Odkryj: Portici

Narodowe Muzeum Kolejnictwa w Pietrarsie zajmuje burbońskie zakłady Pietrarsa, założone w 1840 roku przez Ferdynanda II przy linii Neapol–Portici, pierwszej kolei we Włoszech, otwartej w 1839 roku. Ponad 55 zabytkowych lokomotyw i wagonów stoi w dawnych halach warsztatowych nad morzem, od repliki parowozu Bayard po pociągi elektryczne.

Pio Monte della Misericordia to instytucja dobroczynna założona w 1601 roku przez siedmiu neapolitańskich szlachciców, z ośmiobocznym kościołem i pałacem przy Via dei Tribunali, przebudowanym przez Francesca Antonia Picchiatiego od 1658 roku. Nad ołtarzem głównym wisi Siedem uczynków miłosierdzia Caravaggia, a galeria obrazów na piętrze pokazuje dzieła Luki Giordana i innych.

Katedra w Neapolu to siedziba arcybiskupa Neapolu, gotycki kościół rozpoczęty za Karola I Andegaweńskiego i ukończony na początku XIV wieku; jej fasadę przebudowano w stylu neogotyckim pod koniec XIX wieku. Wewnątrz znajdują się Kaplica Skarbu San Gennaro, wczesnochrześcijańska bazylika Santa Restituta i baptysterium z IV wieku.

San Lorenzo Maggiore to kościół franciszkański rozpoczęty pod koniec XIII wieku w centrum starożytnego miasta greckiego i rzymskiego, z gotycką apsydą i XVIII-wieczną fasadą. Pod krużgankiem wykopaliska odsłaniają brukowaną ulicę rzymskiego Neapolis ze sklepami i halą targową, a muzeum w klasztorze przedstawia historię tego miejsca.

Muzeum Skarbu San Gennaro otwarto w grudniu 2003 roku obok katedry w Neapolu; pokazuje dary ofiarowane patronowi miasta przez pięć stuleci. Kolekcja obejmuje klejnoty, srebrne popiersia, wota, obrazy i XVIII-wieczną złoconą lektykę używaną niegdyś w procesjach; Kaplica Skarbu świętego znajduje się w sąsiedniej katedrze.

Teatro di San Carlo to opera w Neapolu, otwarta w 1737 roku dla króla Karola Burbona obok Pałacu Królewskiego i odbudowana w ciągu roku po pożarze w 1816 roku. Jej widownia w kształcie podkowy, otoczona kondygnacjami lóż, mieści 1386 osób; sezon operowy trwa od końca listopada do lipca, a baletowy od grudnia do czerwca.

Pałac Królewski w Neapolu stoi przy Piazza del Plebiscito; zaczęto go budować w 1600 roku według projektu Domenica Fontany jako rezydencję hiszpańskich wicekrólów. Od 1734 roku był główną rezydencją Burbonów neapolitańskich; zwiedzający przechodzą przez apartamenty reprezentacyjne, Museo della Fabbrica o historii budynku i wiszący ogród nad portem.

Klasztor Santa Chiara założyli w 1310 roku król Robert Andegaweński i królowa Sancha z Majorki obok gotyckiego kościoła Santa Chiara. Jego krużganek przeprojektował Domenico Antonio Vaccaro w latach 1739–1742, z filarami i ławkami pokrytymi malowanymi płytkami majolikowymi, a muzeum pokazuje rzymskie łaźnie odkopane na miejscu i XVIII-wieczną szopkę.

Lapis Museum to podziemna trasa pod Bazyliką Santa Maria Maggiore della Pietrasanta przy Via dei Tribunali, prowadzona przez Associazione Pietrasanta. Zwiedzanie z przewodnikiem prowadzi obok greckich i rzymskich cystern, od 2021 roku ponownie napełnionych bieżącą wodą, oraz odcinka starego akweduktu używanego jako schron przeciwlotniczy podczas II wojny światowej, a powrót odbywa się windą wznoszącą się na 35 metrów.

San Francesco di Paola to bazylika po zachodniej stronie Piazza del Plebiscito, zbudowana w latach 1816–1846 według projektu Pietra Bianchiego na wzór Panteonu w Rzymie. Portyk z sześciu kolumn stoi przed okrągłym kościołem z 53-metrową kopułą, ujętym półkolistą kolumnadą zaplanowaną za Joachima Murata.

Sant'Anna dei Lombardi to kościół i dawny klasztor oliwetanów przy Piazza Monteoliveto w Neapolu, założony w 1411 roku jako Santa Maria di Monteoliveto. Zwiedzanie obejmuje renesansowe kaplice z rzeźbą toskańską, zakrystię malowaną przez Giorgia Vasariego, terakotowe Opłakiwanie zmarłego Chrystusa Guida Mazzoniego i kryptę opatów.

Gesù Nuovo to kościół jezuitów przy Piazza del Gesù Nuovo, zbudowany w latach 1584–1601 przez Giuseppe Valeriana we wnętrzu pałacu, który Roberto Sanseverino, książę Salerno, wzniósł w 1470 roku. Zachował fasadę pałacu z szarego kamienia piperno ciosanego w diamentowe ostrosłupy; wewnątrz znajdują się kaplice z kolorowego marmuru i freski Francesca Solimeny.

Jago Museum zajmuje kościół Sant'Aspreno ai Crociferi na skraju Rione Sanità, gdzie rzeźbiarz Jago pracował nad kilkoma dziełami, w tym nad swoją Pietą. W konsekrowanym kościele prezentowana jest zmieniająca się ekspozycja jego rzeźb, a zwiedzanie zaczyna się od oprowadzania z przewodnikiem; bilet obejmuje też Il Figlio Velato w pobliskiej Cappella dei Bianchi.

Narodowe Muzeum Archeologiczne w Neapolu założono w 1777 roku w Palazzo degli Studi, dawnej siedzibie uniwersytetu, i otwarto w 1816 roku. Przechowuje kolekcję Farnese rzeźby antycznej, w tym Byka Farnezyjskiego, mozaiki, freski i przedmioty z Pompejów, Herkulanum i Stabii, takie jak Mozaika Aleksandra, a także zbiory egipskie i Gabinet Tajny.

Museo di Capodimonte zajmuje Pałac Capodimonte, rozpoczęty w 1738 roku dla króla Karola Burbona na wzgórzu na północ od starego miasta, częściowo po to, by pomieścić kolekcję Farnese odziedziczoną po matce. Otwarte w obecnej formie w 1957 roku, prezentuje malarstwo neapolitańskie i włoskie, rzemiosło artystyczne i apartamenty królewskie w dużym zalesionym parku.