Odkryj: Braszów

Muzeum Sztuki w Braszowie mieści się w neobarokowym budynku z 1902 roku, zaprojektowanym przez Moritza Wagnera dla miejskiego stowarzyszenia saskich rzemieślników, i korzysta z niego od 1970 roku. Galeria Sztuki Rumuńskiej pokazuje malarstwo i rzeźbę od XVIII wieku, w tym prace Nicolae Grigorescu, Iona Andreescu, Ștefana Luchiana i Nicolae Tonitzy.

Okręgowe Muzeum Historyczne w Braszowie zajmuje dawny Dom Rady pośrodku Piața Sfatului, siedzibę rady miejskiej od 1420 do 1876 roku. Budynek otrzymał obecną barokową formę w latach 70. XVIII wieku, a muzeum mieści się w nim od 1950 roku; wystawa stała przedstawia historię Braszowa, a na pierwszym piętrze odbywają się wystawy czasowe.

Rynek Rady to główny plac starego miasta w Braszowie, na którym od XIV wieku odbywają się targi. Pośrodku stoi dawny Dom Rady z 1420 roku, dziś okręgowe muzeum historyczne, a plac otaczają XVIII- i XIX-wieczne kamienice kupieckie, w wielu przypadkach wpisane do rejestru zabytków; tuż za nimi wznosi się Czarny Kościół.

Czarny Kościół to gotycka świątynia rozpoczęta pod koniec XIV wieku jako katolicki kościół Najświętszej Marii Panny i w większości ukończona w latach 70. XV wieku; od reformacji jest głównym kościołem luterańskim Sasów z Braszowa. Wewnątrz znajdują się duża kolekcja dywanów anatolijskich i organy zbudowane przez Carla Augusta Buchholza w 1839 roku. Nazwa pochodzi z XIX wieku.

Ulica Sznurowa to zaułek na starym mieście w Braszowie, łączący Strada Cerbului ze Strada Poarta Șchei, o szerokości od 111 do 135 centymetrów i długości około 80 metrów. Wzmiankowana po raz pierwszy w XVII wieku, powstała jako przejście dla strażaków; dziś piesi przechodzą nią gęsiego między otynkowanymi ścianami domów po obu stronach.

Czarna Wieża to wieża strażnicza fortyfikacji Braszowa, zbudowana około 1460 roku na skale za zachodnim murem miejskim, by trzymać napastników ze wzgórza Warthe z dala od murów. Nazwę zawdzięcza uderzeniu pioruna w 1559 roku, które spaliło jej dach i osmaliło mury; odrestaurowana w latach 90. XX wieku i zwieńczona szkłem, góruje nad starym miastem.

Bramę Katarzyny zbudował cech krawców w 1559 roku w miejsce bramy zniszczonej przez powódź, a jej wieża jest jedyną oryginalną średniowieczną bramą miejską Braszowa, która przetrwała. Cztery narożne wieżyczki wokół iglicy oznaczały prawo miasta do wydawania wyroków śmierci, a przez stulecia było to wejście, z którego musieli korzystać Rumuni mieszkający w Șchei.

Brama Șchei to brama w murach Braszowa, zbudowana w latach 1827–1828 w stylu klasycystycznym, na wzór łuku triumfalnego, by przepuścić rosnący ruch w stronę dzielnicy Șchei. Ma duży środkowy łuk dla pojazdów i dwa mniejsze przejścia dla pieszych, z łacińskimi inskrypcjami upamiętniającymi wizytę cesarza Franciszka I w 1817 roku; obok stoi Brama Katarzyny.

Baszta Tkaczy to ufortyfikowana wieża w południowym narożniku murów starego miasta w Braszowie, zbudowana i broniona przez cech tkaczy lnu w dwóch etapach w latach 1421–1573. Jej dziedziniec otaczają kondygnacje dębowych galerii, a muzeum we wnętrzu pokazuje makietę otoczonego murami miasta z 1896 roku, średniowieczną broń i znaleziska z miejskich fortyfikacji.

Tâmpa to zalesiona góra wapienna, wznosząca się prawie 400 metrów nad starym miastem Braszowa do szczytu na wysokości około 960 metrów; większość jej obszaru to rezerwat przyrody. Kolej linowa w kilka minut wwozi z podnóża na grań, a ścieżki, w tym wytyczony w 1837 roku szlak serpentynami, prowadzą do punktów widokowych na miasto i równinę Burzenland.

Pierwsza Szkoła Rumuńska to muzeum na dziedzińcu cerkwi św. Mikołaja w Șchei, w budynku, w którym w 1583 roku rozpoczęto nauczanie w języku rumuńskim. Zbudowany po raz pierwszy w 1495 roku i przebudowany w 1760 roku, służył jako szkoła do 1850 roku; w jego salach prezentowane są dawne księgi rumuńskie i cerkiewnosłowiańskie, dokumenty oraz zabytkowa prasa drukarska.

Cerkiew św. Mikołaja to rumuńska świątynia prawosławna w dzielnicy Șchei w Braszowie, odbudowana w kamieniu w latach 1495–1519 w miejscu drewnianej cerkwi wzmiankowanej w 1399 roku. Hospodarowie wołoscy i mołdawscy ufundowali jej kruchtę, dzwonnicę i malowane wnętrze; w XVIII wieku dobudowano boczne kaplice i wieżę zegarową, a na jej dziedzińcu stoi Pierwsza Szkoła Rumuńska.