Odkryj: Paryż

Wielka Galeria Ewolucji to galeria historii naturalnej w Jardin des Plantes, w przeszklonej hali zbudowanej w 1889 roku. Renowacja z 1994 roku przekształciła ją w ekspozycję o ewolucji i bioróżnorodności, z około 9500 wypchanymi okazami rozmieszczonymi na kilku piętrach, w tym stadem zwierząt afrykańskiej sawanny w nawie centralnej.

Meczet w 5. dzielnicy Paryża, ukończony w 1926 roku w stylu neomauretańskim wokół dziedzińca wzorowanego na Alhambrze w Grenadzie. Najstarszy meczet we Francji kontynentalnej, mieści sale modlitw, bibliotekę, ogród, hammam, sklep z pamiątkami i restaurację.

Galeria Muséum national d'Histoire naturelle w Jardin des Plantes, zaprojektowana przez Charles'a Rohaulta de Fleury i otwarta w 1841 roku jako pierwszy we Francji budynek wzniesiony specjalnie na muzeum. Jej wystawa „Skarby Ziemi” prezentuje około 600 minerałów, kamieni szlachetnych i olbrzymich kryształów z szerszej kolekcji liczącej około 770 000 okazów.

Saint-Roch to barokowo-klasycystyczny kościół parafialny przy Rue Saint-Honoré w centrum Paryża, zbudowany w latach 1653–1740 i poświęcony św. Rochowi. Jego długa nawa prowadzi obok kilku kaplic bocznych do owalnego sanktuarium za ołtarzem głównym. W kościele odbywają się też wieczorne koncerty pod nazwą Les Nuits de Saint-Roch.

Muzeum figur woskowych przy Wielkich Bulwarach, założone w 1882 roku przez dziennikarza Arthura Meyera i nazwane od karykaturzysty Alfreda Grévina, jego pierwszego dyrektora artystycznego. Prezentuje około 450 figur woskowych postaci historycznych i współczesnych, a w nim Palais des Mirages, salę luster zbudowaną na Wystawę Światową 1900 roku.

Muzeum sztuki francuskiej z lat 1848–1914, mieszczące się w dawnym dworcu kolejowym Gare d'Orsay, zbudowanym w latach 1898–1900 według projektu Victora Laloux i innych. Otwarte jako muzeum w 1986 roku, posiada największą na świecie kolekcję obrazów impresjonistów i postimpresjonistów, a także rzeźbę i rzemiosło artystyczne.

Muzeum Zadkine'a zajmuje dom i ogrodową pracownię rzeźbiarza Osipa Zadkine'a w 6. dzielnicy, niedaleko Ogrodu Luksemburskiego. Stało się muzeum publicznym w 1982 roku i prezentuje około 300 jego rzeźb wraz z rysunkami, fotografiami i tapiseriami, a kolejne prace wystawione są w ogrodzie.

Prostokątny plac w 1. dzielnicy Paryża, urządzany od 1698 roku za Ludwika XIV, z jednolitymi fasadami z arkadami projektu Julesa Hardouina-Mansarta. Pośrodku stoi Kolumna Vendôme, odlana ze zdobytych armat i wzniesiona na rozkaz Napoleona I dla upamiętnienia bitwy pod Austerlitz.

Ogród publiczny między Luwrem a Placem Zgody w 1. dzielnicy Paryża, założony przez Katarzynę Medycejską w 1564 roku jako teren Pałacu Tuileries i udostępniony publiczności w 1667 roku. Wzdłuż jego regularnych, obsadzonych drzewami alejek stoją posągi, fontanny i dwa ośmiokątne stawy.

Opera Garnier to gmach opery przy Place de l'Opéra w centrum Paryża, zbudowany w latach 1861–1875 według projektu Charles'a Garniera dla Napoleona III. Jej widownia mieści około 1979 osób pod malowanym plafonem Marca Chagalla. Do 1989 roku była główną sceną Opery Paryskiej, a dziś służy głównie baletowi.

Przestrzeń wystawiennicza przy Place de la Concorde, zbudowana w 1861 roku jako kort do jeu de paume, poprzednika tenisa, i przekształcona w galerię w 1909 roku. Odnowiona w 1991 roku, jest dziś francuskim narodowym centrum fotografii i sztuki mediów, prezentującym zmieniające się wystawy współczesnych fotografów i artystów wideo.

