad Gwadalkiwirem. Trasa podąża śladem wyprawy Magellana i Elcano z Gwadalkiwiru przez Atlantyk do regionu Indo-Pacyfiku, przez około 35 zbiorników z ponad 400 gatunkami, w tym oceanarium o pojemności około dwóch milionów litrów ze słupem wody o wysokości prawie dziewięciu metrów.

Stadion Ramón Sánchez-Pizjuán w sewilskiej dzielnicy Nervión to obiekt Sevilla FC, otwarty 7 września 1958 roku i nazwany na cześć byłego prezesa klubu. Mieści 43 751 widzów i gościł półfinał mistrzostw świata w 1982 roku, finał Pucharu Europy w 1986 roku i finał Ligi Europy w 2022 roku.

Isla Mágica to park tematyczny na wyspie Isla de la Cartuja w Sewilli, zbudowany na części terenu Expo '92 i otwarty w 1997 roku. Jego strefy tematyczne nawiązują do hiszpańskich wypraw do Ameryki, z kolejkami górskimi, atrakcjami wodnymi i pokazami wokół centralnego jeziora, a w 2014 roku obok dodano park wodny Agua Mágica.

Klasztor San Isidoro del Campo w Santiponce ufundował w 1301 roku Alonso Pérez de Guzmán jako miejsce pochówku swojej rodziny. W jego bliźniaczych kościołach znajduje się ołtarz Juana Martíneza Montañésa, a Krużganek Zmarłych jest dziełem sztuki mudéjar. Mnichem był tu Casiodoro de Reina, późniejszy tłumacz pierwszej pełnej Biblii w języku hiszpańskim.

Italika to stanowisko rzymskiego miasta w Santiponce, założonego w 206 roku p.n.e. przez Scypiona dla weteranów drugiej wojny punickiej, miejsce urodzenia cesarzy Trajana i Hadriana. Zwiedzający spacerują po siatce ulic, oglądają domy z mozaikowymi posadzkami i wchodzą do amfiteatru, który mieścił niegdyś około 25 000 widzów.