Musée de l'Orangerie to galeria sztuki w zachodnim narożniku Ogrodu Tuileries, w dawnej oranżerii zbudowanej w 1852 roku, by chronić ogrodowe drzewka cytrusowe. Mieści osiem wielkich malowideł Claude'a Moneta z cyklu Lilie wodne, umieszczonych w dwóch owalnych salach, a także dzieła Cézanne'a, Matisse'a, Modiglianiego, Picassa, Renoira i Soutine'a.

Neoklasycystyczny budynek przy Place de la Concorde zaprojektowany przez Ange'a-Jacques'a Gabriela i zbudowany w latach 1757–1774, najpierw jako królewska składnica mebli, a od 1789 do 2015 roku siedziba dowództwa francuskiej marynarki wojennej. Odrestaurowany i ponownie otwarty w 2021 roku, pokazuje umeblowane XVIII-wieczne apartamenty królewskiego zarządcy, złocone salony marynarki i dzieła z kolekcji Al Thani.

Plac Zgody to plac publiczny między Ogrodem Tuileries a Polami Elizejskimi, zaprojektowany przez architekta Ange'a-Jacques'a Gabriela w latach 70. XVIII wieku. Pośrodku stoi liczący 3300 lat egipski obelisk z Luksoru, dar władcy Egiptu wzniesiony w 1836 roku, flankowany przez dwie XIX-wieczne fontanny.

Katolicki kościół parafialny przy Place de la Madeleine w 8. dzielnicy Paryża, zbudowany w formie greckiej świątyni i otoczony kolumnami korynckimi. Zaplanowany za Ludwika XV, przeprojektowany przez Napoleona jako pomnik jego armii i ukończony jako kościół dopiero w 1842 roku, mieści freski i rzeźby XIX-wiecznych artystów francuskich.

Muzeum Rodina zajmuje Hôtel Biron, XVIII-wieczną rezydencję w 7. dzielnicy, wraz z otaczającym ją ogrodem. Gromadzi dzieła rzeźbiarza Auguste'a Rodina, w tym odlewy z brązu Myśliciela i Bram piekieł wystawione na zewnątrz. Muzeum otwarto w 1919 roku, po tym jak Rodin przekazał swoją kolekcję państwu francuskiemu.

Kaplica Ekspiacyjna to neoklasycystyczna kaplica w 8. dzielnicy, zbudowana w latach 1816–1826 na miejscu dawnego cmentarza Madeleine, gdzie po egzekucji pochowano Ludwika XVI i Marię Antoninę. Zaprojektowana przez Pierre'a-François-Léonarda Fontaine'a, stoi w otoczonym murem ogrodzie Square Louis XVI.

Muzeum wojskowe w Hôtel des Invalides, kompleksie, który Ludwik XIV kazał wznieść w 1670 roku dla inwalidów wojennych. Utworzone w 1905 roku z dwóch starszych kolekcji, obejmuje historię wojskowości od starożytności do II wojny światowej, a w Kościele Inwalidów znajduje się grobowiec Napoleona, ukończony w 1861 roku, dwadzieścia lat po powrocie jego szczątków z Wyspy Świętej Heleny.

Katakumby paryskie to podziemne ossuaria w dawnych kamieniołomach pod miastem, do których wchodzi się przez mały pawilon w pobliżu Place Denfert-Rochereau. Od 1786 roku przeniesiono tu szczątki ponad sześciu milionów ludzi z przepełnionych paryskich cmentarzy. Oznakowana trasa prowadzi zwiedzających przez około 1,5 kilometra tuneli wyłożonych kośćmi.

Muzeum Bourdelle'a zachowuje pracownię rzeźbiarza Antoine'a Bourdelle'a, który używał jej od 1885 roku aż do śmierci w 1929 roku, przy Rue Antoine Bourdelle 18. Otwarte jako muzeum w 1949 roku, zostało później rozbudowane przez architektów Henriego Gautruche'a i Christiana de Portzamparca. Kolekcja liczy ponad 500 jego prac z gipsu, marmuru i brązu.